Opa Cor (2024)

Toch maar even deze week meegepakt in de bioscoop, omdat ik de voorganger Ome Cor best kon waarderen en omdat Martin van Waardenberg wel een prima acteur is die ik recent ook in De Terugreis weer sterk vond. We volgens dus opnieuw de man die vader, opa en mislukkeling is. Iemand die te vaak drinkt, waarbij werken niet in zijn woordenboek staat en die de domste dingen doet om maar boven water te blijven. En Feyenoorder is. En die ook in deze film zijn kleinzoon uit het oog verliest en daardoor geen contact meer mag hebben met zijn dochter en kleinzoon. Waarna Cor weer eens denkt dat hij makkelijk aan geld kan komen door te doen of hij overleden is.

Ja, een Oscar voor het beste script gaat Opa Cor niet winnen, maar toch kijkt het opnieuw wel goed weg. De film zit weer vol met cameo's van bekende Nederlanders. Soms best grappig (Theo Maassen in de kliniek, Johan Derksen als lijk!) en soms ook niet (Carice van Houten enzo). De film had sowieso wel wat grappiger gemogen, iets waar deel 1 ook een beetje last van had. Het dramadeel is vaak te sterk en omdat dat ook niet zo goed uit de verf komt hoop je toch dat er dan geregeld wat te lachen valt, maar helaas. Blijft wel over dat het op feel-good vlak best oké is en dat het na anderhalf uur ook weer klaar is.

Mocht er nog een derde deel komen, maak het dan svp nog absurdistischer. Nu hangt het een beetje tussen drama en tragi-komedie, maar het is beiden net niet goed genoeg. Ondanks dat van Waardenberg zijn rol weer prima in weet te vullen.

3*

We gingen enthousiast naar Opa Cor.

Ome Cor hadden we gezien en verwachten iets van vergelijkbare strekking.

Maar helaas, wat een zeer matige film is Opa Cor, zou het humor moeten zijn? Het is een verwarrende en zeer matige film.

Komt niet vaak voor dat we alle 4 dachten:”hoelang nog?”

Het beste stukje waren de 5 seconden beelden van Feyenoord.

Deze film is echt geen aanrader……

Onze Rotterdamse Cor is weer terug.

En wat een feestje is deze heerlijke echte Rotterdams film, ook deze tweede film met Cor is weer een juweeltje van een film van Nederlandse makelij.

Doet niet onder voor de eerste film met de eigenwijze fratsen van Cor.

Die het deze keer presteert zijn kleinzoon van 4 jaar kwijt te raken.

Als hij even een biertje ( een gele kanarie ) gaat drinken.

En zijn dochter in alle staten is, en Opa Cor een avontuur te wachten staat.

Ook deze tweede film met Cor is weer hilarisch en ook met enige ontroering.

Weer uitmuntend gespeeld door Martin Waardenberg een gouden acteur.

Ook Floortje van Waardenberg die hier weer zijn dochter speelt en ook in het echt zijn dochter is, speelt fantastisch.

Een hele leuke en grandioze Nederlandse komedie drama film.

Weer van genoten.

Ome Cor blijft een heerlijk personage. Zoals Martin van Waardenberg hem neerzet als de ultieme Rotterdammert. Nuchter zijn schouders ophalend als hij weer eens in de problemen komt om een mislukt financieel avontuur. Al moet ik wel zeggen dat 'Opa Cor' (2024) het deze keer wel erg bont maakt met verzekeringsoplichting en een vlucht naar Suriname. Vooral dochter Carola wordt redeloos afgestraft door Cor's fratsen, tot op het punt dat het eigenlijk niet meer grappig is. Bij een eventueel vervolg zouden ze, zoals The Oceanic Six ook zegt, beter kiezen tussen luchtige feelgood of absurdisme. Nu missen de grappen iets te vaak hun doel.

Waar ome Cor nog een lach kon opwekken is er bij Opa Cor een glimlach. Dat is jammer, er had meer ingezeten. Een rij van bekende NLrs komt voorbij, waarbij de 1 t beter doet dan de ander. Elise Schaap is erg sterk in haar act. Verder is t een bekend recept, wat niet wegneemt dat je rustig achterover zittend hier naar kunt kijken. Al was t alleen maar voor t Theo Maasen of Freek de Jonge moment... 2,5*

Dit is best een taaie zit.

Het eerste deel had nog de olijke noviteit van eindeloos veel cameo's en een slonzige Cor met een goed hart. Maar het personage is eigenlijk helemaal niet zo heel leuk en dat geldt ook voor de film: te slap als drama, niet grappig genoeg als komedie.

Op een gegeven moment begint het echt aan te slepen en ga je je irriteren aan allerlei dingen. Zoals het feit dat de in Suriname zwervende, berooide Cor nog altijd een opgeladen telefoon bij zich heeft, mèt werkend abonnement. Ook het acteerwerk helpt niet mee: de dochter van Van Waardenberg is een leuke verschijning maar geen geloofwaardige actrice.

In vergelijkbare films hebben verschoppelingen als Cor altijd een bepaalde gimmick die het plot vooruit kan helpen. Denk aan een bepaald talent, streetwise slimheid, of wat dan ook. Maar het verhaal overkomt Cor. Hij strompelt maar een beetje door de film heen en na een tijdje ben je er wel klaar mee. Natuurlijk is het een sympathieke film doordat een deel van de opbrengst naar een kinderziekenhuis ging maar toch - ik ben wel klaar met Cor en zijn familie.

2 sterren, waarvan 1 voor Johan Derksen en Theo Maassen ("dikke vette papkut!" )

ik heb in 1 avond opa cor gezien,

vond beide films beetje lafjes, al waren er sommige stukjes wel grappig, ik had meer het idee dat ik naar een serie keek dan naar een film...

martin deed weer goed, alleen sommige dinge vond ik beetje langdradig,

het einde vond beetje apart,

maar vond dat het wel weer grappig dat

rob kemps als politie te zien,

jochem meijer als dokter

theo maassen als psycho

bert visscher als baas

wel leuk dat er komieken worden gebruikt en het dan soms beter doen dan de acteurs zelf...

Cor [Martin Van Waardenberg] uit Ome Cor heeft zijn leven aardig op de rails dankzij zijn goede band met dochter Carola [Floortje Van Waardenberg] en zijn 9-jarige kleinzoon Coen [Lenny Van Waardenberg]. Hij brengt Coen naar het voetbalveld en verliest hem uit het oog, waardoor Coen enige tijd spoorloos is. Het loopt met een sisser af, maar na een flinke ruzie verzint Cor een plan waarmee hij kan verkassen naar Paramaribo en daar zijn laatste levensjaren kan slijten. Loopt uiteraard niet als gepland. In Ome Cor ontdekten we geleidelijk de tragische voorgeschiedenis van de hoofdpersoon en was hij grotendeels een slachtoffer van zijn omstandigheden. In dit onbezonnen vervolg heeft hij alle problemen volledig aan zichzelf te danken en is er nauwelijks reden om sympathie voor hem te voelen. De grappig bedoelde scènes in een kliniek voor mensen met gedragsproblemen zijn niet de enige smakeloze momenten in deze overbodige sequel. In bijrollen verschijnt een nieuwe vrachtlading topacteurs en BN’ers.