Straw (2025)

Ik heb al veel gezien maar dit hier sloeg alles.

Het onrealisme spatte ervan af haha, het was niet normaal.

En het acteren was ook als een slappe dweil.

Prachtige film.

In een keer uitgekeken.

Prima film, het heeft een milde weergave van het leven van een zwarte ( per definitie kansloze) vrouw in Amerika. De gemiddelde Nederlander begrijpt dat niet denk ik.

Ik vind het een goede film en verassend op het einde.

Realistischer zou zijn als ze werd neergeschoten, want dat is ook Amerika

Ik ben onder de indruk. Alleen als je in staat bent je eigen bevooroordeeldheid aan een kant te zetten, kun je begrijpen waar deze film over gaat.

Daarom zal ik het einde ook niet verklappen, waardoor je de gehele film meteen in een ander perspectief plaatst. Daar is dus ook geduld en medemenselijkheid voor nodig. De context is zwart Amerika, maar de life event is universeel.

Fantastisch acteerwerk Taraji. Not for the weak. En het thema raakt diep.

Ligt het nu aan mij of hebben mensen echt speciaal een account aangemaakt enkel en alleen voor deze film om hun linkse propaganda door de strot te duwen?

Lijkt er wel op. Film is niet tegenaan te gluren, zo slecht en nog 1 ook bij Netflix.

Wokeflix

MM zou misschien de regel moeten stellen dat je al op een bepaalde aantal films moet stemmen vooraleer je een reactie mag plaatsen bvb.

Nou nou nou!!! Het kan wel een tandje minder he!!! Blanken worden helemaal niet neergezet als racistische klootzakken! Wat overdreven om dat zo neer te zetten zeg!

Het blijft wel een film he! Ja jij bent idd racistisch!

Gewoon een mooie goed gespeelde film!

Pppfff... Een dikke voldoende op IMDB?

Ik snap de boodschap, maar wat een ongelooflijk overdreven schouwspel was dit zeg.

Zeer matige woke-drek.

Welke production is het? Men zou zwarte films occulte moeten produceren. Een Blumhouse production met metaforen van wat hen overkomt. Het zou een eerlijke en duidelijker inzicht bieden, dan de jij zwart en ik blank. Je mening zou dan onpartijdig eruit gedraaid worden.

Geef dan maar eens jouw ongezouten mening.......

Buiten dat de film veel te veel geamerikaanst is vond ik het een goede film. In het begin leeft ze in een fantasie ( getraumariseerd ) , later blijkt wat de waarheid was. Later leeft ze in de werkelijkheid, en fantaseerd hoe haar leven afloopt. Het verhaal is goed maar te veel amerikaans over de top.

Niks woke aan. Realistische film waar nog steeds te weinig aandacht aan geschonken wordt. Wat de zwarte Amerikanen al meer dan 400 jaar moeten ondergaan is gewoon niet te bevatten. Men is in de westerse wereld ook nog eens rijk geworden op de kap van Afrika en de Afrikaanse slaven. Mooie film die terecht in top-10 op Netflix staat! Prachtig acteerwerk ook van Taraji P. Henson! Tyler Perry zijn films hebben mij nog nooit teleurgesteld!

Met recht een DRAMA film! Wat was dit godvergeten slecht zeg. Vreselijk acteerwerk , om van het te debiele scenario nog maar te zwijgen.

Zelf vond ik het een zeer slechte film. Niet serieus te nemen.

Film is idd zeer gekleurd. En dat is jammer. Het verhaal kon beter verteld worden. Acteren was goed. Intensiteit ok

Tjongejonge, wat een tirade zeg. Maar misschien is het goed om even wat gas terug te nemen en de film Straw te bekijken voor wat het wél probeert te doen, in plaats van direct alles af te schieten wat je niet aanstaat.

Deze film gaat níet over het “goedpraten” van misdaden – niemand zegt dat bankovervallen, mishandeling of het gijzelen van mensen ineens oké zijn omdat je arm of zwart bent. Waar de film wél over gaat, is het begrijpen waar bepaalde wanhoopsdaden vandaan komen. De hoofdpersoon maakt vreselijke keuzes, maar die worden geplaatst in een bredere context van systematische ongelijkheid, trauma en structureel onrecht. Is dat ongemakkelijk? Ja. Maar dat is ook precies de bedoeling.

Als je de film reduceert tot “zwart mag alles, blank is slecht”, dan heb je eigenlijk het hele punt van de film gemist. De agent die schreeuwt over iemand neerknallen, is een karikatuur van een systeem waarin zwarte mensen zich niet veilig voelen bij de politie – en daar zijn talloze échte voorbeelden van. Die angst is niet uit de lucht gegrepen, ook al wordt het in deze film overdreven of dramatisch neergezet. Kunst mag confronteren.

