Touch Me (2025)

Als een film begint met een therapiesessie waarin een jonge vrouw vertelt over traumatische en en tegelijkertijd opwindende seks met een buitenaards wezen dan weet je dat je waarschijnlijk naar een bizarre film zit te kijken. En als die buitenaardse minnaar gekleed gaat in retrotrainingspakken, voldoet aan het beeld dat wij van een Jezusfiguur hebben, coole dansbewegingen in huis heeft en helende krachten tentoonspreidt, dan kun je het woord ’waarschijnlijk’ wel weglaten.

Touch Me is de tweede speelfilm van regisseur en schrijver Addison Heimann en een leuke sci-fi/horrorkomedie. Absurd, grappig en met een vleugje gore. Touch Me is leuke B-horrror. Ondanks dat je de film in de categorie B-film mag plaatsen, heeft de film veel aandacht voor de personages. In een B-film is dat absoluut niet vanzelfsprekend. De film is naast een conventioneel alien invasion-verhaal ook een beetje een karakterstudie van mensen met mentale problemen. Regisseur Heimann zegt in een interview dat er veel van hemzelf en van zijn obsessieve compulsieve stoornis in de film is verwerkt.

Naast persoonlijke input van de regisseur valt de film op met prima creatieve ideeën en onvoorziene plotwendingen die de film fris en prettig absurd houden. De zelfingenomen alien is de spil in allerlei overdreven aangezette pseudo-spirituele scènes die erg grappig zijn maar die vanwege de gelaagdheid van de personages toch ook een serieuze ondertoon hebben. Touch Me is een leuke sci-fi/horrorkomedie die de conventies van het genre redelijk volgt maar met zijn karakterschetsen zeker meer brengt dan de doorsnee B-film. Een leuke verrassing.