Más allá del Olvido (1956)

Een Argentijnse film uit 1956, gebaseerd op de klassieke Franstalige Belgische roman Bruges-la-Morte uit 1892. Maar helaas voor lezers uit de regio die hun stad willen zien in een Argentijnse film: Brugge is er helemaal uit geschreven; de film speelt zich af in Argentinië en Parijs.

In de openingsscène krijgt Blanca (Laura Hidalgo) te horen dat ze terminaal ziek is. Of eigenlijk niet, want de dokter wil het niet vertellen, want daar krijgt zo een tere vrouw alleen maar stress van. Lekker ethisch. Blanca doorziet de leugens van de dokter meteen, maar vertelt het dan weer niet aan haar man, Fernando (Hugo Carill, ook de regisseur, producent en de zanger van het perronistische partijlied, wat nog een probleem werd, want tijdens de opnamen van de film was er een coup tegen Perron. Maar uiteindelijk kon hij de film na een tijdje in verbanning geleefd te hebben toch afmaken.)

Fernando en Blanca zijn stapelgek op elkaar. Echt De Grote Liefde Bestemd voor de Eeuwigheid, 19e-eeuwse overdramatische stijl. Constant aanzwellende violen op de soundtrack ook. Ze deden me eerlijk gezegd wel een beetje aan Morticia and Gomez Addams denken, ook omdat Fernando een schitterend penseelsnorretje heeft.

Ze zijn ook schatrijk - zo hoeven er geen pragmatische zaken tussen al het romantische gedweep komen - en geven dus zoals het hoorde in die tijd van die bals. Tijdens één ervan valt Blanca dood neer, natuurlijk in haar mooiste jurk met het schitterende collier om dat Fernando haar net heeft gegeven, terwijl ze er nog blakend gezond uitziet.

Fernando natuurlijk - om het even heel niet Romantisch te zeggen - helemaal naar de kloten en zwaar aan de drank. Neef is het na een tijd zat en schopt Fernando op reis naar Europa.

In Parijs ziet Fernando ineens Blanca. Of in ieder geval iemand die sprekend op haar lijkt. Hij achtervolgt haar. Ze blijkt de assistente van een messenwerper (degene naar wie de messen gegooid worden) in een cabaret. Hij weet een ontmoeting te regelen met Monica (uiteraard ook Hildago), want zo blijkt ze te heten. Dat is niet zo moeilijk, want ze is ook sekswerker, waarbij de messenwerper Luis (Eduardo Ruby) een dubbelrol heeft als haar pooier. Die ziet een potentiële goudmijn in Fernando. Monica deelt dat, maar ziet ook een kans te ontsnappen aan de gewelddadige Luis. (Je weet dat Luis de slechterik is, omdat hij een bolhoed heeft. Slechteriken hebben in films in deze periode, zoals westerns, vaak een bolhoed, terwijl helden een hoed met deuken er in hebben. Typische conventie.)

Monica wint de strijd van Luis: ze trouwt met Fernando en gaat met hem naar Argentinië. Alleen daar komt Fernando er al snel achter dat Monica wel op Blanca lijkt, maar toch echt een ander persoon is. Bovendien zijn de reacties van het personeel en de hond al (volkomen terecht) zo van "WTF is dit?!" dat hij Monica al helemaal niet aan de familie durft te laten zien. Monica komt er ondertussen achter dat veel geld hebben toch niet opweegt tegen opgesloten zitten in een gouden kooi waar iedereen je als een paria behandelt.

Eigenlijk zou Más allá del Olvido niet moeten werken. Alles is veel te dik aangezet en extreem overdramatisch, eigenlijk alles roept: "Camp!" Zo zat er ik in het begin ook in. Maar uiteindelijk is simpel een prima film. Kwestie van geloven in het concept en de toon consequent aanhouden, zodat je in die hele 19e-eeuwse Romantische mindset komt. Het helpt ook dat meer een gothic grote-R Romantisch moraliteitsverhaal is in de lijn van Frankenstein en Jekyll & Hyde dan een kleine-r romantisch verhaal. De mooi sobere zwart-wit cinematografie helpt ook ontzettend bij de sfeer.

Maar het is vooral het intelligente script dat de film maakt. Langzaam vindt er een perspectief wisseling plaats, waarbij Fernando van de tragische held een creep wordt die zijn dode vrouw tot leven probeert te wekken. Tegelijkertijd wordt Monica van een harde golddigger juist een personage waar Del Carril steeds meer begrip voor weet te kweken, ook bij Fernando.

Gezien in Eye Filmmuseum)