Prange - Man Ist ja Nachbar (2025)

In Prange draait het om de mensen in een appartementencomplex. In het middelpunt van de film staat de titulaire Prange. Een alleenwonende, chagrijnige en teruggetrokken man die met niemand iets te maken wil hebben. Althans is dat de indruk die hij vestigt. Eigenlijk verlangt de norse Prange ernaar om door anderen geaccepteerd te worden. Prange is helaas niet erg bedreven in de omgang met mensen. Hij zegt en doet net de verkeerde dingen en reageert onhandig in het bijzijn van anderen.

Prange is een komedie. Het komische element is gelegen in Prange’s gedrag dat wat conflictjes en pijnlijke situaties oplevert. Best amusant maar niet heel erg grappig. Daarvoor is de humor gewoon niet oorspronkelijk en scherp genoeg. De aankleding van de personages is daarnaast tamelijk vlak. Met de voltrekking van een paar opvallende karaktereigenschappen houdt het wel op. Er is net genoeg moeite gedaan om het minimum aan vereiste kenmerken op de personages te plakken om empathie te kunnen opbrengen. Net genoeg om je meegaand op te stellen en je te amuseren.

Prange klinkt nu misschien als een middelmatige film, maar dat is hij nu ook weer niet. Prange is geen luidruchtige film. Prange is een ingetogen film. En zo af en toe maakt het portret van de bewoners van een appartementencomplex iets meer los dan een geamuseerd gevoel. Als de bewoners in de loop van de film meer naar buiten treden en meer met elkaar in contact treden, levert dat meermaals een vleugje ontroering op. En soms zelfs een bescheiden lach.