Ek Deewane Ki Deewaniyat (2025)

Dit is ontzettend leuk als je het kijkt op een manier zoals je kijkt naar een The Room of Troll 2: een fles wijn opentrekken en foute opmerkingen roepen naar het scherm. Als ik voortaan een betoog wil houden over Bollywood zal ik dit uit alle macht proberen te vermijden want ik krijg hier echt plaatsvervangende schaamte van. De film bestaat voor het grootste deel uit Vikramaditya die Adaa op allerlei manieren probeert het bed in te krijgen en zij die hem dan afwijst - dat is het.

Hoe vooral Harshvardhan Rane al die bespottelijke teksten uit zijn mond heeft gekregen; geen idee maar ik vind het heel knap. Sonam Bajwa heeft iets meer geluk met haar teksten maar dat zegt niet zo heel veel. Brahamastra heeft ondertussen de reputatie van een film met slechte dialogen maar de eerstvolgende keer dat ik in discussie kom met een Indiër over dit onderwerp wijs ik ze op Ek Deewane.

De film is giftig. Ik haat de film 'toxic' want het wordt te snel gebruikt terwijl iets best mag schuren vind ik, maar Ek Deewane is echt heel naar, vooral omdat we - althans, volgens mij - ook nog worden geacht sympathie te hebben met een figuur als Vikramaditya. Adaa had een interessante sterke vrouw kunnen worden - Bollywood heeft ze écht wel - maar ook die kans wordt onbenut gelaten. Ze verandert van sterke vrouw die weet waar ze voor staat steeds meer in een booskijkend kind dat soms nog wel even een pruillipje laat zien, alleen maar heel kwaad is. Ze heeft weliswaar alle redenen voor die kwaadheid maar haar personage bestaat uiteindelijk uit niet meer dan dat.

Liedjes zijn oke, hoewel men overduidelijk geen plek kon vinden ervoor: ze zitten in de film in de film. Aardig maar ik ben ze nu alweer vergeten.

1,0*