Omaha (2025)

volledig

Heel erg arthouse en ook echt gedrenkt in clichés. Er is wat aan de hand, daar maakt de film geen geheim van door overduidelijk wat hints te geven maar lange tijd niet te zeggen wat er nu speelt. De camera dicht op de huid, stille blikken van de vader en wat mooie natuurshots. Echt typisch. En omdat je weet dat er iets speelt weet de film nergens echt te verrassen. De uiteindelijke clou had ik al wel bedacht als een van de opties. Op dat vlak deed de film me dan ook niet heel veel.

Dat is allemaal wel waar maar klinkt ook iets te negatief. De fotografie is prachtig soms en de Amerikaanse binnenlanden en het gevoel van een roadtrip komen prachtig naar voren - ik ben zelf in die contreien geweest vorig jaar (iets zuidwestelijker maar met dezelfde vibe) en toen ik de trailer zag wilde ik de film dan ook zien. Verder uitstekend geacteerd wel, vooral de jonge Molly Belle Wright die prachtig een kind speelt maar ook met alle emoties en nuances erbij.

Nu en dan vielen wat dingen op. Zo rijdt men een ondergaande zon tegemoet. Mooi plaatje, maar volgens mij gaat de route echt wel oostwaarts en zou dat niet moeten kloppen. En een zonsopkomst was dat niet volgens mij. 3,0*.

De film maakt gebruik van een beproefd maar effectief procedé: we weten dat het gezin hun huis is uitgezet maar net als de kinderen weten we niet waar de man met hen heen rijdt waarbij we een relatie opbouwen met de personages door hen gedurende de hele autorit te volgen om dan op het einde antwoord te krijgen in een dramatische wending die extra ontroert omdat we inmiddels van de kinderen zijn gaan houden. Na het slot geeft de film aan dat wat we hebben gezien tijdelijk mogelijk was in Nebraska vanwege een nieuwe wet zodat de film vooral een illustratie is waarom die wet fout was dan wel dat huisuitzettingen desastreuze gevolgen kunnen hebben die politiek te weinig aandacht krijgen. Ondanks dit politieke karakter en weinig originele uitwerking doet de film verder weinig verkeerd: de autorit is herkenbaar en vermakelijk en het einde ontroert: hoe kan dat ook anders?

Een dramatische film die hartverscheurend is. Vooral omdat je je continu afvraagt waar het naartoe gaat. De personages worden intens in beeld gebracht en je voelt de spanningen en het verdriet. Een film die je vastpakt, in ieder geval als ouder, en je laat beseffen dat het geluk niet voor iedereen weggelegd is.

Een realistische, menselijke film van een alleenstaande vader die niet meer voor zijn kinderen kan zorgen. De kinderen acteren erg goed. Hoe doen ze dat dan op zo'n jonge leeftijd vraag ik me altijd af als ze niks hebben meegemaakt? Wat ik alleen niet begrijp aan deze film is dat er geen opa of oma of niemand anders is die op de kinderen kan passen terwijl papa werk zoekt? In deze film is er ook geen alcohol of drugsprobleem maar lijkt de vader gewoonweg een goede vader. Wat is dan eigenlijk het probleem? Hij heeft hulp nodig op het einde maar wat voor hulp dan?

Tijdens de hypotheekcrisis van 2008, zet op de ochtend dat ze hun huis uitgezet zouden worden een recent weduwnaar geworden vader (John Magaro) zijn kinderen Ella (Molly Belle Wright) en Charlie (Wyatt Solis) en hond Rex in de oude rammelbak. Ze vertrekken uit Nevada naar Nebraska. Waarom Nebraska? Dat wordt pas helemaal aan het einde van de film duidelijk. Pa is sowieso geen prater en hulp vragen gaat hem al helemaal niet gemakkelijk af. Charlie is nog te jong om door te hebben wat er aan de hand is en houdt zich bezig met de grote vragen des levens, zoals of je liever een vieze wc schoon wilt likken of vijf plakken bedorven kaas wilt eten, maar Ella merkt steeds meer dat er iets helemaal mis is.

Sterke tranentrekkende roadmovie, ongeveer driekwart Aftersun en een kwart Hit the Road. Ook de grote hoofdrol voor John Magaro die hij al een tijdje verdiende en hij maakt het helemaal waar. Sterke support van Wright (die blijkt Engels!) en Wyatt Solis als zijn kinderen. Ook erg mooie cinematografie. De muziek was me soms net té.

(Gezien in Het Ketelhuis.)