Street Trash (2024)

Destijds in 1987, toen streamingdiensten en downloads nog niet zijn intreden hadden gedaan, waren de betere horrorfilms vaak alleen in de videotheek te vinden. Een van de meer rare, onconventionele pareltjes was de film Street Trash van de slechts 21-jarige filmmaker J. Michael Muro. Nu in 2024, waar elke film wel een remake, sequel of prequel heeft of krijgt, kan die film natuurlijk niet achterblijven. Maar gelukkig is het geen remake geworden, maar een soort gekke rebootquel.

In de nieuwe versie is New York ingeruild voor Kaapstad in Zuid-Afrika. Tja en de middenklasse bestaat niet langer in deze dystopische toekomst van het het jaar 2050 De samenleving bestaat alleen uit ultrarijken en daklozen. Een groep ongehuisveste vrienden ontdekken een complot van de lokale overheid om de dakloze bevolking ‘weg te spoelen’ met een sinister chemisch middel genaamd ‘V’.

De lichaam-smeltende epidemie kwam in de originele film voort uit oude bedorven drank, in dit vervolg is het een rijke tiran die de dakloze laat smelten met behulp van vergiftigd gas. Maar het resultaat is hetzelfde De huid borrelt en kookt tot het punt van explosie, waarna de lichamen de Gomachtig roze, radioactief groen en lente-gele vloeistoffen lekken. Daarnaast heeft Gary Green, die in Fried Barry speelde, en één van de meest opvallende leden van de daklozenbende is, een denkbeeldige pop met een grote mond en piemel.

Regisseur Ryan Kruger de maker van Fried Barry, laat de grind-house-esthetiek van het origineel los ten gunste van een meer gepolijste, filmische look. De film maakt ook uitstekend gebruik van zijn budget, met creatief camerawerk en opvallende beelden die de low-budgetoorsprong verder doen vergeten. Grappig is het dat de film ook twee Wilhelm-schreeuwen binnen een minuut na elkaar bevat .

Met buitengewoon grove praktische effecten, verrassend solide vertolkingen, onzinnige willekeur en bijtende (en opzettelijk stomme tiener) humor is dit de tweede goede en aparte film van de regisseur en kan je doordat ze opvallen ook bestempelen als “A Ryan Kruger Thing” En dat is een goed ding!

Groteske onzin uitgesmeerd over 85 minuten, maar wel hele vermakelijke onzin. Regisseur Ryan Kruger heeft in ieder geval een duidelijke affiniteit met concepten die tegen het absurde aanzitten en ook de ruimte toebedeeld krijgen om dat te kunnen doen. Het levert een sterk aangezette wereld op die soms te nadrukkelijk weird probeert te zijn, maar een doordenderend laatste halfuur kent. Tussendoor is er echter te weinig aan de hand, met een handjevol acteurs die niet al te sterk voor de dag komen. Om de aandacht te verkrijgen van de kijker stopt Kruger er soms een uit de lucht gegrepen scène tussen waarin slachtoffers "smelten", zonder dat dit zich effectief in het geheel voegt. Zeker op satirisch vlak is het allemaal verder nogal eenvoudig en kinderachtig, maar Street Trash komt daarna in een actierijke, energieke en verfrissend praktische finale behoorlijk tot leven.