Quand Vient l'Automne (2024)

Vanaf 24 oktober in de bioscoop (September Film Distribution)

De film imponeert vanaf het begin doordat het verhaal aldoor een zekere ambiguïteit heeft: de film gaat over geheimen waarbij je niet weet wat de betrokken personen precies weten hetgeen de ontwikkeling onvoorspelbaar maakt en een spannend misdaadverhaal oplevert. Het ‘oude geheim’ (dat Michelle en Marie-Claude aan pooiers gebonden prostituees waren) geeft een nieuwe dimensie aan het ‘nieuwe geheim’ (en andersom) waardoor het nog mysterieuzer wordt in hoeverre Michelle het slachtoffer, de dader of geen van beiden is. Hoe dan ook hebben de betrokkenen geen belang bij de waarheid en krijg je de indruk dat de betrokken mensen in het geheim tot elkaar en dus tot zwijgen zijn veroordeeld, zoals bij seksueel misbruik ook vaak het geval is, en blijft de scheidslijn tussen ongeluk, kwade opzet en goede intenties met kwaad gevolg onduidelijk. Alleen het einde vond ik een beetje een anticlimax, al is zelfs die ambigu en daarmee toch passend: neemt Michelle het geheim haar graf in waarmee het probleem definitief is opgelost of levert haar dood juist weer een extra verdenking op voor Vincent zodat het geheim toch naar boven zal komen zoals de dorpsbewoners ook het oude geheim van Michelle hebben ontdekt?

Soms vraag ik mij af of François Ozon wel echt bestaat. Niet alleen is het tempo waarmee deze 'cineast' werkjes aflevert verdacht, maar bovendien kent zijn oeuvre weinig consistentie - noch qua thematiek noch qua kwaliteit. Misschien is 'François Ozon' een soort verzamelnaam à la Alan Smithee?

Een parallel die we alsnog kunnen trekken door Ozons films, is dat hij vaak verder borduurt op grote tradities uit de Franse cinema. Quand Vient l'Automne zou je gerust Chabroliaans kunnen noemen, maar daarmee doe je de film ernstig tekort. De millenials van Letterboxd zetten de prent zelfs weg als een gezapige namiddagfilm voor senioren, wat een schande. Bij Cahiers vermelden ze dan weer dat qua champignoncinema deze prent moet onderdoen voor Miséricorde van die deviante weirdo Guiraudie. Wellicht ontgaat de tedere subtiliteit van dit werkje al die druktemakers. Ozon is erin geslaagd om een film te maken met uitsluitend reële beelden. Elke geste, elke mimiek is doorleefd van een oprecht humanisme. Tijdens een bescheiden speelduur van 102 minuten neemt Ozon je mee door een eindeloos labyrint van familieherinneringen. Van meet af aan voel je je als kijker persoonlijk betrokken bij de intrige, niet als een voyeur, maar als een welgekomen invité. Er gaat een wrange gezelligheid uit van het universum dat we voorgeschoteld krijgen, een wereld waar familiebanden onherstelbaar ontwricht geraken, maar evengoed onwaarschijnlijke allianties gesmeed worden. Met de economie der middelen laat Ozon aan de hand van sobere vignetten voelen dat de toevallige lotgenoten elkaar een eeuwige trouw hebben beloofd. Wat zou ik ook een hartsvriendin willen als de kranige Marie-Claude, werkelijk een rots in de branding. Ze spendeert haar dagen al rokend en koffiedrinkend aan de ontbijttafel. Soms gaat ze met haar vriendin Michelle champignons plukken. Om de zoveel weken gaat ze haar zoon bezoeken in de gevangenis. Op geen enkel moment kan je Ozons blik betrappen op ironie of spot. Hij filmt zijn personages met eerbied. Zij ervaren hun monotoon en eenvoudig leven nu eenmaal als een waardig menselijk bestaan. Het is een film die nederig maakt. Er zijn uitmuntende acteerprestaties van de gehele cast, van wie ik enkel Ludvine Sagnier kende. Wat een moordwijf is dat trouwens. Ze speelt een onbekwame alleenstaande moeder en straalt in haar waanhoop een onweerstaanbaar sjofel sex appeal uit. Die glazige blik, dat warrig haar. De dagen nadien deden alle vrouwen op straat mij plots aan Sagnier denken.

