Wolf Man (2025)

Wolf Man is na Nosferatu een tweede klassieke monster verfilming in een maand tijd. Nosferatu is duidelijk wel de betere film. Vooral omdat er een eigen visie achter zit met Robert Eggers. Leigh Whanell heeft vooral achter de schermen furore gemaakt en na the Invisible Man (die Ik wel beklemmende vond) is dit zijn tweede film als Regisseur gemaakt. Wat opvalt is dat hij goed gebruik maakt van de sfeervolle en bosrijke omgeving. Deze voelt ook echt beklemmend aan met af en toe erg mooie shots.

Echter wordt het nooit echt eng en richt hij zich vooral om de dramatiek van de hoofdrolspelers. Voor horrorfilm begrippen werkt dit prima en sommige elementen (tussen vader en dochter) werken erg goed. Ik vind het jammer dat je niet op het puntje van je stoel zit, want er zit veel potentie in veel scènes en dat wordt er niet altijd even goed uitgehaald.

Toch wordt het nooit slecht en vinden er leuke perspectiefwisselingen plaats en ziet de monster make up er lekker ranzig uit. Dit voegt vooral veel toe aan het realiseren van de film dat het niet een cgi feest is.

Niet een retespannende film, wel een film die onderhoudend genoeg is om van begin tot eind boeiend te blijven.

Wolfman

Naar horen zeggen zou dit een remake moeten zijn van de 1e wolfman uit 1941 nou heb ik die gezien, en dit lijkt er totaal niet op denk eerder aan een ander soort film ge-remaked is. Op zich prima film met enige spanning en een paar interessante scenes, maar de onbekende acteurs deden me niet zoveel dus maakte me niet echt uit wat er met ze gebeurde, ook kan je veel dingen zien aankomen. Dan hebben ze de nieuwe nosferatu wel goed aangepakt.

Kwalitatieve, maar licht teleurstellende nieuwe horrorfilm van regisseur Leigh Whannell. Vanuit zijn hand mogen we een moderne herbewerking verwelkomen op een oud verhaal, waardoor Wolf Man niet bepaald overeenkomt met het materiaal uit de jaren 40. Vooral de mengelmoes tussen dramatiek en horrorelementen werkt erg goed, al komt het emotionele vlak aanzienlijk beter voor de dag dan het griezelwerk. Whannell weet het namelijk verbazingwekkend genoeg niet erg spannend te krijgen (buiten een aantal goed geplaatste schrikmomenten) en ondanks de keurige visuele invulling voelt de film op algemeen vlak wat terughoudend en braaf aan. Niettemin wordt de bosrijke omgeving uitstekend gebruikt, ziet de make-up er fantastisch uit en is het acteerwerk van hoog niveau. Van een naam als Whannell ben je echter wat meer gewend.

Wolf Man

In deze film trekt Blake Lovell met zijn gezin naar zijn afgelegen ouderlijk huis in de bossen van Oregon om daar vakantie te vieren. Daar wordt hun nieuwe begin verstoord door een mysterieuze aanval van een onbekend wezen.

De film begon veelbelovend, met een spannende openingsscène en een sterke eerste helft. Maar naarmate het verhaal vorderde, wist de film die spanning niet vast te houden. Lange, uitgesponnen scènes haalden het tempo eruit, waardoor zowel de spanning als de vaart verloren gingen.

Audiovisueel maakte de film een sterke indruk, met als hoogtepunt de visueel indrukwekkende transformatie van de vader. Wat betreft het acteerwerk maakten de vader en dochter een sterke indruk, al vond ik de moeder minder overtuigend. Hoewel de familiedynamiek goed werd neergezet, kwam haar rol om de een of andere reden niet helemaal geloofwaardig over.

Op het gebied van horror bood de film, los van de wolfmannen, weinig echt spannende momenten. Helaas kleurt de film te veel binnen de lijntjes, iets wat bijna standaard is bij Blumhouse-films. Aangezien ik de originele film niet heb gezien, kan ik helaas geen vergelijking maken.

3 sterren.

Niet heel bijzonder, deze kleinschalige nieuwe versie van het klassieke verhaal, maar gaandeweg blijkt regisseur Leigh Whannell toch wel wat aangename verrassingen voor de kijker in petto te hebben. Zo zijn setting en sfeer dik in orde, net als de make-up effecten. De boel escaleert ook op spannende wijze, godzijdank zonder 'hulp' van cgi. Het tempo ligt laag en de personages zijn niet bepaald interessant, maar wanneer je de onnodig uitgebreide opbouw op de koop toeneemt blijkt deze Wolf Man behoorlijk intens.

