Omaha (2025)

volledig

Heel erg arthouse en ook echt gedrenkt in clichés. Er is wat aan de hand, daar maakt de film geen geheim van door overduidelijk wat hints te geven maar lange tijd niet te zeggen wat er nu speelt. De camera dicht op de huid, stille blikken van de vader en wat mooie natuurshots. Echt typisch. En omdat je weet dat er iets speelt weet de film nergens echt te verrassen. De uiteindelijke clou had ik al wel bedacht als een van de opties. Op dat vlak deed de film me dan ook niet heel veel.

Dat is allemaal wel waar maar klinkt ook iets te negatief. De fotografie is prachtig soms en de Amerikaanse binnenlanden en het gevoel van een roadtrip komen prachtig naar voren - ik ben zelf in die contreien geweest vorig jaar (iets zuidwestelijker maar met dezelfde vibe) en toen ik de trailer zag wilde ik de film dan ook zien. Verder uitstekend geacteerd wel, vooral de jonge Molly Belle Wright die prachtig een kind speelt maar ook met alle emoties en nuances erbij.

Nu en dan vielen wat dingen op. Zo rijdt men een ondergaande zon tegemoet. Mooi plaatje, maar volgens mij gaat de route echt wel oostwaarts en zou dat niet moeten kloppen. En een zonsopkomst was dat niet volgens mij. 3,0*.

De film maakt gebruik van een beproefd maar effectief procedé: we weten dat het gezin hun huis is uitgezet maar net als de kinderen weten we niet waar de man met hen heen rijdt waarbij we een relatie opbouwen met de personages door hen gedurende de hele autorit te volgen om dan op het einde antwoord te krijgen in een dramatische wending die extra ontroert omdat we inmiddels van de kinderen zijn gaan houden. Na het slot geeft de film aan dat wat we hebben gezien tijdelijk mogelijk was in Nebraska vanwege een nieuwe wet zodat de film vooral een illustratie is waarom die wet fout was dan wel dat huisuitzettingen desastreuze gevolgen kunnen hebben die politiek te weinig aandacht krijgen. Ondanks dit politieke karakter en weinig originele uitwerking doet de film verder weinig verkeerd: de autorit is herkenbaar en vermakelijk en het einde ontroert: hoe kan dat ook anders?