Chuck Chuck Baby (2023)

Meteen maar het slechte nieuws. In Chuck Chuck Baby wordt gezongen. Zelfs een beetje gedanst. De film is geen volbloed musical, maar lijkt er genoeg op. Genoeg om af en toe zuchtend te lijden. Ik houd niet van musicals. De liedjes spreken me bijna nooit aan. Ik kan me ook niet verplaatsen in personages die bij het minste of geringste in zingen uitbarsten. Erg onnatuurlijk. Met dergelijke personages heb ik weinig tot niets.

Chuck Chuck Baby vult het musicalgedeelte anders in dan in de standaard musical. In deze film zingen de personages mee met een lied dat ergens klinkt. Ik zal het verduidelijken. Protagoniste Helen zit in de auto en luistert naar de radio. Het lied I Am…I Said van Neil Diamond komt voorbij. Helen zingt mee. Het lied grijpt haar aan en al zingende lopen de tranen over haar wangen. In haar geval blijft Neil Diamond meezingen. In andere gevallen valt de originele muziek weg en neemt het personage het stokje over. Hoewel de opzet origineel is, ben ik niet bij machte het leuk te vinden. Laat staan dat ik dezelfde emotie onderga als het zingende personage. Nu helpt de muziekkeuze ook niet echt. Van liedjes van Neil Diamond, Gordon Lightfoot of Petula Clark gaan bij mij de haren recht overeind staan. Van afschuw welteverstaan.

Dat was het slechte nieuws. Chuck Chuck Baby is verder geen vervelende film. Zo is de setting authentiek en sfeervol. De film speelt zich af in een arbeidersmilieu. We zien fantasieloze en verwaarloosde rijtjeshuizen met een paar vierkante meter sneue tuin. In de fabriek waar Helen werkt staat men achter een lopende band. De werksters dragen blauwe jassen waarop niet de namen van de medewerkers prijken. Op de jas prijkt heel onpersoonlijk een nummer. Het is een sfeervolle omlijsting voor een verhaal over Helen die een ietwat vreugdeloos leven leidt en pogingen doet om de uitzichtloze sleur waarin ze zich bevindt te verlaten.

De setting en de personages zijn boeiend. De intonatie van het verhaal is die van een tragikomedie. Het is drama dat prettig wordt verlicht met humor. De kern van het verhaal wordt gevormd door een liefdesgeschiedenis en wel de geschiedenis van Helen en de naar het stadje teruggekeerde Joanne. Enige kitsch kan de inkleding van de relatie niet worden ontzegd. Tegelijkertijd bevat de relatie ook enige diepgang die met name voortkomt uit de demonen uit het verleden waar Joanne mee te maken heeft. Joanne vond ik eigenlijk een intrigerender personage dan protagoniste Helen.

De film scheert langs vele thema’s. Naast de liefde komen zaken als vriendschap, rouwverwerking, tweede kansen en zelfontplooiing langs. De film slaagt er goed in om de serieuze thema’s zowel kleurrijk als gevoelig te verpakken zodat het verhaal steeds een bepaalde frisheid blijft houden. Chuck Chuck Baby vertelt een mooi en authentiek verhaal, doet dat met uitstekende acteurs en in een prachtige setting. Zonder al dat muzikale gejammer zou Chuck Chuck Baby een geweldige film zijn.

Wegens geldgebrek woont Helen [Louise Brealey] in bij haar ex-man [Celyn Jones] en zijn 20-jarige vriendin [Emily Fairn] en zorgt ze voor haar bedlegerige ex-schoonmoeder Gwen [Sorcha Cusack]. Wanneer Joanne [Annabel Scholey] na jaren terugkeert als buurvrouw, spoort Gwen Helen aan om het contact op te pikken. Beide vrouwen worstelen met hun verleden. Pugh gebruikt popliedjes van o.a. Neil Diamond en Minnie Ripperton om uiting te geven aan Helens emoties. Het originele is dat Helen die hardop en uit volle borst meezingt; soms alleen, soms met haar vriendinnen. De muzikale intermezzo’s en de solidariteit van Helens vriendinnen maken dit onweerstaanbaar en afwisselend vreugdevol en ontroerend. Het voorspelbare plot doet er daarom niet zo toe.