Leviticus (2026)

Beetje vage film over homoseksualiteit, acceptatie, religie en de problemen die daarmee gepaard gaan. Beetje een metafoor voor de taboe van dat soort relaties, voor zover dat nog zo is in een westerse maatschappij. Echt eng wordt het niet en op een gegeven moment weet je het ook wel allemaal, herhaling van zetten. Beetje mislukte poging om allerlei factoren samen te laten komen.

Tja, de homo variant van It follows, maar deze kan je liever overslaan. Ik dacht op een gegeven moment dat de entiteit de gedaante van een transgender of dragqueen zou aannemen en dan is het inderdaad vluchten. Pas in de laatse 25 minuten neemt de spanning wat toe, maar ook dat redt deze film niet.

In een streng religieuze gemeenschap hebben tiener Naim [Joe Bird] en Ryan [Stacy Clausen] homoseksuele gevoelens voor elkaar. Onder druk van Naims moeder [Mia Wasikowska] onderwerpt Rod [Ewen Leslie] de jongens aan een intens ritueel. Vanaf dat moment wordt hun grootste begeerte hun grootste vijand. Een veelbelovend uitgangspunt dat teleurstellend oppervlakkig is uitgewerkt. Chiarella schipper tussen romantisch melodrama en horror en komt en slaat op beide fronten de plank mis, ondanks goed spel van Bird en Clausen.

Vrij originele australische horrorfilm over twee tienerjongens die hun seksualiteit beginnen te ontdekken maar daarbij worden gehinderd door een gewelddadige entiteit. Sterk spel van de twee hoofdrolspelers en sfeervol in beeld gebracht, al is de film aan de trage kant en zijn er niet meer dan een handjevol enge momenten. Maar die zijn dan wel behoorlijk effectief. Doet hier en daar wel wat denken aan genregenoot It Follows.

Alhoewel Leviticus vooraf is overladen met positieve berichten, valt het eindresultaat flink tegen. Regisseur Adrian Chiarella belicht een onderwerp waar in bepaalde mate zeker aandacht naartoe mag gaan, maar werkt dit slordig en incompleet uit. Het geheel kent op die manier een scenario dat profiteert van een typerende plattelandssfeer en een dromerige uitwerking, maar ook eentje waar willekeurig in geknipt lijkt te zijn. Bepaalde insteken lijken compleet te ontbreken en vooral de afloop moet daaronder lijden. Chiarella wekt primair de indruk dat hij niet lijkt te weten hoe een film als Leviticus moet eindigen, en laat de credits daarom maar abrupt over het scherm rollen. Het acteerwerk van Stacy Clausen en voornamelijk Joe Bird is zeer overtuigend en het laatste halfuur kent een aantal spannende, intense momenten, maar het geheel schiet daarbuiten eigenlijk op alle griezelvlakken net te kort om een blijvende indruk te maken. Grafischer geweld, een snellere vaart en vooral een vollediger plot hadden een film als Leviticus kunnen laten opstijgen, maar zo ver komt het helaas niet.

Best een lekker filmpje. Komt wat traag op gang, maar daarna komt de vaart erin en is hij voorbij voor je er erg in hebt. Scheelt ook dat hij niet te lang duurt. Kleine bonus daarvoor.

Ik hoor dat horrorliefhebbers deze film niet eng en bloederig genoeg vinden en dat snap ik wel. Het helpt niet dat je vanaf het begin weet hoe alles in elkaar zit. Meestal beginnen dit soort films met wat onverklaarbare gebeurtenissen en is het oplossen van dat onverklaarbare onderdeel van de spanning, maar hier ontbreekt die laag.

Maar goed, het is allemaal prima geacteerd en de verhaallijnen buiten de horrorscènes zijn best aardig uitgewerkt, terwijl dat bij dit type film nog weleens wil ondersneeuwen. Een dikke drie sterren, die ik naar boven afrondt want ik ben in een vrolijke bui.

Uitstekende film over een ontluikende liefde in een zeer religieus dorp. Er wordt een bovennatuurlijke tint gegeven die goed werkt. Tegelijkertijd is het gegeven een beetje flauw en je zag het einde eigenlijk al van verre aankomen. Al met al goed gemaakt en geacteerd. 3.5 ster.

Leviticus 20:13 Wanneer ook een man bij een manspersoon zal gelegen hebben, met vrouwelijke bijligging, zij hebben beiden een gruwel gedaan; zij zullen zekerlijk gedood worden; hun bloed is op hen!

Aldus luidt een beruchte passage uit het Bijbelboek Leviticus. Het boek waaraan de dramatische horrorfilm van regisseur en schrijver Adrian Chiarella zijn titel ontleent. De bewuste passage dient in de Christelijke kerk als bijbelse rechtvaardiging voor de veroordeling van homoseksuele verlangens zoals de twee jonge hoofdpersonen Niam en Ryan die in de film voor elkaar hebben.

In de fundamentalistische plattelandsgemeente in het Australische Victoria waar Niam en zijn klasgenoot Ryan wonen, worden zij aan een religieus ritueel onderworpen. Een perfide conversietherapie volgens de leer van de fundamentalistische bijbelgemeente. De welhaast duivelse ceremonie zet liefde om in haat en begeerte in geweld. Een tamelijk radicale manier om homoseksuele gevoelens te verdrijven. Leviticus is een horrorfilm en dat betekent uiteraard dat de ceremonie niet goed uitpakt en vervelende gevolgen heeft.

De setting ademt een troosteloze sfeer. Het voelt kil. Het voelt gespannen. Het voelt alsof de gemeenschap op het punt staat in sociaal verval te geraken maar dat uit alle macht probeert te voorkomen door fanatiek het geloof te belijden. In deze deprimerende wereld zoeken de beide jongens houvast in hun genegenheid voor elkaar terwijl de gemeenschap houvast zoekt in benauwende vroomheid. De film schetst het nogal zwart-wit. Logisch, want Chiarella heeft een boodschap voor de kijker. Een terechte boodschap hoor, maar met iets meer nuance verteld, had ik me meer bij het verhaal betrokken gevoeld, vermoed ik.

Chiarella weet wel sfeer te creëren. Uitgestrekte landschappen en duistere ruimtes benadrukken het sociale isolement van de beide jongens. Goed acteerwerk van beiden brengt wanhoop en radeloosheid. De camera volgt de personages gericht en op de voet en ondersteunt daarmee de beklemmende uitzichtloosheid die voor beiden in het verschiet lijkt te liggen. De sonore score versterkt het claustrofobische effect dat de camera genereert. Dat klinkt allemaal tamelijk dramatisch. En dat klopt ook. De film brengt inderdaad vooral drama.

Het bovennatuurlijke aspect is geweld- en moorddadig, maar niet heel spannend. Het dient als symbool voor de agressieve manier waarop religieuze dogma’s het homoseksuele leven binnendringen. Homofobie wordt in Leviticus gepersonifieerd als een agressieve, angstige en bekrompen bruut die de opdracht heeft meegekregen om nietsontziend tegen de homoseksueel op te treden. Ik zei het al: Leviticus is gewoon een drama. Een sfeervol drama waar wat horrorachtige aspecten aan kleven. Een drama ook dat me nooit helemaal in zijn greep kreeg.