Spijtmoeders (2024)

Drie vrouwen van verschillende leeftijden en met verschillende achtergronden spraken anoniem met Milou Gevers over het feit dat ze spijt hebben van het moederschap. Gevers, die net moeder was geworden toen ze aan dit project begon, verbeeldt de moeders als poppen en gebruikt onder andere stop-motion om hun ervaringen uit te beelden. De moeders proberen uit te leggen dat hun spijt volledig los staat van het moederschap, maar dat blijkt lastig uit te leggen. Een taboeonderwerp dat Gevers terecht en op integere wijze probeert te doorbreken, maar de vorm leidt regelmatig af van de inhoud. Dit was waarschijnlijk effectiever geweest als radiodocumentaire. Dat neemt niet weg dat dit een goed middel is om het gesprek over ouderschap, de opgelegde verwachtingen en vooral de impact daarvan open en eerlijk te bespreken.

Indringende, emotionele verhalen.

Maar zoals eerder aangeveven meer geschikt als podcast of radio docu.

De beelden voegden weinig toe en daarom is dit als film maar matig.

Allereerst, als vader van twee kleine prachtkinderen ben ik waarschijnlijk zeer bevooroordeeld deze docu ingegaan. Desondanks is deze docu toch weinig nieuws onder de zon van ouders in de 21e eeuw. Het enige nieuwe (en slimme?) is het munten van de pakkende term 'Spijtmoeders'. Waar de drie vrouwen het over hebben hoort inherent bij het ouderschap ('minder autonomie', 'geen moment voor mezelf', 'mijn carrière moest ik stoppen' etc.). Eén van de drie heeft daadwerkelijk gehandeld en vertrokken bij de man omdat ze haar kinderen bv. ook niet miste als ze weg waren. Overigens klonken bij alle drie echo's van hun eigen (niet altijd perfecte) opvoeding of omgeving door in hun geklaag. Van fysiek geweld tot grote onzekerheid tot een dwingende dorps(?)cultuur waar je geacht wordt kinderen te krijgen. Tsja, dat krijg je uiteindelijk op je bordje. Deal with it.

Grote afwezige in het hele verhaal is de partner. Hoe ziet de rolverdeling eruit? Waarom kan daar niet in geschoven worden als je jezelf een spijtmoeder noemt (!)? Hoe zit het met de communicatie? We horen zelfs vanuit het vrouwelijke perspectief wat de man wél kan doen en zij niet.

Gevers heeft kortom een lekkere marketingterm gemunt, maar de inhoud is doorzichtig. En dit is in mijn ogen geen onschuldige zaak. Het zou zo maar kunnen dat een dergelijke term in bepaalde contreien ook nog eens zó postvat dat er allerhande coaches, therapieën en whatnot aan te pas moeten komen om iemand normaal moeder te laten zijn. Nogmaals, deal with it. Je bent ouder en hebt tijdelijk minder tijd voor je eigen zaken (cq. ego).

1,5*