Anemone (2025)

Zware kost en aan de erg trage kant, maar visueel indrukwekkend en voorzien van een sterke rol van de uit pensioen teruggekeerde Daniel Day-Lewis. Natuurlijk een duidelijk geval van nepotisme aangezien zijn zoon hier de regie doet, maar goed, toch fijn om hem weer terug te hebben. Hij is en blijft een geweldig acteur. De rest van de (overigens prima) cast verbleekt een beetje in verhouding. Het script is soms aan de pretentieuze kant en qua plot valt er niet heel veel te beleven, maar de zoveelste memorabele rol van Day-Lewis en de vaak surrealistische beeldenpracht tillen het geheel net boven het gemiddelde uit.

Jaren geleden verruilde Ray [Daniel Day-Lewis] zijn gezin voor een leven in isolement uit angst voor represailles wegens een incident tijdens ‘The Troubles’. Zijn broer [Sean Bean] spoort hem op en probeert hem over te halen om terug te keren naar zijn vrouw [Samantha Morton] en zijn zoon [Samuel Bottomley], die dreigt te ontsporen. Daniel Day-Lewis schreef het scenario van zijn eerste film sinds Phantom Thread (2017) met zijn zoon, die de regie op zich nam. Beans onderkoelde spel geeft Day-Lewis alle ruimte om zich van zijn meest intense kant te zien in dit meanderende, deprimerende drama dat platgetreden paden bewandelt en een pretentieuze, symbolische ontknoping heeft. De titel is een hint.

Matige film over een man die zijn kluizenaarsbroer gaat bezoeken in de bossen. Het verhaal en de personages wisten me niet bepaald te boeien en zijn ook vrij mager uitgewerkt. Bovendien is de film vooral ontzettend traag. Wel fijn om de altijd intense Daniel Day-Lewis weer eens te zien, en hij is dan ook de grootste troef van de film met een paar goeie monologen.