Intrigerende psychologisch drama over 70-plusser Michelle [Hélène Vincent] en de complexe relatie met de belangrijkste mensen in haar leven. Door de meest dramatische momenten niet te tonen, werpt Ozon een interessant mysterie op: in hoeverre Michelle is direct of indirect verantwoordelijk voor die gebeurtenissen? Dochter Valérie [Ludivine Sagnier] komt met frisse tegenzin een weekje logeren met haar zoon Lucas [Garlan Erlos]. Een dag later vertrekt ze alweer vanwege een incident. Kort daarna komt Vincent [Pierre Lottin], de zoon van Valéries boezemvriendin Marie-Claude [Josiane Balasko], vervroegd vrij. Wat hij precies heeft gedaan is één van de vele vragen die Ozon open laat met het onbevredigende einde. Uitstekend geacteerd en geregisseerd, maar Ozon had met een beter einde op de proppen moeten komen.

Ik kan ze toch wel aardig aan elkaar linken. Veel van zijn films draaien om vrij normale mensen die in penibele situaties belanden, waarbij vaak (homo)seksualiteit in het spel is. Bij Quand Vient l'Automne had ik in de openingsfase wat moeite om er een Ozon in te herkennen, want meestal hebben wat meer scherpe randjes. Pas toen bleek dat de hoofdpersoon niet altijd een brave oma was viel voor mij het kwartje.

Ik denk dat als François Ozon ontevreden is over zijn werk, dat hij het dan uitbrengt onder de naam François Uzan.

Prima Ozon dit. Goed tempo, uitstekend geacteerd, boeiend verhaal en sterke karakterschetsen. Visueel erg degelijk en ook een tikje saai hoewel dit geen film is om allerlei spectaculaire dingen te doen met de camera. Dit is echt auteurscinema. Er zitten misschien wel iets te veel plotjes en zijpaden in waardoor ze alle stuk voor stuk niet helemaal top werken. Deels is dit ding drama maar het stukje misdaad gaat op den duur wel de boventoon voeren maar blijft ook een beetje hangen. Het dramadeel en de schets van de mensen en het dorp vond ik duidelijk wel beter. 3,5*.

Prachtige nieuwe Ozon. Komt binnen.

François Ozon is een van de meest veelzijdige en productieve regisseurs van de Franse cinema, bekend om zijn vermogen om verschillende genres te verkennen met een scherp oog voor menselijke emoties. Van het lichtvoetige “”8 Femmes” tot het aangrijpende “Frantz”, toont Ozons werk een diepe interesse in de complexiteit van menselijke relaties. “Quand Vient l'Automne” past perfect in deze traditie, waarbij hij opnieuw zijn talent toont voor het weven van intieme verhalen in een breder maatschappelijk kader.
Michelle is een gepensioneerde grootmoeder die een volwassen stadse dochter heeft, Valérie en een kleinzoon. Ze woont in haar huis in een rustig landelijk Frans dorpje waar ze haar tuin verzorgt, voor zichzelf kookt en in slaap dommelt in een fauteuil. Michelle geeft haar beste vriendin Marie-Claude vaak een lift naar de gevangenis waar Vincent, de zoon van deze laatste, zit. Van haar dochter krijgt ze te horen dat die met zoon Lucas een vakantie bij haar zal komen doorbrengen. Maar een incident, waarbij haar dochter per ongeluk vergiftigd geraakt door het eten van de paddenstoelen die Michelle voordien geplukt had, gooit roet in het eten. Vervolgens is Michelle weer alleen thuis, waardoor ze zich eenzaam voelt en in een depressie belandt. Wanneer Vincent vrijkomt biedt Michelle hem een baan aan als klusjesman om hem financieel wat te steunen.
“Quand Vient l'Automne” gaat niet alleen over de schoonheid van de herfst op het platteland van Bourgondië, ook al rechtvaardigt dat de prachtige beelden en kleuren van het seizoen, maar ook over de “herfst van het leven”. Een mooie metafoor. Als kijker ga je duidelijk meeleven met de beproeving van Michelle tegenover de gewelddadige afwijzing door haar dochter. Een prachtig onbevangen drama met ambigue karakters die wel enkele vragen oproept waarbij het antwoord aan de verbeelding van de toeschouwer wordt overgelaten.

Op één na alle films van Ozon gezien en ik keek dus ook uit naar zijn nieuwste film. Ozon is van alle markten thuis en levert met Quand Vient l'Automne opnieuw een sterke film af. Niet zijn allerbeste - de keuze is groot - maar zeker een meer dan degelijke.

Mijn derde film op twee weken tijd met Ludivine Sagnier. Geheel toevallig in dat opzicht en ook Ozon werkte met haar in het verleden al een paar keer samen, waarvan Swimming pool niet de minste is. Het is even wat gissen in het begin van wat er precies loos is tussen de hebberige onverschillige dochter en de zorgzame moeder. Dat wordt later wel duidelijk al vond ik de verklaring nogal een sof. Als dochter van ergens in de dertig, begin de veertig, mag je dergelijke zaken toch in een perspectief plaatsen. Als de kleinzoon het wel kan? Het paddenstoelenverhaal is al niet veel beter ...

