The Social Reckoning (2026)

The Social Network was een magistraal modern meesterwerk. Niet enkel vanwege de inhoud maar vooral ook de regie en het audiovisuele aspect, wat mij betreft Finchers beste. Waar vaak zijn film Fight Club wordt genoemd als product dat de zeitgeist zo goed wist te vatten, daar deed The Social Network dat stiekem eigenlijk beter.

2010 was dat alweer. Pas daarna werd dat platform in Nederland echt groot, tot die tijd zat Hyves stevig op de troon. En ik vraag me af in hoeverre de term algoritme dagelijks bekend taalgebruik was tot dan. Pas daarna kwam die term steeds vaker naar voren. Ik zelf was best een vroege gebruiker, februari 2009. In een nachtclub in Rome leerde ik een leuke Poolse meid (Karolina) kennen en zij vroeg naar mijn Facebook - in Polen was dat al wel groter toen. Enfin, eenmaal thuis van de vakantie maar direct een acount aangemaakt. Nog een paar keer gemaild en dat was het, maar ik had maar wel mooi dat account. Tegenwoordig gebruik ik Facebook nauwelijks nog.

En dan is het nu 2026. Wat zo leuk is aan dit vervolg, laat ik het maar zo benoemen, is dat dezelfde schrijver aan de basis staat. We krijgen dus wederom prima vlotte dialogen en de hele opzet is ook redelijk hetzelfde met het verhaal dat verteld wordt via meerdere scènes op meerdere niveaus en momenten. Dat werkt wederom heel behoorlijk om heel veel informatie te brengen. Deze film is niet zozeer een drama of een paranoiathriller (beide had de film kunnen zijn) maar een overduidelijke praatfilm waar de film een kapstok is om een boodschap te brengen. Gelukkig wordt de film door de prima teksten nooit drammerig.

Maar er zit ook een andere regisseur en dat merk je (en dat maakt dat je zo goed de invloed van een talentvol regisseur kan zien t.o.v. een solide filmmaker). De film is simpelweg wat kleurloos. Vakkundig gemaakt en soms warm sfeervol gefilmd (leuk om beelden van San Francisco te zien waar ik vorig jaar rond deze tijd rondliep) maar ook oerdegelijk in beeld gezet. De montage had ook zeker snediger gekund om die stukjes rond Zuckerberg die getraind wordt beter uit de verf te kunnen laten komen, nu werkt dat net niet. De film verveelt niet en het tempo is oké maar de film is wat saaiig, verrast ook nergens en kruipt nergens onder de huid. Terwijl, in potentie, dat er wel zat. Madison krijgt en rol die veel twijfel kan meebrengen als het gaat om de gevaren van een klokkenluider. Michael Mann deed daar in The Insider iets geweldigs mee door steeds daarop te focussen, maar in deze film hangt dat er te veel bij om echt van belang te zijn.

Het is dat Madison overtuigt met een mix van persoonlijkheid en nerd waardoor je haar wel gelooft. Allen White is een redelijke tegenspeler (maar heeft ook geen rol met diepgang) en Strong speelt Zuckerberg veel te vlak maar ook stijd en je kijkt te veel naar een typetje dat niet los komt - aan het eind van de film had ik geen idee naar wie ik heb gekeken. De echte Zuckerberg is ook geen losbol maar is wel duidelijk anders dan wat Strong ervan maakt, daar zit in ieder geval nog een mens, Strong is een robot. 3,0*.

Uitstekende film waarin een medewerker van Facebook besluit mee te werken met een journalist. Een boeiende film over de polariserende werking van sociale media vanwege het algoritme. Sterke dialogen zoals gewend van Aaron Sorkin met ook een vleugje humor. Goed acteerwerk van de gehele cast. Als film op zich wat minder geslaagd dan de voorganger The Social Network, maar desalniettemin een relevante film.

Matig vervolgdeel waarin regisseur Aaron Sorkin het niet voor elkaar krijgt om deze wereld menselijk aan te laten voelen. The Social Reckoning grossiert in personages die veel meekrijgen om unieker aan te voelen, maar toch steeds karikaturaal en gescript overkomen. Jeremy Strong als Mark Zuckerberg is daar het grootste voorbeeld van en zijn aanwezigheid geeft per direct weg dat nuance en neutraliteit geen deel hebben uitgemaakt van het geheel. Verder wordt er hoe dan ook een eenzijdig verhaal verteld en alhoewel bepaalde punten zeer schrijnend zijn, faalt de film daarmee aan te voelen als eerlijk en compleet. Het acteerwerk van Jeremy Allen White is gelukkig sterk en boeiend is het zeker, maar Sorkin toont aan geen David Fincher te zijn en op visueel vlak haalt een film van 16 jaar geleden dit op alle fronten in.

De schrijver van The Social Network neemt ook de regie in handen van deze terugblik op het ontstaan en de onthulling van The Facebook Files. Jeff Horwitz [Jeremy Allen White], een onderzoeksjournalist van de Wall Street Journal, wordt door Facebook aangewezen als hun grootste aartsvijand. Maar Frances Haugen [Mikey Madison] van het integriteitsteam besluit na lang aarzelen toch contact op te nemen met Jeff. Zij wil Facebook niet kapotmaken, maar zorgen dat het zich (weer) richt op de idealen waarmee zij en vele collega’s zich hartstochtelijk besloten in te zetten voor Facebook. Het narratief wordt afgewisseld met scènes waarin de robotachtige Mark Zuckerberg [Jeremy Strong] zich voorbereidt op een hoorzitting. Sorkin slaagt er knap in complexe materie (algoritmes e.d.) begrijpelijk genoeg te maken met hulp van een voortreffelijke cast. White maakt indruk door Zuckerberg consequent neer te zetten als een menselijke computer; zonder empathie, zonder uiterlijke blijken van emoties en louter gericht op resultaat.