Nonnas (2025)

Goeie film over een man die besluit een restaurant te openen na het overlijden van zijn moeder. De film heeft de juiste toon (een beetje grappig, een beetje ontroerend). Wat voorspelbaar, maar het kijkt gemakkelijk weg. Vermakelijke personages en een heerlijke cast. Een kleine 3.5 sterren voor deze film die gebaseerd is op het waargebeurde verhaal van dit restaurant.

Prima feel good movie met een mooi verhaal. Was ik even aan toe. Zou daar graag een keertje willen eten en de sfeer beleven.

Volgens mij heeft de originele Joe Scaravella ook een cameo in de film (die man met die bril en dat wat lange grijze krulhaar die ergens aan het einde in de film ook aan een tafel zit te eten).

Morgen maar weer eens Spaghetti aglio e olio maken. Heerlijk !

Die Lorraine Bracco een oude vrouw laten spelen, ziet er echt belachelijk uit.

Nou ja... ze is 71 he.

Wat betreft Nonnas is dit vooral een teleurstelling.

Een film over het bekende New Yorkse restaurant Enoteca Maria (tegenwoordig vooral een tourist trap naar wat ik verneem), en diens verhaal en concept leek me wel een geinig idee voor een leuke familiefilm.

Maar de film vervalt echt veel te veel in de vervelende (ItaloAmerican) cliché's tot het punt dat het gewoon ergerlijk wordt. Zelfs de nonna's zelf zijn redelijk onuitstaanbaar wat toch echt een prestatie is.

Jammer.

Gewoon a good felling movie, je hoeft niet na te denken, voorspelbaar en niet de beste acteer personen, maar ja echt genoten van deze film

Feel good movie , leuk verhaal, uiteraard voorspelbaar maar als je dan ziet dat dit waargebeurde feiten zijn, dat maakt het helemaal af.

De acteurs vond ik het wel goed doen.

Ja, keihard genoten van deze film, geen saaie momenten, het ging vlot vooruit & eens iets totaal anders dan wat ik gewoon ben.

Niets nieuws hier te zien. Zeer voorspelbare film waar er al zoveel van zijn. Met ups en downs en wanneer je denkt dat het niet lukt en voorbij is dan...... Hoofdrolspeler deed het goed, de nonna's speelden teveel toneel.

Nonnas

Nonnas gaat over Joe Scaravella, een man uit Brooklyn die na het verlies van zijn moeder en oma een Italiaans restaurant opent, gerund door grootmoeders uit verschillende regio’s van Italië. Terwijl hij worstelt met zijn rouw en de opstartproblemen van zijn zaak, ontstaat er een hechte gemeenschap rondom het restaurant.

Heerlijk hartverwarmende feelgoodfilm, overgoten met een rijke Italiaanse saus. Ja, films als deze zijn er meer, en echt verrassend wordt het nergens – maar eerlijk gezegd: wat maakt het uit? Als ze goed gemaakt zijn, zoals deze, bezorgen ze me altijd een warm en prettig gevoel.

Vince Vaughn speelt zijn rol degelijk; vooral in de meer emotionele momenten weet hij te overtuigen. Maar de echte sterren zijn natuurlijk de nonnas. Hun onderlinge chemie spat van het scherm en ze brengen precies de juiste mix van humor en sentiment. Geen wonder ook, want het zijn stuk voor stuk doorgewinterde actrices, en dat zie je in elke scène terug.

Het restaurant is het kloppende hart van de film. De sfeer is warm en huiselijk, en het eten wordt met zichtbaar plezier gefilmd. Het is bijna onmogelijk om er geen trek van te krijgen. Je hoopt dan ook echt dat Joe erin slaagt het restaurant aan de praat te krijgen.

Nonnas is misschien niet vernieuwend, maar het is precies wat je ervan hoopt: een warme film over traditie, familie en samen aan tafel zitten. En soms is dat precies genoeg.

3,5 sterren.

Heerlijk luchtige feelgood film.

Alles zit er wel een beetje in.

Humor, drama en zelfs vleugje romantiek.

Vaughn is een geweldige acteur.

Tilt het niveau van de film zeker op met zijn karakter.

De omaatjes zijn simpelweg leuk om te zien.

Verhaal is waargebeurd en tijdens de aftiteling blijkt de daadwerkelijke hoofdpersoon al een bijrolletje te hebben gehad in de film.

3.5*

Oh, vreemd, ik had haar naam opgezocht omdat ik het er zo onnatuurlijk uit vond zien, en ik meende toen 59 jaar te hebben gelezen. Sorry, mijn fout, bedankt voor de correctie.

Nogal simpel. Alle clichés worden schaamteloos uit de kast gehaald.