"Sometimes when you're a daddy, you're so scared of your kids getting scars that you become the thing that scars them”

Een film waar ik uit ben gegaan met echt hele gemixte gevoelens. Ik en mijn maat hebben deze vanavond gezien want hij was al te pindakazen, en maar goed dat we hem in dat opzichte niet in de bioscoop hebben gezien. Hoewel onze ogen juist op deze film vielen dankzij een trailer in de bioscoop, best raar kan het lopen hé. Maar achteraf was het niet echt een bioscoopfilm in mijn ogen. Blumhouse weet de laatste tijd gewoon niet echt meer echt te verassen en al helemaal niet te overtuigen. Het is een zeldzaamheid als ze met nog een leuke film aan komen zetten, en dat terwijl ik deze maatschappij juist een warm hart toe bracht in de tijden dat ze met films als Get Out en The Purge maar, ook een Sinister en Happy Death Day aan kwamen zetten, of wat dacht je van de hele Paranormal Activity of de Insidious franchise?

Wolf Man voelt eigenlijk een beetje mager aan. Het begin vond ik echt oersaai, spanningsopbouw is heel matig en het verhaal interesseerde me duidelijk voor geen meter. Jammer, want in een film als dit vind ik een leuk verhaaltje op zich niet verkeerd. Eenmaal aangekomen bij het huis in de bossen werd het wel even spannend maar, waar wij vooral heel erg bang voor waren was dat je wel alles hoorde maar visueel niks in beeld kwam. En daar neigde deze film wel héél erg naar toe als ik eerlijk ben. Het tweede deel van de film (eigen tijdens de mutatie van Blake) werd wel steeds interessanter. En hoewel de film nergens echt lekker bloederig wist vond ik de creatie van de Wolf Man wel geinig bedacht.

Maar uiteindelijk ben ik wel bang dat de film weinig indruk heeft gemaakt, zijn de keuzes niet altijd even interessant, vond ik Ginger echt verschrikkelijk irritant en dat haalde wel echt mijn genot weg. Ik hoopte toch op iets meer bloed en misschien wat meer diepgang. De film is bijna volledig in het donker gefilmd (op het begin na) wat soms wel weet te hinderen, de SFX is voor mijn gevoel prima, al zaten er wel wat haken en ogen aan.

Maar, de make-up van Blake bijvoorbeeld vond ik wel super cool. Hoewel hij met vlagen meer op een zombie leek dan een wolf man. De gevechten werden wel echt cooler en de film wordt gefilmd in een onwijs prachtige omgeving, waar je visueel toch nog getrakteerd wordt op prachtige beelden.

Nee, dit is zeker geen hoogvlieger en dat gaat het ook echt nooit worden. En hoewel we op het punt stonden de film toch uit te zetten weet de film zichzelf aardig te herpakken en weet het zelfs nog een keer best leuk te zijn. Wel leuk om eens gezien te hebben maar, meer dan dat ook totaal niet.

Prima film, maar een flinterdun verhaal. Deze film moet het vooral hebben van de uitwerking, en dan met name de speciale effecten die de film hanteert. De geleidelijke transformatie van mens naar wolf is vakkundig gemaakt, en vond ik zeer overtuigend.

Daarnaast was het gedeelte dat het camerastandpunt wijzigt van mens naar wolf (en vice versa) zeer overtuigend; goed gebruik van licht en geluid, waarmee je de scheidslijn tussen mens en wolf nog beter begrijpt. De wolf begrijpt de mens niet, en de mens begrijpt de wolf niet.

Voor de rest was de spanning ver te zoeken voor een horrorproductie, maar keek de film toch nog prima weg. iets zegt me dat ik me over een jaar alleen de effecten kan herinneren.

