Ballad of a Small Player (2025)

Redelijke film over een professionele gokker die een paar dagen de tijd heeft om een schuld af te betalen. Het verhaal en de personages hebben weinig om het lijf en allemaal al eens eerder gezien. Wel ziet het er allemaal stijlvol uit en Colin Farrell doet het prima. Ook vormt Macau een welkome afwisseling voor Las Vegas. Een kleine 3.0 sterren.

verder lezen

Weet niet of je deze film nu geniaal of waanzin moet noemen. Visueel zeer sterk en sfeervol in beeld gebracht verhaal over een gokverslaafde op de rand van een inzinking. De film slaagt er in om het allemaal zo abstract te brengen dat je meegaat in de gedachtengangen van een gokverslaving (hoewel ik dus absoluut niet weet hoe dit voelt). Vind het wel sterk geacteerd van Colín Farrel. En de gecreëerde sfeer verheft deze film tot iets unieks, dus geniaal of waanzin…

Zal niet voor iedereen zelfde effect hebben, maar zelf vond ik deze wel geslaagd in die opzet.

3,5*

Kees Van Kooten ziet er nog goed uit op zijn oude dag zeg! O nee, het is 'm toch niet. Visueel indrukwekkend maar inhoudelijk nogal dunnetjes, dit oppervlakkig uitgewerkte drama over een aan lager wal geraakte gokker (Colin Farrell) die in Macau onverwachts de kans van zijn leven krijgt. Qua toon stuitert de film heen en weer tussen komedie en tragedie, met hier en daar uitstapjes richting gestileerd magisch realisme (Tilda Swinton lijkt hier zo weggelopen te zijn uit een Wes Anderson-film). Dat klinkt nogal rommelig, en dat is de film dan ook. Niet saai en bij vlagen betoverend mooi qua camerawerk en belichting, maar uiteindelijk weinig memorabel.

Na de twee pareltjes, Conclave en Im westen nichts neues van Berger, had ik hier veel van verwacht, maar wat een enorme tegenvaller. Zijn vorige twee kregen van mij allebei een 4,5, ik vond ze schitterend.

Er zal wel één of andere prachtige boodschap achter zitten, maar dit Vegas van Azie en een verslaafde gokker kon mij totaal niet boeien.

Moet zeggen, ik ben absoluut geen gokker, maar ben enkele keren in Vegas geweest, en moest toch telkens vaststellen, dat ik iets meer dan gepland in de gokautomaten had gestoken.

Niet dat Farrell slecht was, maar een Oscar zou ik hem er zeker niet voor geven, dan vond ik hem in de schitterende film "The banshees of inisherin" toch een pak sterker.

Met deze film win je geen prijzen, en terecht....

Gestileerde tragikomedie over een dwangmatige beroepsgokker [Colin Farrell] die zijn grote schulden bij meerdere partijen alleen kan vereffenen door grote risico’s te nemen in een casino in Macao, waar zijn reputatie hem (nog) niet voorbij is gesneld. Eén van de schuldeisers is een Blithe [Tilda Swinton], die zo haar eigen trucjes heeft om gemakkelijk aan geld te komen. Sets, kostuums en camerawerk zijn prachtig en Farrell maakt indruk met zijn intense spel, maar het is moeilijk om sympathie op te brengen voor iemand die alleen leeft voor het grote geld. Meer een lust voor het oog dan voor de geest.

Inderdaad stylistisch een fraai vormgegeven film, met ingehouden maar degelijk acteerwerk van Farrell en anderen. De film is nogal moeilijk om te plaatsen tussen komedie, drama of een aziatische ghost story. Inhoudelijk een beetje aan de karige kant, met de sfeer zit het echter wel goed en de morele boodschap is duidelijk.

Paasmaandag als eerst aan de slag met deze Ballad of a Small Player waar ik vooral op zoek was naar korte films om de avond nog een beetje op te vullen en daarbij viel de keuze op deze film waar Colin Farrell altijd trekt en een uitstekend acteur is.

Lord Doyle dus levend in weelde in kleurrijk Macau, die zich door zijn leven en geld heen gokt, een leven vol spanning, winst en verlies en weet wat meer. Mij trekt het voor geen meter, heb niets met kansspelen, en Casino's vind ik ook niets bijzonders, maar er zijn mensen die het leven van een 'highroller' op dat vlak geweldig lijkt. Maar is het wel zo fantastisch waar we gedurende de film toch een langzame downfall meemaken van Lord Doyle? Mijn inziens niet, waar Lord ook nog gewaarschuwd wordt dat winnen gevaarlijker is dan verliezen en het levert in beide gevallen een koortsachtige roes van ongenoegen en onrust op.

Van een verhaal is niet echt sprake of het moet de jacht van de autoriteiten zijn op Lord Doyle of de aantrekkingskracht rond Dao-Ming waar een kortstondige verandering en beterschap te zien is in de geest van Lord Doyle. Maar het blijft de kat op het spek binden waar verschillende dingen niet zijn wat ze lijken en de koorts van zowel het verliezen als het winnen de hoofdmoot blijkt. Want waar hij tijdens het verliezen constant in de ban is van de ommekeer dat hij weer gaat winnen, heerst na alle glorie en fortuin net zo goed een bepaalde emotionele en geestelijke leegte. Het doel is bereikt maar tegen welke prijs en hoe nu verder? Het geheel vangt dan ook meer dan behoorlijk een bepaalde waanzin en stuurloosheid waar de film verder wordt vormgegeven met een bijna plichtmatige schuldeiser op de loer in een dergelijk geheel, en de invloed van Dao-Ming en de tussentijd in het drijvende huisje. En eerlijk gezegd lag het wel erg voor de hand dat zij de geest is.

Qua verhaal stelt Ballad of a Small Player niet zo bar veel voor maar moet de film het vooral hebben van de uitwerking in de vorm van een bepaalde roes en kleurrijkheid die mij aan Fear and loathing in Las Vegas doet denken en dan is er het bij tijd en wijlen biologerende spel van Farrell die dit next level trekt. Daarom een goede 3,5 wat mij betreft.

De poster zegt eigenlij alles wat er over de film te vertellen is.

Het is beslist wel een onderhoudend dingetje, als je open staat voor het wereldje waar je in meegezogen wordt - snel, elk moment wat anders, en het woord van een lord. Klatergoud alom, net als alle sprekende kleuren. Niks mis mee, want dat maakt het beslist tot erg prettig kijkvoer.

Maar ik heb ook wel wat moeite om er iets meer in te zien dan precies dat - kijkvoer. Het kijkt fijn, het ziet er allemaal uit als een zuurstok op steroids, en dus slecht voor de tandjes. Heb ik iets essentieels in de inhoud gemist? Farrell speelt best ok, misschien zelfs goed, maar bij gebrek aan een duidelijk begrip van wat hij dan precies speelt vind ik het toch een stap te ver om er meteen een bovengemiddelde prestatie in te zien.