En nee, het verhaal is niet zwart-wit (pun intended). Er zijn meerdere lagen, eindes en perspectieven – dat heet ambiguïteit, iets wat veel moderne films gebruiken om de kijker aan het denken te zetten. Als jij daar “een reden om 1 ster te geven” in ziet, dan is dat natuurlijk je goed recht. Maar misschien zegt het ook iets over hoe weinig je bereid bent om je eigen perspectief te bevragen.

Soms is het juist waardevol om een film te zien die je een ongemakkelijk spiegel voorhoudt. Straw vraagt niet om goedkeuring voor misdaad, maar om begrip voor de mens achter de misdaad. En dat lijkt me precies wat we wat vaker zouden mogen proberen, aan alle kanten van het spectrum.

Wat een tijdverspilling zeg. En dan wekenlang in de top 3 van Netflix..grapje zeker.

Echt niet de moeite en je tijd waard. De details hou ik voor mezelf, want zijn er behoorlijk wat.

Bottom line is dat het een slechte film is, ongeacht het verhaal. Er wordt middelmatig tot slecht geacteerd en het verhaal is zo ver gezocht dat het nauwelijks serieus genomen kan worden. Ik begrijp wat er aan de kaak gesteld probeert te worden maar het resultaat is tenenkrommend.

Zotte film wel, hoeveel pech kan een mens hebben? Of dit echt kan misschien wel, uiteindelijk is het een gebrek aan geld dat er voor zorgt dat het hoofdpersonage meemaakt wat ze meemaakt. Taraji Henson speelt het wel behoorlijk goed. Dat sommige mensen het hebben over racisme en wokeheid kan ik enigzins begrijpen, dat hadden ze wel anders kunnen aanpakken in de film. Ik had er eigenlijk niet eens bij stilgestaan tot ik hier een paar reacties las. Het is zeker een film die de randjes opzoekt tussen menselijkheid en onmenselijkheid.

Ik vond Straw geen bijster goede film, wel een die de uitzichtloze situatie van kansarme in Amerika weergeeft. Het land waar je het van krantenjongen tot miljonair kunt schoppen.

Ik ben er zelf meerdere malen geweest en kan wel bevestigen dat die American dream voor velen niet haalbaar is. Zelden zoveel bedelaars en dakloze mensen gezien als in de gemiddelde Amerikaanse stad. Vanuit dat perspectief was deze film niet eens zo slecht. Het laat maar weer eens zien dat wij het hier in Nederland nu helemaal niet zo slecht geregeld hebben. Je kunt rare dingen doen als je over het randje geduwd wordt. Dat laat deze film, op een voor sommige wellicht overdreven wijze, enorm uitvergroot zien. Mijn tip, zet je politieke voorkeur uit als je een film gaat kijken, maakt veel films leuker om te kijken.

Een dertien-in-een-dozijn film met een overdreven moralistisch sausje. Ik stoor me doorgaans niet snel aan politieke boodschappen in films, maar het “witte mensen zijn fout, zwarte mensen zijn slachtoffer” verhaal werd hier wel erg dik aangezet. Gênant.

Wat de film nog redt van een hele lage beoordeling is het spel van de hoofdrolspeelster. Haar wanhoop raakte me wel. Verder geen aanrader.

Ik zat klaar voor een spannende avond, maar kreeg vooral een traag drama voorgeschoteld.

Film begon interessant, totdat de slecht acterende rechercheur erbij kwam. Film zwakte af. Acteerwerk was van sommige acteurs tenenkrommend.

Het begin van de film vind ik heel goed en aangrijpend met name het acteer spel van de hoofdrol speelster Taraij P. Henson maar na ongeveer een half uur in de bank, wordt deze film ongeloofwaardig en slaat het acteer spel van de hoofdrol speelster om naar hysterisch acteren.

Dat vond ik jammer.

De verdere cast speelt van zwak tot goed.

En de climax heeft wat weg van de thriller film Fractured maar die was stukken beter.

Een aardige film, maar meer niet.

Film die je vanaf het begin vastgrijpt, en niet meer loslaat. Goed verhaal en einde. Topper.

Al die losgeslagen verhalen hierboven. Dat mag maar is niet mijn beleving. Trauma is het sleutelwoord in deze film, die laat zien dat ieder mens een breekpunt heeft waarop die knapt..
En dat wordt hier goed neergezet. Lof voor de hoofdrolspeelster.
Enkel de FBI wekte bij mij ook agressie op.

Weinig genuanceerde, maar prima opgebouwde dramathriller met uitstekend acteerwerk vanuit hoofdrolspeelster Taraji P. Henson. Regisseur Tyler Perry weet zich wel raad met dit soort omgevingen, ook al willen zijn films er niet altijd ver bovenuit steken. Straw moet het dan ook vooral hebben van de personages, waarvan de misère goed wordt weerlegd. Enkel Teyana Taylor is een volstrekte miscast en komt totaal niet geloofwaardig over als getroebleerde agente met een donker verleden. Als kijker word je verder genoeg ruimte geboden om een mening te ontwikkelen over de escalerende situatie en alhoewel Perry soms iets te nadrukkelijk mikt op politiek, behoudt hij het overzicht prima. Er mist wat spanning om het cijfer verder omhoog te tillen, maar voor nu is dit degelijke cinema.

