Les Héros du Louvre (2026)

Dit jaar kwamen er twee Franse WO II films uit als hulde aan een (over)grootvader. Eerst Notre Salut van Emmanuel Marre, één van de meest vileine films sinds lang. Een esthetiek met een agenda, Marre heeft een film gemaakt die zich afspeelt in permanent grijsgebied, met een intentioneel fletse hoofdfiguur die maar wat aanmoddert en een bewust anachronistische beeldvoering – om dan nadien te kunnen zeggen “ja, maar dat is omdat de geschiedenis zich steeds herhaalt”. Marre lijkt resoluut te weigeren om Notre Salut als period piece te filmen, omdat zelfs het authentiek in beeld willen brengen van het verleden reactionair zou zijn of zo.

Dan leek mij Les Héros du Louvre zijn ideale tegenhanger. Ditmaal een warme hommage aan een grootvaderfiguur, Élie Chouraqui droeg de film op aan zijn grootvader die als bewaker in het Louvre de kunstschatten voor de nazi’s verborg destijds. Papy Sauve la Joconde. Hij droeg ook al verschillende graphic novels aan hem op. Het concept leek mij ideaal te werken als een soort charmante, oubollige WII ontspanningsfilm, aangezien WWII voor 90% van de betrokkenen natuurlijk een soort spannend Indiana Jones avontuur was. Ik dacht terug aan Bon Voyage, van Jean-Paul Rappeneau of Laissez-Passer van Tavernier. Een kleurrijk, dynamisch en heilzaam spektakel. Het heeft niet mogen bieden. Die magische ‘Rappeneau’ touch is ver zoek bij Les Héros du Louvre. Als een pijnlijk ironische plottwist op mijn Notre Salut haat en deze voorbarige verafgoding, moet ik dienaangaande vaststellen dat deze Héros evenzeer een totaal belabberde anachronistische beeldenchaos is. De toon is om te beginnen veel te dramatisch en veel te hysterisch. Het speelt in op de hedendaagse hunker naar ultra-sentiment. Ik miste het plezierachtige, het rocamboleske van wat zo’n clandestiene smokkeltocht door bezet Frankrijk met zich zou kunnen meebrengen. Zoals Jacques Ledoux, de curator van de Belgische Cinematek, die destijds vluchtte voor de nazi’s met een bobijn van Nanook of the North. Dat soort huzarenstukjes maken we eigenlijk niet mee in Les Héros. Meestal kon ik nauwelijks volgen van wat er aan het gebeuren was. Eindeloos vage shots van de camion. Zijdelingse shots van Kad Merad en Marie Gillain die er beiden verward bijlopen, alsof ze zich nauwelijks lijken te beseffen in welke films ze meespelen. Het geheel ziet er meer als een found footage horrorfilm uit dan een jongensavontuur. Rare meta-ingreep ook, de hele film wordt gefilmd door één van Merads zonen met een soort Super 8 camera. Eentje met schijnbaar onuitputbare filmrollen. Het is nochtans oorlog, men moet rantsoeneren. Op een gegeven moment moet Merad met zijn familie zich verbergen in het zolderkamertje bij een door nazi-officieren drukbezocht Frans bordeel. Maandenlang kunnen ze nauwelijks kuchen of bewegen en overleven ze op broodkruimels en aardappelschillen. Maar toch blijft zoonlief het ene na het andere filmrolletje draaien. Anna Frank: the lost tapes, nu op Netflix. Af en toe is er een opflakkering van plezier, zoals de kortstondige romance tussen dochter Lydia (wat een stoot, die Fantine Guyot) en een nazi-officier. “Mam, we kusten maar één keer, ik zweer het!” verkondigt ze wanneer een bevrijdingsmenigte haar komt kaalscheren. Ja ja, wat een mooie romance, ik zie het zo voor mij. Ik: een nazi-officier, baby face, beleefd, hoffelijk, enigszins gehinderd door gewetensbezweren. Zij: een schuchter Frans boerenmeisje met ijsblauwe ogen. Eén kuise zoen. En een paar dagen later wacht mij het vuurpeloton.

Loopt Frankrijk warm voor Les Héros du Louvre, in het tumult van de schoolprotesten? In mei ’68 draaiden de bioscopen ook niet bepaald gouden zaken. Misschien komt de redding van de derde leeftijd. Ergens online zag ik een uitje naar een mistroostig cultureel centrum in Aix-les-Bains ‘voorbehouden voor seniors’, waar er zelfs een shuttlebus aangeboden werd. Lijkt me een overbodige regel, als ik die avond de fauna in UGC Toison d’Or bekeek. Misschien ben ik wel de enige persoon onder de 68 die de film zag. Ondanks de vergijzing verkoopt Les Héros du Louvre niet bepaald zoete broodjes. Een miezerige 200k entrées op een geschat budget van 7 miljoen. En duidelijk hebben ze al allerhande concessies moeten doen waardoor het eindresultaat er zeer low-cost uitziet. Daarvoor komt monsieur tout-le-monde natuurlijk niet meer zijn (door protesterende tieners belaagd) paviljoen uit. Ergens kan ik er de humor wel van inzien dat Chouraqui het verhaal van zijn grootvader maar blijft recycleren in tal van media, zonder al teveel succes en nu ook een heus box office fiasco op zijn naam heeft. Verdorie, wat een stuk toch, die Fantine Guyot.