H Is for Hawk (2025)

Na de dood van haar vader [Brendan Gleeson], een bekende fotojournalist, stort Helen [Claire Foy] zich op een passie die ze met hem deelde voor haviken. Ze koopt een havik en doet een poging om die af te richten, maar mede door haar emotionele labiliteit komen zowel haar professionele als haar persoonlijke relaties in gevaar. Standaard rouwverwerkingsdrama met voorspelbare pieken en een routinematige ontknoping, maar Gleeson (te zien in een aantal flashbacks) was zelden zo innemend en sympathiek.

Over Helen (Claire Foy) die na de plotselinge dood van haar vader (Brendan Gleeson) in een emotionel gat terecht komt. In de training van een havik vindt ze afleiding. Zoveel afleiding dat ze haar familie, woning en werk verwaarloost. De afleiding wordt een obsessie. H Is For Hawk is een rustig lopend drama met sfeervolle beelden en goed acteerwerk.

Regisseur Philippa Lowthorpe baseert haar film op de gelijknamige autobiografie van Helen MacDonald. Ze vertaalt de roman in een film met veel aandacht voor sfeer en natuur. En dat is goed gelukt maar levert ook momenten op die veel van het geduld vergen. Meer dan de helft van de film bestaat uit scènes met Foy en de Havik. De havik die op de arm van Helen landt en weer wegvliegt. De havik die konijnen en ander wild vangt. De Havik op een stok in de woning van Helen. Mooie beelden, maar wel wat eentonig. Op den duur begint het repetitieve karakter van de scènes te knagen en is het net alsof je naar een natuurdocumentaire zit te kijken. De film die meer dan twee uur in beslag neemt is duidelijk te lang.

Daar staat tegenover dat de scènes met Foy en Gleeson erg mooi en vertederend zijn. Ik had in de film iets minder havik en iets meer interactie tussen de personages willen zien. Dat neemt niet weg dat een geduldige kijker zich kan laven aan prachtige natuuropnamen en dat zowel de geduldige als de minder geduldige kijker zich probleemloos kan laten ontroeren door de zware weg die Helen gaat om zich aan haar drukkende verdriet te ontworstelen. Ondanks wat concentratieproblemen als gevolg van het repetitieve karakter van de scènes met de havik, liet de film mij in dat opzicht zeker niet onberoerd.

Redelijk drama. Het verhaal over rouwverwerking is op waarheid gebaseerd. De uitwerking is redelijk geslaagd. De film kabbelt rustig voort zonder te vervelen, maar zit daar soms wel bijna tegenaan. De film kent net iets te weinig inhoud om de volle twee uur aan te kunnen. Ook voelt het eind niet helemaal als een goede afsluiting van de film aan. Gelukkig wordt de kijker getrakteerd op mooie beelden en fraai camerawerk. Ook Foy zet een ijzersterke rol neer en heeft een prima chemie met de havik. Gleeson schittert als vanouds en komt zo natuurlijk en puur over dat je bijna vergeet dat je naar een acteur kijkt. 3.5

Goeie film over een vrouw die na het overlijden van haar vader besluit een havik aan te schaffen. Een film over rouwverwerking die ietwat traag op gang komt en is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De scenes met de havik en de training zijn boeiend om te zien. Een mooie rol van Claire Foy.

De samenvatting.

Het gelijknamige autografische boek van Helen Macdonald, waar deze film op is gebaseerd, heeft behalve de verhaallijn die je ietwat marginaal te zien krijgt ook een verhandeling over het boek The Goshawk van T.H. White en een literaire beschouwing van zijn leven. Om het verhaal echt te begrijpen is het eigenlijk gewoon noodzakelijk dat je beide boeken leest - en dan de film nog eens kijkt. En ook de aflevering "H is for Hawk: A New Chapter" van de BBC-serie Natural World uit 2017 - met de échte Helen Macdonald. Ja, dat voegt allemaal wat toe. Aan het verhaal van Helen Macdonald, aan het verhaal van White, aan hoe je omgaat met het verlies van een ouder, wat een havik is en wat het inhoudt om er een te hebben, een te trainen, met een te jagen.

Als je die volgorde volgt - film, boek, boek, documentaire, film, documentaire - dan blijkt de film slechts een samenvatting te zijn van waar het om gaat. Nog steeds wel een heel, heel erg goede samenvatting, en hoewel je dan de diepte en de breedte wel misloopt, je kan er natuurlijk voor kiezen om het daarbij te laten. Als je je er maar bewust van bent wat je mist.

Claire Foy zet in de film een geniaal sterke rol neer - breekbaar en onbreekbaar tegelijk, in alle schoonheid en lelijkheid die ze te brengen heeft. En er zijn een aantal bijzonder mooie beelden te zien van de havik terwijl ze jaagt, en je kan van mij aannemen dat je dat soort beelden niet alleen maar met puur geluk krijgt - maar wel dat je dat er bij nodig hebt. Zelfs als de havik ietwat tam is.

Tegelijkertijd krijgt het bovenliggende verhaal, het verhaal over het verlies van Helen's vader net iets meer diepte in de boeken en de documentaire, en wellicht daarmee beter invoelbaar dan met alleen de film. Knap hoe de film op zich daarmee wel net voldoende diepte geeft, maar er toch meer over blijft voor wie daar de moeite voor doet. En hetzelfde met de documentaire - want hoewel Foy erg, erg knap werk levert met de nogal onbaatzuchtige manier waarop ze Macdonald speelt, de échte Macdonald voegt daar in de documentaire nog een volledige extra dimensie aan toe.

Niet even simpel een filmpje kijken en daarmee klaar, dus. Je hebt huiswerk.