The Salt Path (2024)

Moth Winn [Jason Isaacs] lijdt aan Corticobasale Degeneratie, een terminale hersenaandoening die het vermogen om te bewegen, te onthouden en te praten aantast. Moth en zijn echtgenote Raynor [Gillian Anderson] zijn bijna al hun geld kwijtgeraakt en storten zich op een lange, meerdaagse wandeltocht langs de Engelse zuidwestkust. Mooie, romantische plaatjes van een deel van Engeland waar de tijd in veel opzichten stil lijkt te hebben gestaan. Moth en Raynor ontmoeten onderweg verschillende mensen en krijgen te maken met tegenslag, maar van een verhaal of een persoonlijke ontwikkeling is nauwelijks sprake. De regelmatig aanzwellende strijkers moeten ons doen geloven dat het allemaal heel ontroerend is, maar dat valt een beetje tegen.

Ik sla wandelfilms voortaan gewoon over. Het voelde voor mij als LOTR maar dan zonder magie.

Goeie film over een echtpaar die hun huis verliezen en besluiten te gaan wandelen. Gebaseerd op een mooi, waargebeurd verhaal over een fysieke en emotionele reis. Een uitstekend eerste gedeelte met goed werkende flashbacks. Hierna ietwat eentoniger, maar de film blijft onderhoudend vanwege de constant prachtige plaatjes van de Engelse kust en een mooie rol van Gillian Anderson.

Ik ging hier zonder al te veel verwachtingen in. Twee degelijke acteurs en het Engelse landschap: meer dan dat gegeven had ik niet nodig en verder wilde ik me vooral laten verrassen.

The Salt Path is een heel rustige film over een koppel dat alles verliest en hun toevlucht zoeken in het maken van een wandeling langs de Engelse kust. Het gegeven is simpel en de film dus ook: verwacht geen spectaculaire Hollywood-taferelen. Het verhaal is gebaseerd op een waargebeurd gegeven, dus daar leent het zich ook niet voor. Het zorgt ervoor dat de film in ieder geval heel authentiek overkomt. Het idee dat je naar een speelfilm zit te kijken verdwijnt en je krijgt het idee dat Ray en Moth mensen uit je eigen vriendenkring hadden kunnen zijn.

Een film als deze staat of valt bij het acteerwerk. Enkele cameo's daargelaten zijn Gillian Anderson en Jason Isaacs de enige twee waar je het mee moet doen, dus het scheelt dat die twee weten waar ze mee bezig zijn. Hun spel verloopt soepel en ze komen over als een hecht stel dat weet wat ze aan elkaar hebben. Wat de film natuurlijk afmaakt zijn de schitterende locaties. Liefhebbers van Engeland, zoals ik, worden wat dat betreft op hun wenken bediend. Ik lees echter veel kritiek over dat de film nogal sentimenteel zou zijn, maar ik kan niet zeggen dat ik dat zelf op een storende manier ervaren heb. Jawel, de muziek zwelt hier en daar aan, en je ontkomt niet aan het gevoel dat het verhaal bij tijd en wijle geromantiseerd wordt, maar verder heb ik vooral het gevoel gehad naar echte mensen te zitten kijken.

De film wist moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Het dreigde, vlak voor het einde, even te verslappen op het moment dat ze toch besluiten te gaan werken om aan wat geld te komen en een dak boven hun hoofd te hebben. Daar lijkt men een verkeerde afslag te kiezen, waardoor het langdradig had kunnen worden, maar gelukkig wordt er nog op tijd bijgestuurd. Ik heb genoten van The Salt Path. Het is een pakkende, meeslepende, maar ook intieme film met het hart op de juiste plek.

4*

Toont fraaie landschappen, maar blijft inhoudelijk oppervlakkig. Thema’s en emoties worden slechts aangestipt, waardoor de film weinig indruk maakt.

Ja kom maar door, we hebben dit al gezien. Beter en diepgaander.

Voor het wandelen langs de Engelse kust, ik noem even die fijne series documentaires die Kate Humble voor de BBC gemaakt heeft. Voor het idee van wandelen om je ergens over heen te zetten, denk eens aan Wild (2014) of de talloze films over iemand die naar Santiago loopt. Vooruit, The Way (2010), of zelfs maar The way my way (2024). Of het idee dat je door frisse buitenlucht van elke denkbare ziekte geneest - Campbell's Kingdom (1957). Ja, zo oud is dat sprookje al, en dat is het natuurlijk ook precies - een sprookje. Of als je een echt goede film wil zien waarin iemand alles achterlaat, vertrekt zonder doel anders dan de horizon, kijk dan eens Nothing Personal (2009). Allemaal moeiteloos heel veel beter dan deze film.

Dit misbaksel is nog net op de rand genietbaar door de aanwezigheid van Anderson - nog steeds een erg mooi koppie, en dat uitgebleekte haar en verbrande wangetjes maken dat alleen maar schattiger. Isaacs ligt me dan niet zo goed, en de rest is nauwelijks aanwezig. Zwak ook dat we de personages met alle getob eigenlijk helemaal niet leren kennen - het blijft allemaal erg flauw, erg zouteloos, erg aan de oppervlakte.

Narratief is het vooral een lege doos - nog los van de controversie, en geloof van het hele verhaal vooral wat je wil. Maar als drama werkt het niet voor mij, als ik-kan-alles-overwinnen vehikel werkt het niet, het einde is gewoon te lui voor woorden. Overhypet, jazeker. Maar dat neemt niet weg dat het gewoon een behoorlijk slechte film is.

Helemaal mijn film, de twee acteurs met de fantastische natuur van o.a Devon en Cornwall. Wat is het Verenigd Koninkrijk toch een fantastisch mooi land. Ik lees hier dat de film oppervlakkig is, sorry deze film is helemaal niet oppervlakkig, en bij mij was hij ook helemaal niet saai. Er was ook het prachtig samenspel van Isaacs en Anderson, heerlijk om zien.

Freedom is just another word for nothing left to loose. Deze twee mensen hadden niets meer te verliezen en kregen de ene zware klap na de andere te incasseren. Het enige dat ze hadden was hun onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, en dat kan soms echt wonderen doen, ook al is het soms met vallen en opstaan.

Dan word er hier ook gesproken dat het een sprookje is dat je van wandelen beter word. Nee dit is geen sprookje, ja het kan geen kanker genezen, maar kan wel enorm helpen bij de revalidatie, het is bewezen goed voor het hart, zeker ook de hersenen en de stemming. Dit is gewoon bewezen, en ik kan zeggen dat het voor mijn angststoornis ook wonderen doet.

Trage prachtige film, met twee toppers die de film fantastisch dragen....