Psycho Therapy: The Shallow Tale of a Writer Who Decided to Write about a Serial Killer (2024)

De seriemoordenaar kom je normaliter tegen in thrillers en horrorfilms. Geen wonder natuurlijk, want het regelmatig vermoorden van een mens is immers een tamelijk duistere aangelegenheid. Er zijn uitzonderingen. Onlangs zag ik het leuke en luchtige How to Make a Killing (2026). Een komedie waarin de protagonist een aimabele seriemoordenaar is. In Psycho Therapy is de hoofdpersoon schrijver Keane die behalve met zijn relatie ook met een nieuw boek worstelt. Hij loopt bewonderaar en ex-seriemoordenaar Kollmick tegen het lijf die hem met zijn verhalen van inspiratie wil voorzien om hem van zijn writer’s block te verlossen. .

In het begin denk je nog dat de film zich op een of andere manier dan waarschijnlijk gaat bezighouden met de levensgeschiedenis van Kollmick, die met zijn gruwelijke verhalen schrijver Keane inspireert om een boek te schrijven volgens het motto: om succes te hebben, moet je aan de laagste instincten van de lezer appelleren. De film laat deze insteek al vroeg in de film vallen en spint een verhaal rondom een misverstand. De seriemoordenaar wordt door Keane’s eega voor een relatiecoach aangezien. Het misverstand levert een aantal verrekt grappige scènes op waarin Kollmick zijn moordlustige ervaringen op een manier inzet die klinkt als gedegen psychologisch advies.

Regisseur en schrijver Tolga Karacelik maakt met Psycho Therapy een leuke debuutfilm. Een film met fijne zwarte humor. Een film met komische gebeurtenissen. Een film met een prima cast. Steve Buscemi speelt de curieuze en praatgrage seriemoordenaar. John Magaro is de ietwat wereldvreemde schrijver. En Britt Lower is de koele echtgenoot. Leuke personages die plezierig interacteren en aldus bijdragen aan het vermaak. Als punt van kritiek zou je kunnen zeggen dat de film hier en daar aan de timide kant blijft waar explosievere escalatie wat mij betreft best had gemogen. Hoe dan ook. Een prima debuut. Benieuwd naar de volgende van Karacelik.