Zo’n film die niet zo slecht en ook niet zo goed is als de uiteenlopende cijfers doen vermoeden. Middelmaat, dat dan weer wel. Het einde maakt veel van de misplaatste zoetsappigheid goed.

Film is doorspekt met woke politiek, veel indirect gericht op ras. Er zitten in totaal twee witte personages in, beiden zijn knettergek en over the top kwaadaardig. Als je hierdoor wordt getriggerd, laat dan deze film gerust liggen.

Hahahaha ik heb me doodgelachen bij deze Blackflick. Het moet medelijden opwekken, maar het leek wel een satire. Hoe ongeloofwaardig wil je het hebben, echt alles gaat mis, met toppunt die agent buiten diensttijd die haar bijna van de weg ramt en vervolgens ook nog een doodsbedreiging eruit gooit. Cast en acteerwerk was om te janken. Dat hysterische geschreeuw van die blaaskaak, zo overdreven en nep. Enige pluspuntje was Rockmond Dunbar (Prison Break) als korpschef.

Een film die overduidelijk gemaakt is voor de black community, geloof dat ik twee blanken heb geteld, en die werden als debielen neergezet. Heel gauw vergeten dit stuk stront met die smerige politieke dram boodschappen. Verbaast me nog dat er geen Black Lives Matter spandoek te zien was.

Het plot van de film is oppervlakkig gezien simpel – een vrouw onderneemt drastische maatregelen nadat ze tot het uiterste is gedreven – maar de manier waarop het zich ontvouwt is allesbehalve simpel. Perry bouwt meesterlijk spanning op, niet alleen via de plot, maar ook via emotie. Het tempo, de close-ups van Janiyah's ogen, de manier waarop het geluid op bepaalde momenten wegvalt om haar innerlijke chaos de overhand te laten nemen – elke creatieve beslissing staat in dienst van het verhaal.

Vanaf de allereerste scène had Taraji P. Henson me in een wurggreep. Haar vertolking van Janiyah is de definitie van rauw, gelaagd en menselijk. Ze acteerde niet zomaar – ze belichaamde de ervaring van een vrouw die te lang te veel met zich meedraagt. De manier waarop mensen verwachten dat je sterk bent, zelfs als je van binnen breekt. Taraji speelde geen personage, ze leefde het.

Wat "Straw" zo effectief maakt, is dat het Janiyah's keuzes niet sensationaliseert. Het probeert haar niet af te schilderen of te rechtvaardigen, het laat haar gewoon zien. Een moeder, uitgeput door een systeem dat haar als wegwerpartikel ziet. Een mens die tot het uiterste wordt gedreven. Het is geen misdaaddrama. Het is geen film met een boodschap. Het is een reflectie. En het is er een die pijn doet omdat het zo dicht bij het echte leven staat.

Ik moet ook de bijrollen niet vergeten. Sherri Shepherd verraste me met de diepgang en compassie die ze in haar rol legde. Haar scènes met Taraji behoorden tot de meest emotioneel eerlijke momenten in de film. Teyana Taylors rol als rechercheur voegde een stille morele lading toe aan het verhaal. Ze overdreef het niet. Ze luisterde gewoon. En soms is dat alles wat iemand nodig heeft om gehoord te worden.

Een van de krachtigste dingen aan "Straw" is hoe het een spiegel voorhoudt over hoe we mensen in nood behandelen. De film dwingt ons ongemakkelijke vragen te stellen: 'Wat moet iemand doen om uit zijn vel te springen? Waarom maakt het ons alleen uit als iemand in het nieuws komt? Waarom wordt overleven behandeld als een moreel falen'?

Tyler Perry ging met deze film een ​​stap verder. Hij gaf ons geen makkelijk verhaal, en Godzijdank daarvoor. Hij gaf ons de waarheid – een lelijke, hartverscheurende, noodzakelijke waarheid. En het deed me afvragen hoeveel vrouwen in de echte wereld in stilte schreeuwen, net als Janiyah.

Ik weet dat sommige mensen zullen zeggen dat deze film "te zwaar" of "te donker" is, maar voor mij is dat wat hem onvergetelijk maakt. Hij probeert je niet te vermaken, hij probeert je wakker te schudden. En dat doet hij.

Deze film verdient prijzen, jazeker, maar meer dan dat, verdient hij aandacht. Iedereen zou hem moeten zien. Vooral degenen die denken te begrijpen wat het betekent om te worstelen.

Een mooie 7+ als waardering!