Ik had hier wel zin in maar wat een draak van een film. Heel zoetsappig vooral maar dit ding deed me niks en wist me mateloos te vervelen. Geen sfeer, het voelde allemaal nep (terwijl dit dus gebaseerd is op een waargebeurd verhaal) en de drama deed me ook niets. Misschien was het het moment van de dag of de wek ofzo want echt de vinger kan ik er niet op leggen omdat zulke films toch op z'n minst vermakelijk moeten kunnen zijn (en het gemiddelde zegt dat ook). 1,0*.

Deze slappe feelgood komedie is een standaard ABCtje, en dan nog niet zo'n overtuigende ook. Ondanks de poging een warme familiefilm te zijn, komt Nonnas nogal zielloos op me over. Niet in de laatste plaats omdat niet alle oudjes het even overtuigend doen.

En dat terwijl Stephen Chbosky met films als The Perks of Being a Wallflower en Wonder juist wél de juiste snaren wist te raken. Zonde.

Slappe hap, 13 in een dozijn. Kortom; hier zijn er al duizenden van. De hoofdpersoon ambieert een carriere, al dan niet impulsief, de mensen om hem heen zijn sceptisch. Het lukt eerst niet en dan toch wel. En uiteraard de liefde van vroeger mag niet ontbreken. Eind goed al goed.. Heb me de ganse film zitten ergeren aan het slechte acteerwerk, vooral het statische acteerwerk van Vince. O ja, was het nu echt zo moelijk om 'Nonna' te zeggen ipv 'Nohna'? 1 ster, next!

Na jaren van middelmatigheid zet Vince Vaughn uit het niets de beste rol uit zijn carrière neer in dit hartverwarmende komische drama gebaseerd op het levensverhaal van Jody “Joe” Scaravella. Vijftiger Joe [Vince Vaughn] is in zak en as na de dood van zijn moeder Maria die hij jarenlang liefdevol verzorgde. Zijn beste vrienden Bruno [Joe Manganiello] en Stella [Drea de Matteo] sporen Joe aan om iets nuttigs te doen met de erfenis. Joe koopt een vervallen voormalig Italiaans restaurant met een rijke geschiedenis, maar in plaats van professionele koks besluit hij een aantal grootmoeders (Nonnas) hun traditionele familierecepten te laten gebruiken. Aan boord komen Maria’s beste vriendin Robert [Lorraine Bracco], tante Gia [Susan Sarandon], Antonella [Brenda Vaccaro], de moeder van Joes vroegere klasgenoot [Linda Cardllini] en Teresa [Talia Shire], een voormalige non uit The Bronx. Een prima feelgoodfilm waarin Vaughns talent voor het spelen van dromerige volwassen mannen eens optimaal wordt benut.

Leuke feelgoodmovie over het concept van een startend Italiaans restaurant waar de koks oma’s (nonna’s) zijn die hun geheime familiale recepten in de pan gooien. Lekker Italiaans eten, veel gekibbel, problemen om een restaurant te starten, vriendschap, liefde enz…

De kleine twee uur waren zo voorbij en heb me wel geamuseerd met deze film. Verwacht geen diepgang maar als je er naar kijkt met in het achterhoofd dat dit waargebeurd is, wordt het ergens wel interessant om naar te kijken.

Vince Vaughn speelt een rol zoals ik hem ken en dus perfect gecast voor deze.

Maar waar ik bewondering voor heb is Susan Sarandon. 79 jaar maar tot je heeft precies geen vat op deze goedogende en energieke actrice. Respect.

En dan Talía Shire. Zolang niet meer gezien, maar ons eeuwig bekend als Adrianna in Rocky… En moet zeggen dat ze er ook ergens nog altijd uitziet als destijds, met bijhorend brilletje en ‘nonnige’ rolletje. Misschien bewuste keuze…

De andere acteurs en actrices waren mij onbekend maar deden het ook niet slecht.

Toch wel genoten van deze.

3,5*

Lief filmpje. 'Nonnas' (2025) heeft verder weinig om het lijf, maar het sfeertje weet je prima in de juiste stemming te brengen. De kookmontages van Italiaanse gerechten. Dat sfeervolle restaurant met een klassiek interieur. Het onderlinge gekissebis tussen de Italiaanse nonnas. De sfeershots van New York. Vince Vaughn is ook gewoon leuk als de everyman met een droom.

.

Je maakt een film over een restaurant met lekker eten wat notabene een eerbetoon is aan een echt restaurant, om het vervolgens enkel te gebruiken als kapstok voor een zeer voorspelbaar sentimenteel verhaaltje?

Als eten het hoofdonderwerp is, waarom zien we er dan maar 10 minuten van in een bijna 2 uur durende film? Dat is hetzelfde principe als een erotische film maken maar je vervolgens focussen op de mooie gordijnen?

Wat ik er wel bij wil vermelden is dat de dun gezaaide scènes waar je wel het eten zag er wel voortreffelijk uitzagen, de film had duidelijk een hoop meer potentie want de acteurs hadden zichtbaar plezier in hun rollen.

Tegenvaller.

2*