Un Drôle de Caïd (1964)

Louis de Funès als gangster

Van mijn 4 boxsets met Louis de Funès was deze Un Drôle de Caïd de laatste die ik nog moest zien. Het is altijd wat af te wachten wat we juist voorgeschoteld gaan krijgen maar het merendeel van het werk van de Franse komiek kan ik wel pruimen dus ik hoopte in ieder geval op een geslaagde film. Ik had geen weet van de plotinhoud, ik heb de indruk dat Limelight (de uitgever van de boxsets) er soms nogal vrijpostig mee omgaat en teveel vertelt waardoor je eigenlijk al heel de film kunt voorspellen.

En juist met deze film is het belangrijk dat je alles over je heen laat komen want anders verdwijnt een groot deel van de kracht. De Funès en Biraud zijn twee inbrekers die besluiten om een grote klus te klaren. Ze worden echter ontdekt door een buurvrouw van het appartement waar ze inbreken en die besluit mee te gaan doen. Vanaf dan wordt Un Drôle de Caïd redelijk onvoorspelbaar en krijgen we een aantal vermakelijke scènes te zien. De inbraak bij de vrouw die uiteindelijk de tante van Lucille blijkt te zijn maar ook de laatste kraak in het winkelcentrum is erg leuk uitgevoerd. De climax op de ijsschaatsbaan is het perfecte chaotische einde. Iedereen begint met elkaar te knokken (om de één of andere reden vind ik het altijd leuk als de Funès zijn vuisten bovenhaalt, net zoals in Taxi, Roulotte et Corrida) en er wordt ondertussen ook nog met curling ballen gesmeten/geschoven voor geld dat uiteindelijk vals blijkt te zijn. Ik heb me in ieder geval goed geamuseerd.

Maar dat komt natuurlijk ook doordat ik Louis de Funès erg graag zie spelen. Ik leerde de Fransman voor het eerst kennen in La Grande Vadrouille een aantal jaar geleden maar die viel me erg lelijk tegen. Wat later me dan toch eens aan de Gendarme films gewaagd en dat was al een heel stuk vermakelijker en dan eens box per box gekocht. Wat vooral opvalt is dat hij hier op zich nog helemaal niet zo koleriek is als bijvoorbeeld in Oscar waar hij helemaal doordraait. Hij blijft redelijk kalm (tenzij Lucille in de buurt komt) maar gelukkig blijft hij even hilarisch als gewoonlijk. Tof ook om Maurice Biraud terug te zien verschijnen na zijn bijdrage in Des Pissenlits Par La Racine. De chemie tussen beide Fransmannen was daar ook al erg goed, al was de rol van de Funès toen maar redelijk klein, en dat wordt hier gewoon perfect overgedaan. Een Franse film is geen Franse film zonder een blonde schone in de bijrol en die eer is deze keer weggelegd voor Dany Saval. In het begin irriteerde ik me aan dat enorm hoge stemmetje maar eenmaal ze goed en wel mee betrokken is in de plannen van de twee gangsters, is ze eigenlijk niet meer weg te denken. Ze weet zich in ieder geval goed staande te houden tussen de Funès en Biraud.

Wederom een erg aangename film van de kolerieke Fransman. Ik geloof dat dit mijn 20e film is die ik van hem zie (of ik zal er toch niet ver meer van af zitten) maar ik blijf hem keer op keer leuk vinden. Hier wordt hij bijgestaan door de meer dan degelijke Marcel Biraud en die tandem werkt perfect. Onvoorspelbaar, chaotisch maar vooral erg leuk.

3.5*

Heerlijk wanneer een zwarte komedie ook nog een keer in het zwart wit gefilmd is, zoals hier het geval. Een film die nog niet helemaal vergeten is dankzij de aanwezigheid van Louis de Funès. Maar ironisch genoeg is het dan ook weer een film die niet zozeer draait rond deze legendarische acteur. Hij heeft natuurlijk wel een belangrijke rol en doet ook wel wat we van hem verwachten maar de komedie zit hem toch veel meer in het met cynisme doordrenkt script. En is best ook vanuit dat oogpunt te bekijken. Als je een de Funès dijenkletser verwacht zal je inderdaad bedrogen uitkomen. Maar wat heb ik genoten van het script, de eerder tongue in cheek humor, de gelijkmatige en prima acteerprestaties. En dan is er ook nog prima camerawerk dat - met o.a. gebruik van lage camerastandpunten - stilistisch heerlijk aanleunt bij de mainstream misdadfilm van toen, daarin dan ook nog eens ondersteund door de schaduwen in zwart wit.