Redelijk horror drama. Het verhaal hebben we vaker gezien. De uitwerking is best geslaagd. De opbouw is goed en de film kabbelt rustig voort met een lichte spanningsopbouw. Whannell legt de nadruk niet zo zeer op de horror, maar combineert dat mooi met menselijk drama, zeker richting het einde. Desondanks bevat de film een aantal spannende scenes. Visueel niet te wild, maar dik in orde met een mooie passende sfeer. Het acteerwerk is verder prima. 3.5

De klassieker The Wolf Man (1941) opnieuw verfilmd. In deze moderne remake die eigenlijk amper aan het origineel doet denken, verlaat een gezin de grote stad en wordt in de bossen van Oregon door een weerwolf lastiggevallen. Regisseur en schrijver Leigh Whannel ziet in zijn versie af van de bekende elementen die je meestal in een weerwolffilm aantreft. In zijn film geen angstige plattelanders met fakkels, geen zilveren kogels en geen maan om tegen te huilen.

In plaats daarvan wordt de kijker geconfronteerd met een moderne man zonder werk maar met de zorg voor een dochter. Zijn werkende en zelfbewuste vrouw draagt zorg voor de financiële basis. De enige taak van de man is om zijn dochter op te voeden, te beschermen. Hij leeft in een wereld zonder uitdagingen. Een wereld zonder gevaren. Hij is veilig. Het beest in de man is getemperd tot bijna niets. En als zijn dierlijke temperament onverhoopt eens oploopt zoals de natuur dat heeft bedoeld, moet hij zich tegenover zijn gezin nog verontschuldigen ook. Dergelijke uitbarstingen is men niet gewend en stelt men niet op prijs.

Als na deze introductie de stad wordt verlaten en de wolf aan bod komt, vervalt de film in een clichématige en ietwat gemakzuchtige enscenering. Het huis en het bos verkeren voortdurende in het halfduister zodat een obligaat onheilspellende sfeer ontstaat. Je ziet amper iets. De jumpscares liggen voor de hand en de muziek begeleidt het geheel zonder bijzondere accenten te leggen. Hoogtepunt in een weerwolffilm is natuurlijk de transformatie. Gelukkig heeft Whannel dit bekende element behouden. De transformatie is best aardig gedaan met behulp van ouderwets handwerk. Een weerwolf zag ik er echter niet direct in.

Dat Whannel het perspectief af en toe bij de weerwolf legt is origineel en intensiveert de beleving. Het is soms zelfs even spannend. Maar slechts even. The Wolf Man is een film waarin bloed en bodyhorror andere opvallende leuke elementen zijn. Het verhaal eromheen is niet al te boeiend. De personages zijn dat evenmin. Het verhaal speelt zich gedurende een nacht af en die nacht duurt gewoon erg lang. Het duurt maar en het duurt maar. Ik was blij dat het daglicht zich tenslotte liet zien en de aftiteling een aanvang nam.

Wolf Man was voor mij een B-niveau film ervaring. Zeer slecht acteer- en camerawerk. Het verhaal komen ze mee weg want dit soort films hebben veelal niet veel te vertellen dan dat wat het is, maar de uitwerking was echt slecht. De weerwolven zagen er uit als zombies hoe krijgen ze het verzonnen.

Blake [Christopher Abbott] reist met Charlotte [Julia Garnder] en dochter Ginger [Matilda Firth] af naar Oregon naar het afgelegen huis van zijn vader [Sam Jaeger] die na jaren van vermissing eindelijk officieel dood is verklaard. Al snel wordt het gezin opgeschrikt door angstaanjagende grommende geluiden in het donker. Is er een verband met het gerucht van een lifter die 30 jaar geleden spoorloos verdween en bevangen zou zijn door een ziekte waardoor hij ‘Het Gezicht Van De Wolf’ kreeg? Whannell kiest ervoor de Wolf Man zo lang mogelijk buiten beeld te houden en de aanwezigheid alleen te suggereren met gegrom en dergelijke. Niet echt een cinematische oplossing, bovendien is onvermijdelijke onthulling van het wezen bij lange na niet zo indrukwekkend als je zou verwachten. Op zich niet zo vreemd, want het horrorverhaal is slechts camouflage voor een afgezaagd familiedrama met meerdere tenenkrommende momenten.

Redelijke film waarin een gezin naar het platteland reist nadat de vader van de man is overleden. Zeker niet slecht, maar weinig origineel allemaal. Een prima opbouw en hier en daar een paar spannende momenten. Ook de make-up ziet er goed uit.

