H Is for Hawk (2025)

Na de dood van haar vader [Brendan Gleeson], een bekende fotojournalist, stort Helen [Claire Foy] zich op een passie die ze met hem deelde voor haviken. Ze koopt een havik en doet een poging om die af te richten, maar mede door haar emotionele labiliteit komen zowel haar professionele als haar persoonlijke relaties in gevaar. Standaard rouwverwerkingsdrama met voorspelbare pieken en een routinematige ontknoping, maar Gleeson (te zien in een aantal flashbacks) was zelden zo innemend en sympathiek.

Over Helen (Claire Foy) die na de plotselinge dood van haar vader (Brendan Gleeson) in een emotionel gat terecht komt. In de training van een havik vindt ze afleiding. Zoveel afleiding dat ze haar familie, woning en werk verwaarloost. De afleiding wordt een obsessie. H Is For Hawk is een rustig lopend drama met sfeervolle beelden en goed acteerwerk.

Regisseur Philippa Lowthorpe baseert haar film op de gelijknamige autobiografie van Helen MacDonald. Ze vertaalt de roman in een film met veel aandacht voor sfeer en natuur. En dat is goed gelukt maar levert ook momenten op die veel van het geduld vergen. Meer dan de helft van de film bestaat uit scènes met Foy en de Havik. De havik die op de arm van Helen landt en weer wegvliegt. De havik die konijnen en ander wild vangt. De Havik op een stok in de woning van Helen. Mooie beelden, maar wel wat eentonig. Op den duur begint het repetitieve karakter van de scènes te knagen en is het net alsof je naar een natuurdocumentaire zit te kijken. De film die meer dan twee uur in beslag neemt is duidelijk te lang.

Daar staat tegenover dat de scènes met Foy en Gleeson erg mooi en vertederend zijn. Ik had in de film iets minder havik en iets meer interactie tussen de personages willen zien. Dat neemt niet weg dat een geduldige kijker zich kan laven aan prachtige natuuropnamen en dat zowel de geduldige als de minder geduldige kijker zich probleemloos kan laten ontroeren door de zware weg die Helen gaat om zich aan haar drukkende verdriet te ontworstelen. Ondanks wat concentratieproblemen als gevolg van het repetitieve karakter van de scènes met de havik, liet de film mij in dat opzicht zeker niet onberoerd.

Redelijk drama. Het verhaal over rouwverwerking is op waarheid gebaseerd. De uitwerking is redelijk geslaagd. De film kabbelt rustig voort zonder te vervelen, maar zit daar soms wel bijna tegenaan. De film kent net iets te weinig inhoud om de volle twee uur aan te kunnen. Ook voelt het eind niet helemaal als een goede afsluiting van de film aan. Gelukkig wordt de kijker getrakteerd op mooie beelden en fraai camerawerk. Ook Foy zet een ijzersterke rol neer en heeft een prima chemie met de havik. Gleeson schittert als vanouds en komt zo natuurlijk en puur over dat je bijna vergeet dat je naar een acteur kijkt. 3.5