Oasis: Don't Look Back in Anger (2026)

Begint best goed met de repetities en de opbouw naar het eerste concert, hetgeen meteen een hoogtepunt is. Muzikaal daver je mee en heb je het gevoel mee te zitten in de euforie van het publiek. Ik stoorde me wel wat aan de er nogal dik op liggende diepere boodschap rond verbinding en de betekenis van sommige nummers voor mensen. Hiermee wilden ze te veel de emotionele snaar raken, terwijl het me geen bal interesseert of iemand leren duiken heeft door Oasis. Ook de goednieuwsshow tussen de broers vond ik wat geforceerd.

Weinig nieuwswaarde.

Begrijp me niet verkeerd: als Oasis-fanboy van het eerste uur ben ik enorm vatbaar voor de magie van de band, of de heropleving daarvan. Met Noel Gallagher als de overpeinzende verteller en Liam als zijn ondoordachte maar verbazingwekkend scherpe tegenpool, weet de docu best wel wat momentjes te verzamelen die de originele, bipolaire charme van het duo samenpakt.

Noel als controlerende organisator, die de repetities aangrijpt om vanuit routine hoopt te kunnen genieten van de optredens, terwijl Liam 20 minuten voor het eerste concert van de reünietour komt opdagen maar wonderlijke discipline vertoont en zeldzaam goed bij stem blijkt. De docu floreert op de momenten dat het hun onderlinge contrast belicht, maar het blijft ook vaak een beetje hangen bij repetitieve uitspraken, waarbij Noel mijmert over de waarde van hun muziek (sociaal-maatschappelijk, toen, nu, voor de nieuwe generatie) en Liam wonderlijke waarheden vat in platvloerse aforismen (Don't be a cunt. And if you're gonna be a cunt, be a funny cunt).

Het is jammer dat de opzet van de docu zo voorspelbaar geschreven en geëdit wordt, met de setlist als houvast, iets wat je als fan van de eerdere docu Knebworth zult herkennen. Net als daar worden de opgevoerde nummers verweven met ervaringen van de fans, ditmaal internationaler van aard maar zitten we echt te wachten op een getuigenis van vrij willekeurige fans over wat de nummers in welke fase van hun leven wat voor hun betekenden?

Iets meer inhoudelijke registratie van de (beleving van de) bandleden was welkom geweest, en had kunnen verhullen dat de opzet van de film simpelweg de setlist aan het afvinken is. Als fan van de band ga je halverwege automatisch nadenken welke verplichte nummers er nog voorbij gaan komen. Als niet-fan ga je hier sowieso weinig plezier uit halen lijkt me.

Genoeg momenten voor fans om kippenvel van te krijgen, maar als objectieve filmfan voelt dit toch als een wat gemakzuchtig samengesteld project. 3*

Ik ben nooit een groot fan van deze band geweest. Wat weet ik nou eigenlijk precies van ze: hoogtijdagen in de jaren 90, de twee kibbelende broers Gallagher, Wonderwall.. en dat was het eigenlijk wel. Maar dit is een masterclass documentaire maken. Het is opzwepend en intens, je wordt echt meegezogen in de docu. Ik zag erg veel gelukkige mensen, die de muziek en optredens bijna als een religieus iets ervaren. Ik heb gewoon niets met het onderwerp, maar hier ging ik volledig mee in wat ik zag, ik voelde het tot in de diepste vezels van mijn lijf. Die Gallaghers zijn sowieso goed bij stem, vooral Liam, die ook gewoon erg ludiek is. Prachtig!

Niet beschikbaar op Disney+?

Sinds gisteren (09-10-2026) wel te zien op Disney+.