My Father's Shadow (2025)

Remi en Aki leven met hun vader en moeder ergens in Nigeria. Vader Folarin is niet veel aanwezig omdat hij in Lagos hard werkt om zijn gezin te kunnen onderhouden. Zijn twee zonen kennen hem amper. Op een hete zomerdag in 1993 komt hij onaangekondigd thuis en neemt zijn twee zonen mee voor een trip naar de miljoenenstad lagos, de hoofdstad van Nigeria. Tijdens dit leuke avontuur leren Remi en Aki hun vader beter kennen maar worden ze zich er ook van bewust dat er iets niet helemaal in orde is.

De trip van de jongens en hun vader is fictief. De achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt, is dat niet. Op de dag van de trip vinden de eerste vrije verkiezingen plaats sinds de militaire coup tien jaar daarvoor. De bevolking is verheugd over de verkiezingen maar is niet gerust over de eerlijkheid ervan. Er wordt gefluisterd dat de militaire leider Ibrahim Babangida zich onoorbaar met de verkiezingen zal gaan bemoeien. Overal zijn legio soldaten te zien. Er zijn strenge controles. De sfeer is grimmig. Het zijn tekenen aan de wand. Later bleek de ongerustheid van de bevolking terecht. Babangida annuleerde de verkiezingen omdat de sociaaldemocratische kandidaat Chief Abiola de verkiezingen had gewonnen.

De kijker ziet de avontuurlijke trip door Lagos vanuit het perspectief van de kinderen. Remi en Aki kijken op een luchtige manier en met verwondering naar de taferelen die onvermijdelijk met het leven in de grote stad zijn verbonden. De bedelende daklozen, het gekrioel van de vele mensen in de straten, de loslopende dieren, de verkeersdrukte, het rumoer. De stad als een beweeglijk organisme. Het zijn leuke visuele tussendoortjes die even afleiden van de eigenlijke trip die best aangenaam verloopt. Remi en Aki laten zich meevoeren door hun vader. Ze eten een ijsje, draaien een rondje in een kermisattractie en maken pret op het strand.

Tussen de vermakelijke bezigheden door, is Folarin zakelijk bezig en bezoekt plaatsen en mensen. De volwassen kijker laat zich niet afleiden door kinderlijke verwondering of een ijsje. Hij merkt dat de bezigheden van Folarin niet helemaal kosjer zijn. Hem valt op dat Folarin met verschillende namen wordt begroet, vraagt zich af waarom Folarin van iemand dringend geld nodig heeft en zet vraagtekens bij de gespannen sfeer die ontstaat als Folarin zijn bezoekjes aflegt.

De serieuze kant van de trip ontgaat de kinderen in beginsel grotendeels. Ze zijn afgeleid en hebben het leuk. Als later de verwondering afneemt en het samenzijn vertrouwder aanvoelt, beginnen de kinderen vragen te stellen. En hoewel Folarin nooit helemaal tot een wezenlijk antwoord komt, klinken in de antwoorden en de gesprekken die volgen, sociale problemen en trauma's door die zijn gebaseerd op culturele normen en waarden die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Toxische mannelijkheid. De lasten die de ouders meedragen en die niet weggaan als ze de verantwoordelijkheid voor hun kinderen dragen. De offers die ze moeten brengen. Of zoals Folarin het in een dromerige en melancholische scène op het strand zegt: „Everything is sacrifice, you just have to pray you don’t sacrifice the wrong thing.“

De gebeurtenissen worden schetsmatig weergegeven. Er is ruimte voor interpretatie. Het verhaal verloopt fragmentarisch maar is chronologisch wel op orde. Er hangt een wat droomachtige sluier over de beelden. De film is stilistisch mooi, ademt authenticiteit (in verhaal en in personages) en bedient zich van een prettig vloeiend tempo. My Father’s Shadow is een gevoelvolle film. De film greep me. Akinola Davies Jr. maakt indruk met zijn speelfilmdebuut.