Live Forever (2003)

Niet alleen erg leuk voor de fans van deze muziek, maar ook nog eens erg interessant. Vooral de manier waarop heel de opkomst van de Britpop in verband wordt gebracht met de politieke situatie van die tijd is echt wel de moeite. Daarnaast was het natuurlijk ook nog eens een welgekomen herinnering hoe goed het titelnummer wel niet is.

Lijkt me een leuke film. Soort vervolg op 24 hour party people, muziekchronologisch gezien dan. Lees hier verder: http://www.kindamuzik.net/rock/article.shtml?id=4697

lijkt me niet zoveel. Als er iets is overschat in de 90-er jaren dan zijn het wel de meeste britsepop/rock bands... Oasis, Blur

Welnee Agony, deze bands zijn juist het hoogtepunt van de jaren '90. Britpop ruled. En als je niet van de muziek houdt wil het natuurlijk nog niet zeggen dat de documentaire daarover dan ook niets is.

Prima documentaire die vooral overtuigd doordat de opleving van de Britse popmuziek in een bredere context (zoals een reactie op 11 jaar Tatcher en de dominantie van de muziekcultuur door de Amerikanen) wordt geplaatst.

Wel opvallend trouwens dat de Spice girls niet worden genoemd (wanneer het over de neergang van de Britpop gaat door o.a. de toenemende commercie in de Britse popmuziek) en dat de grote initiator van de Britpop (Suede) zo onderbelicht blijft. 4*

vandaag voor 2 euro gekocht.

deze docu heeft niet alleen oasis en blur.

alle massive attack albums komen langs.

de opkomst van Labour in engeland.

2 euro!?!?! waar, als ik vragen mag?

Fantastisch document. Mooie terugblik op britpop.

Vooral goed dat het vlak na de jaren '90 (in 2003 dus) is gemaakt. Daardoor zit veel er nog vers in, en wordt het niet zo'n "oh, the good o' days" nostalgia-docu zoals je dat vaak met docu's over de sixties hebt.

Veel Blur en Oasis, maar dat hoort erbij. Daarnaast ook genoeg andere relevante topics zoals inderdaad opkomst van Tony Blair (Labour), Jarvis Cocker (Pulp), Damien Hirst (inmiddels befaamd kunstenaar) en zelfs Robbie Williams.

Hier had veel meer ingezeten, en wat we krijgen is niet veel meer dan (nog) een promo voor Oasis, en wat info over een paar andere Britse acts van de mid jaren 90, waarbij sommige zoals Massive Attack wel Brits waren maar helemaal niks met die hele Britpop scene te maken hadden?

De interviews met Noel en Liam maken het nog erger, want die twee broers van Oasis denken echt dat ze de grootste invloed waren in alles Brits dat verkocht werd over de Wereld, maar de realiteit is toch heel wat anders!

Gek genoeg, in de jaren 80 waren er veel meer Britse bands of artiesten die records hadden verkocht in de USA dan tijdens de jaren 90! Maar Oasis denken dat hun de grote export hadden gemaakt in het buitenland? Bizar