Ik genoot vooral ook van de onthaasting ver weg van de stad, daar in een klein dorpje met het gezellige huis en tuintje van Michelle. Er werd ook mooi gebruik gemaakt van de omgeving, van de herfst(kleuren). Haar vriendschap ook met Marie-Claude die ook haar eigen issues heeft. Fijn acteerwerk toch wel van Hélène Vincent.

En de "kleine" mysteries blijven wanneer Vincent opduikt na zijn ontslag uit de gevangenis. Ozon creëert een broeierige sfeer over het personage waarbij telkens iets staat te gebeuren. Uiteindelijk laat Ozon het wat los en dat is misschien iets wat niet iedereen zal appreciëren.

Uitstekende film waarin een oudere dame uitkijkt naar de komst van haar dochter en kleinzoon voor de vakantie. Een onderhoudend drama waarbij de thriller-elementen subtiel zijn verwerkt. Aangezien de personages vol geheimen zitten, laat het verloop van de film zich niet gemakkelijk voorspellen. De film heeft een aangenaam tempo en een goeie cast waarbij Hélène Vincent er positief uit springt.

De eerste helft van de film sprak me echt aan. Een kalme vertelling over twee vrouwen die het niet hebben getroffen met hun kinderen, en mede daardoor een hechte band met elkaar hebben.
Een mooie situering op het Franse platteland.
Bijzonder sterke hoofdrol van Hélène Vincent.
De onbedoelde vergiftiging zet een en ander tussen de moeder en haar dochter op scherp, waar hun verhouding al flink onder spanning stond.
Jammer dat het vervolg een beetje een Woody Allen achtig misdaadverhaaltje wordt met een aantal plotwendingen. Toch is het nog een heel aardige parabel over vergeving en moeizame familiebanden.

Film waarin de acteurs sterk spelen m.n. Helene Vincent en de zoon van haar vriendin (in de film) spelen erg goed. Alleen vond ik de verhaallijn erg dun.

Een film die gezapig voortkabbelt. Een oude gepensioneerde vrouw wiens kleinzoon bij haar op vakantie komt. Totdat een ongelukkige vergissing daar een stokje voor steekt. De zoon van haar beste vriendin die vrijkomt na een gevangenisstraf en wie ze helpt om zich terug te integreren. Het lijkt allemaal alledaags en gezapig totdat bepaalde duistere geheimen onthult worden. En sommige bedekt blijven.

Ik heb echt genoten van deze film. Ook al ben ik niet zo'n liefhebber van Franse cinema. Maar hier vond ik de landelijke sfeer, de geheimzinnigheid en de manier waarop de personages interacteerden enorm geslaagd. Eigenlijk acteerde elk personage gewoonweg fantastisch. Alleen de dochter vond ik echt degoutant qua gedrag aan het begin. Pas naderhand begreep ik haar beweegredenen.

3.5*

Een heerlijke film. Typische Franse cinema in een heerlijk kabbelend tempo. De review van filmliefhebber De filosoof hier geeft duidelijke inzichten over hoe en wat bij deze film.

Regisseur Ozon geeft de kijker veel ruimte voor eigen invulling. De eerste indruk is een dat we kijken naar haast een gezapig verhaal. Maar niks is minder waar. Het is een bijna groots en meeslepend Grieks drama dat model had kunnen staan voor het libretto van een complexe opera.

Het is het haast gezapige tempo, de eenvoud van de vertelling en montage, en de couleur locale van het Franse platteland heerlijke kijkervaring is. Ook nog eens ondersteund door mooie muziek. Alles wat we zien speelt zich af zoals de titel al prijs geeft in de herfst, dat geeft al rust. Vraag blijft wel of er niet een beter einde voorhanden was.

Een film die je van begin tot einde doet boeien

Het mysterie en het drama wat zich op verschillende manieren elkaar afwisselen

Ook het langzame in de film wordt mooi gebracht..

3,5 ***

Interessante film met geweldig acteerwerk. Het acteerwerk is heel geloofwaardig en de personages zijn fascinerend. Hoewel er dingen in gebeuren die overduidelijk slecht zijn veroordeel je ze ook weer niet omdat je ze begrijpt terwijl er veel zaken worden weggelaten die er zijn gebeurt of niet duidelijk zijn.

In het Frans & totaal niet voor mij weggelegd.

Is voor een apart publiek weggelegd. .

Voor mij is het te saai ook.