Satanik (1968)

Met zo'n sexy poster, het label horror en een plot dat sterk doet denken aan Jekyll and Hyde, lijkt de verwachting dat de film op z'n minst intrigerend zal zijn, niet te hoog ingezet. Maar helaas, die verwachting blijkt na afloop veel te hoog te zijn geweest, want het is een vervelende film.

Absoluut geen horror. Het Jekyll and Hyde motief komt eigenlijk amper ter sprake. En als het thema in de film ter sprake komt en visueel wordt, is dat op een hele saaie manier. Er wordt betreffende de transformatie eigenlijk niets spectaculairs getoond. We zien niets. Geen effectje, geen greintje spanning. Wel een spannend muziekje. Maar ja, dat werkt niet goed onder gezapige beelden. Jekyll is tenminste horror. Hij transformeert en moordt. En ja dat doet de leading lady in deze film natuurlijk ook, maar haar kills zijn totaal niet opwindend, niet bloederig en niet verrassend.

Satanik is niet meer dan een doodgewoon rommelig misdaadfilmpje maar dan heel saai, heel voorspelbaar en heel slecht. Geen verrassende ontwikkeling te bespeuren. Toegegeven, dat is ook lastig als het verhaal niets om het lijf heeft en er weinig gebeurt. Er is simpelweg weinig materiaal om uit te putten.

De maker beseft dat ook en grijpt veelvuldig naar minutenlange folkloristische en toeristische beeldvulling. Hopeloos. Het besef van de diepe leegheid die de film uitstraalt, wordt na minutenlang doelloos gestaard te hebben naar een groep Spaanse flamencodansers alleen nog maar meer geaccentueerd. Pijnlijk.

En als tenslotte een potentieel spannende striptease die enige hoop biedt op wat opwinding, voortijdig wordt afgebroken, is de bodem bereikt en is alle krediet bij mij definitief verspeeld.

Eén ding deugt trouwens wel aan de film. De film heeft een hele deugdelijke jazzy score. Dat is toch iets.