Tour des Légendes (2003)

Vandaag als nagerecht bij de Tour gekeken. Vooral over het verschil tussen mythe en controleerbare werkelijkheid. Tussen de mondelinge en de TV tour. Vol met sterke verhalen van oude renners. Visueel soms mooi gedaan. Zeker de laatste minuten. Fijne docu over de mooiste kijksport die er is.

3.5*

Visueel prachtig ogende documentaire, zeker het laatste kwartier. De verhalen van de oud-coureurs zijn erg smaakvol. Must see voor wielersport-liefhebbers. Ironisch genoeg op dit moment (alleen nog maar vandaag!!!!) on-line te zien op http://www.ffgeenvoetbal.nl

Leuk om te zien, vooral die oude knarren die geweldig vertellen over hoe het er toen aan toe ging.

Maar dat is ook meteen het beste van de docu. Hoewel ik me zeker vermaakt heb kan ik niet zeggen 'goh, wat een goede docu', want daarvoor zit 'ie echt niet goed genoeg in elkaar.

Die laatste tien minuten alleen al met die soort van reconstructie per auto of zo. Nee, dat is het niet helemaal.

Maar er zitten wel genoeg leuke anekdotes etc. in om het interessant te houden.

De documentaire boeide me wel, maar enthousiast werd ik niet.

Visueel wordt er wel creatief met het materiaal omgesprongen. In die zin is de documentaire wel afwisselend. Inhoudelijk vind ik het 'opa vertelt' concept te mager. De documentaire is kort, maar toch had ik het op een gegeven moment wel gehad met die pratende mannetjes.

Slim om eerst spaarzaam bijna vergane foto's te laten zien, en langzaam op te bouwen naar bewegend beeld. Eerst korte fragmenten in negatief, en uiteindelijk toch nog beelden van vrij redelijke kwaliteit, uit 1949 neem ik aan.

Niet van de tour uit 1948 iig, want toen waren er nog geen tv camera's.

Het einde van de docu vond ik wel mooi. Leuk visueel experiment. Had van mij wel iets korter gemogen, die scene met die autio die de heuvel opreed. Maar het had wel iets magisch, met de beelden van Bartali (?) erbij.

Frappant dat ene Van Poppel mee heeft gewerkt aan de visual effects. Familie....?

Dankzij de PTT (of TNT, of hoe ze morgen ook weer mogen heten) deze docu pas na afloop van het wielerseizoen mogen aanschouwen. Maar niet getreurt nog een klein half jaartje en dan beginnen de voorjaarsklassiekers al weer. Een tijdig opwarmertje dus.

Niet onaardige docu over de tijd dat de grote Tour nog zonder TV verslag verreden werd en de renners en de journalisten nog hun eigen mythes creeërden. De slager op de hoek kon het doen met een schimmig zwart-wit fotootje in de krant en een ooggetuige verslag "uit de eerste hand" van een embedded reporter.
Iedere wielerliefhebber die zelf wel eens op twee smalle bandjes een bergje gepakt heeft in een europees gebergte met enige faam weet dat dat ontzettend nederig maakt en het ontzag voor de sporters alleen maar vergroot.
Deze docu wil, vermoed ik, dat gevoel, de mythe laten voelen en weer leven in blazen. Hierbij is de aanpak in het eerste gedeelte die van opa-vertelt en in het tweede deel levert dit vooral kunstzinnig gestunt met beelden op. En vooral dat tweede vond ik nu net niet altijd even boeiend, duurde me ook nog eens wat te lang. Ik had toch liever wat meer inhoud gezien of beter, had een van die knarse ouwe kerels mee de berg opgenomen om alsnog een ooggetuige verslag van de plaats van het delict te verkrijgen.

Persoonlijk hoogtepunt; De ouwe renner in de buurtkroeg vertellen over hoe hij vroeger in de ijzige kou de banden met zijn tanden van het wiel afhaalde! Het grote glas donkerbruin trapistenbier voor hem op het tafeltje maakt het compleet, dan weet je het; Een fiets een fiets, een man een man. Ik zal er aan denken bij het volgend wielerseizoen. 3*

En nu ga ik zelf maar eens de fiets pakken, zo'n slecht weer is het uiteindelijk ook weer niet vandaag