Le Crime du 3e Étage (2026)

Direct na Vie Privée, alweer een Franse Hitchcock-hommage, en deze is wel heel expliciet. Er zit zelfs voor een paar seconden een uncanny valley versie van the master of suspense in. Dat hadden ze beter niet kunnen doen. Het ziet er vreselijk uit en de klassieke manier om zoiets te doen, waarbij je over de schouder vooral naar het achterhoofd kijkt, die ze voor een groot deel van de scène gebruiken, werkt prima. Een beetje een smet op een verder erg vermakelijke film.

Het plot is een mix van elementen uit Rear Window en Vertigo, met nog wat andere dingen erbij. Nu ben ik geen fan van Rear Window. Een saaie film vol vervelende karakters. Ik vind Vertigo wel leuk, maar vooral omdat het zo'n bizarre, psychedelische chaos is. Maar ondanks dat Le Crime du 3e Étage veel elementen van die films overneemt, is de toon compleet anders. Het is meer een luchtige komedie voor het grote publiek, met wat detective-elementen in de stijl van de Knives Out-films met Daniel Craig. En het is net zo leuk.

Laetitia Casta en Gilles Lellouche spelen hierin een grote rol. Ze hebben een fantastische chemie als kibbelend stel. Om eerlijk te zijn, kende ik Casta alleen als supermodel, maar het blijkt dat ze al een behoorlijke acteercarrière heeft, met zelfs een César-nominatie op haar naam. Lellouche is altijd een welkome verschijning in de absurde films van Quentin Dupieux, maar hij regisseerde ook de leuke feelgood-komedie Le Grand Bain. We hebben dan nog een goede schurk nodig en Guillaume Gallienne is zeer effectief in het neerzetten van een middelmatige man met een iets te groot ego die even helemaal gaat maken. Het script legt al deze personages dan ook nog lekker scherpe teksten in de mond.

Dit is een van die films waarbij de helft van het plezier zit in het zien van de acteurs die plezier hebben. De film deinst ook niet terug voor wat absurdistische grappen. Tegen het einde belanden we zelfs in Quentin Dupieux-territorium dankzij een namaak James Bond-gadget.

(Gezien op IFFR.)