Ice Cream Man (2026)

Van iemand als Eli Roth mag je toch best wat verwachten. De man die een paar van mijn favoriete horrorfilms op de wereld heeft gebracht (Cabin Fever, Hostel, Thanksgiving) komt hier echt men ontzettende slop aanzetten, iets wat ik niet had verwacht maar waar hij blijkbaar wel publiekelijk vooruit komt én trots op is: AI. Ik snap de negativiteit wel, en na maten de film door dendert kom ik ook gewoon in het negatieve terecht, wat een waardeloze toevoeging aan zijn filmografie zeg.

Het begint zo geweldig, ik heb oprecht genoten van de hoeveelheid bloederige scenes, die moordende kinderen waren echt geweldig en had een totale potentie. Maar op den duur vraag je, je toch af: waar wil de film heen en waar gaat de film überhaupt over, en dan zit je al op de pauze van de film; dus op de helft. Na wat te relativeren vond ik de film best leuk, maar moest Roth behoorlijk wat werk verzetten mocht het echt een topper worden.

En dat moment kwam maar niet, het bleef stil, de kinderen bleven moorden maar een daadwerkelijk achtergrondverhaal is er gewoon niet. Daarnaast vliegen zeker in het tweede del de AI-scenes je om de oren, en dat is toch waardeloos. Ondanks zo'n goede start weet Roth het compleet te verpesten, en na de voorganger "Borderlands" lijkt Roth het wel kwijt te zijn, zijn magie raak uitgewerkt en dat bij een regisseur die voor mij zoveel potentie nog had, ik hoop echt dat hij zijn toekomstige werkjes niet gaat verknooien.

Regisseur Eli Roth blijft een noemenswaardige naam onder de griezelliefhebbers, maar als hij films blijft afleveren met deze kwaliteit, zal die hem snel worden afgenomen. Ice Cream Man levert in principe exact wat je ervan verwacht en dat is een grote laag aan bloederige taferelen die na enig moment onophoudelijk om de oren vliegen. De drang van Roth om alles met praktisch geweld te tonen is fijn en de luchtige toonzetting werkt voor enige tijd aanstekelijk, maar de makers ondernemen verder weinig moeite om er een verhaaltje in te stoppen en zeker gedurende de tweede helft worden er veel scènes in gestopt die willekeurig de richting even moeten aanduiden. Het is letterlijk een slecht excuus om invulling te geven aan een project dat enkel en alleen in het kader staat van het tonen van gewelddadige moorden. Vervelend is dat normaal gesproken niet, maar wel als je vervolgens met de pet gooit naar alle andere invloeden. Acteerwerk is bovendien erbarmelijk en het includeren van AI-gegenereerde beelden (het zijn er niet veel, maar ze zitten er zeker tussen) verdient strafpunten.

Leuke en lekker grove film. Net zo als de rest van Eli Roth's films is ook hier het verhaal weer ondergeschikt aan de bloedspetters. Het is ook zo'n film waarbij je de hele tijd denkt: hier had wel meer in gezeten.

Toch een avondje prima vermaakt en gelachen om de absurde kills, zeker niet zo slecht als het gemiddelde hier doet denken.

Matig horrorwerkje van Roth. Het verhaal is flinterdun en vrij hersenloos. Op zich geoorloofd binnen het genre maar dit is wel erg beperkt en ook niet genoeg om 90 minuten te vullen. Dat komt ook naar voren in de uitwerking. Na een korte intro waar snel wat personages worden voorgeschoteld, gaat Roth helemaal los. Daarna valt de film tot het einde toe in een continue herhaling. Wat gore betreft zit je als kijker goed, want het bloed vloeit rijkelijk en ledematen vliegen over het scherm. Een aantal kills zien er goed en origineel uit. De mix met humor is soms redelijk maar lang niet alle grappen zijn geslaagd. 2.5

Enkele missers niet te na gesproken, heeft Eli Roth al heel wat goede tot uitstekende films gemaakt. Cabin Fever, Grindhouse, Knock Knock, The Green Inferno, Death Wish en laatst nog Thanksgiving: het waren stuk voor stuk zeer degelijke (horror)films. Maar de man heeft zich in de nesten gewerkt toen hij met The Green Inferno linkse wereldverbeteraars op de korrel nam. Sindsdien valt er niet meer te ontkomen aan zijn schuimbekkende criticasters bij wie het vitriool uit de pen druipt van zodra zijn naam op het scherm verschijnt.

Ik dacht bij het zien van de score en commentaren daarom dat ook deze film ten prooi was gevallen aan ongefundeerde rancune. Dat blijkt echter slechts deels te kloppen. Een goede schrijver is Roth nooit geweest en ook in Ice Cream Man valt er inhoudelijk weinig te genieten. De gore is dan weer talrijk aanwezig, maar is evenmin van topniveau. Het is leuk dat hij het bij practical effects houdt, maar wie kan verklaren waarom die er slechter uitzien dan bij Terrifier, terwijl het budget van deze film zowaar tien keer hoger was dan dat van Terrifier? De sfeer is ludiek, bijna komisch bij momenten. Zo zitten er enkele grappige gory spitsvondigheden in zoals al die kinderspelletjes met ingewanden. Afijn, het had dus zeker beter gekund.

Nou, zo slecht is ie nu ook weer niet. De compromisloze aanpak van het karige gegeven, compleet met over de top bloederige toestanden en een oprecht naar einde, werken in het voordeel van de film, ook al heeft het allemaal niet veel om het lijf. De jeugdige cast doet het leuk, met vooral Sarah Abbott een prettige verschijning. Zij heeft ook direct de meest opvallende scene in de film, wanneer zij zich met een half verlamd lichaam moet zien te redden. De visuele effecten laten verder flink te wensen over. Een krappe voldoende.