Amityville: Where the Echo Lives (2024)

Slechtere films dan Amityville: Mt. Misery Road bestaan niet, maar Carlos Ayala doet een bewonderenswaardige poging om hetzelfde bedenkelijke niveau te bereiken. In deze extreem trage, slaapverwekkende horrorfilm wil paranormaal onderzoeker Heather West contact leggen met de geest van een meisje dat 19 jaar eerder is vermoord. Een hopeloze productie met een surrealistische scène die te vergelijken is met de droomsequentie uit Ed Woods Glen Or Glenda. Als je het tot het einde volhoudt, kijk dan zeker de aftiteling na en houd pen en papier bij de hand om te zien hoe vaak Carlos Ayala zijn eigen naam in beeld laat komen. Een abominabele egotrip.

Door middel van valse marketing probeert regisseur Carlos Ayala liefhebbers te grijpen om zijn kwaliteiten aan te kunnen tonen, want met Amityville heeft dit weinig te maken. Sterker nog, dit begrip wordt geen enkele keer benoemd in het script. Where the Echo Lives bevat niettemin een aantal opvallende insteken, met een sfeervolle locatie en een handjevol potentieel spannende momenten. Helaas worden die grotendeels voortijdig afgekapt door Ayala, die verder heel lang bezig is met totaal onbelangrijke zaken. De speelduur wordt opgerekt door middel van scènes die niet veel meer tonen dan Sarah McDonald die eten uit de koelkast pakt, gaat hardlopen, wat internetpagina's afzoekt en af en toe een familielid ontmoet. Deze oninteressante lus gaat vervolgens bijna een uur lang door, om uit te komen bij een onopvallend paranormaal onderzoek met betrekkelijk weinig spanning.