Madogiwa no Totto-chan (2023)

Leuke film wel. Er gebeurt niet zo veel de hele film en af en toe wreekt zich dat wel met de pacing. Maar toch, dit is een lief filmpje waar de kinderwereld mooi verbeeld wordt. Vaak realistisch en soms dromerig waarin een kind even kan ontsnappen. Goed en mooi gedaan. Innemende personages maken het af.

Visueel oké hoewel de lippen een beetje vreemd geanimeerd zijn (en ook wel storen) en ik ook een beetje magie mis die ik vaak wel bij andere anime heb. Helemaal de vinger erop leggen kan ik niet want het geheel is best mooi, vol details ook en hetgeen waar ik normaal van houd. Maar voor mijn gevoel ook wat steriel. 3,5*.

Totto-chan is een energiek en nieuwsgierig meisje dat door haar impulsieve gedrag problemen veroorzaakt op school. Tot ze met haar moeder [Anne Watanabe] een bezoek brengt aan Tomoe Gakuen, een bijzondere school met treinwagons als klaslokaal en de liefdevolle en geduldige meneer Kobayashi [Kôji Yakusho] als directeur. Totto-chan voelt zich meteen thuis en sluit vriendschap met Yasuaki, een timide klasgenoot met polio. Het verhaal begint in 1940 wanneer de gevolgen van de oorlog nog niet direct merkbaar zijn. Dat verandert na de aanval op Pearl Harbor en daardoor is dit niet alleen indringend portret van een bijzondere vriendschap, maar ook van Japan tijdens de oorlogsjaren. Innemende stemvertolkingen en paar prachtige fantasiesequenties zijn meer dan genoeg om je een flinke brok in de keel te bezorgen. Gebaseerd op de autobiografische roman uit van Tetsuko Kuroyanagi die zelf de epiloog insprak.