Deel hier toch een andere mening gezien het concept dat toch een wat andere benadering heeft dan de meeste films rond weerwolven. Ten eerste de film heeft weinig personages en richt zijn aandacht voor de familiesituatie zowel in het verleden als in het heden. Een ander aspect is de uitwerking van de weerwolven zelf die niet doorgaan als de typische uiterlijke kenmerken zoals de meeste mensen verwachten. Het uiterlijk is eerder vreemd en lijkt iets tussen een weerwolf en een ziekelijk aftakelende mens met een zware infectie. Een andere benadering is het zicht van het wezen dat voor een paar spannende scènes zorgt. Ook de link met de taal is goed gevonden waardoor het gebrek aan communicatie een voelbaar issue wordt voor de familie. 6,5/10

Dit is een goede horrorfilm. Natuurlijk is het onderwerp niet meer origineel, maar (bijna) elke film is voortaan niet meer origineel. We hebben op film/muziek gebied alles eigenlijk al bereikt. Maar daar ga ik verder niet op in.

Deze film heeft spanning, actie, goede special effects, prachtige natuur en een boeiende cast.

Vooral Julia Garner speelt supernaturel. Ze trekt de film voor mij naar een hoger level.

Jammer is dat er niet veel achtergrond informatie naar boven komt. Je moet het doen met de spanning en de actie die je voorgeschoteld krijgt, zonder veel diepgang. Hoeft ook allemaal niet, maar was nog leuker geweest.

Tussen alle bagger en shit films is dit dus dan weer een toppertje. Jammer dat we deze niet in de bioscoop hebben gezien, dan kwam die nog wat enger over.

Een film waarvan je denkt, die gaat over een weerwolf.

Echter deze film, is een ander soort versie, die kleine raakvlakken heeft, maar toch heel anders.

De cast speelt prima.

Vooral het kleine meisje Matilda Firth speelt verassend goed, een jong acteer talent.

De film is met vlagen spannend en ook wat ontroerend.

De setting waar de film, zich afspeelt is sfeervol en mooi.

En verhaal is, ook minder goed uitgewerkt.

Maar toch trok deze film, mij minder.

De Wolf man was niet heel mooi gemaakt.

Een redelijke en wat aparte film.

Precies 15 jaar geleden is de vorige Wolfman gemaakt. Ook geen topper maar wel wat beter. Was de techniek daar niet zo goed het verhaal en setting was daar wel top.

Anno 2025 krijgen we een ander soort Weerwolf te zien. En dit keer is de volle maan geen thema. Hij begint best wel aardig en het verloop lijkt wat te gaan worden, maar helaas wordt het alleen maar slachter. Zijn de beelden zeker top is de muziek ook prima verzorgd, maar is het verhaal gewoon te traag. Het is een beetje rekken om het rekken. Zelfs de eind scene wordt onnodig gerekt. Nee deze film moet het vooral hebben van mooi natuurschoon en de fraaie muziek. De eindtune is zo mooi dat je denkt dat je naar een prachtige film hebt gekeken. 'Denkt!'

Film 2,5

Beeld blu ray 4,5

Geluid 4,5

Excuseer, ober? Er zit teveel generatietrauma en te weinig wolfman in mijn Wolf Man film.

Als een hedendaagse horrorfilm over lycantropie is dit een middelmatige uiting die weinig indruk maakt. Als hervertelling van een iconisch horrorpersonage is dit faliekant mislukt.

Leigh Whannell komt alleen maar over als een one-trick-pony die toch meer missers dan hits op zijn naam staan heeft. Hij probeert zo extreem hard meer te zijn dan hij kan en dat merk je hier meer dan ooit. Hoewel er geniale momenten zijn - de POV en de soundmixing - valt het op dat het allemaal nogal hol is. De personages zijn, ondanks de getalenteerde Julia Garner, ongelofelijk droog waardoor connectie praktisch onmogelijk is. De dialogen zijn ook van tenenkrommende kwaliteit.

Maar het is allemaal wel sfeervol en het geluid zit magistraal in mekaar dus een kleine 2,5* kan er wel van af.

Gezien op SkyShowtime. Begon wel aardig eerste 45min, maar wat anderen ook al aangaven, film speelt teveel op familiedrama. Vooral tussen vader en dochter wat enorm geforceerd overkwam. De special make-up effects mogen er zijn, maar de teleurstellende finale haalt de hele film naar beneden. Niet mijn soort weerwolven film.