Niki (2024)

Terugblik op de periode uit het leven van de Franse beeldende kunstenaar Niki de Saint Phalle die in de jaren 50 werkt als model en actrice in de VS tot ze vanwege de verstikkende gevolgen van het McCarthyisme terugkeert naar Frankrijk. Hier worstelt Niki [Charlotte LeBon] met haar verleden als slachtoffer van incest, een trauma dat door haar psychiater [Alain Fromager] wordt afgedaan als onzin en tot gevolg heeft dat Niki enige tijd vastzit in een inrichting. Echtgenoot Harry Mathews [John Robinson] probeert Niki te behoeden voor een terugval terwijl ze zich na haar “vrijlating” stort op een carrière als beeldend kunstenaar. Le Bon is voortreffelijk in een droomrol die haar de kans geeft om een breed scala aan complexe emoties te verbeelden. Door de episodische structuur krijgen we jammer genoeg weinig inzicht in de oorzaken en redenen voor Niki’s grillige gedrag.

Een tour-de-force van Le Bon, die Niki de Saint Phalle tegelijkertijd aandoenlijk, krachtig, hulpeloos, onuitstaanbaar en begeerlijk neer weet te zetten. We volgen de kunstenares in de jaren vóór haar doorbraak, als ze in het Frankrijk van de jaren '50 haar weg en stijl langzaam maar zeker weet te vinden. Mooie rol ook van Robinson die haar met kalmte door turbulente tijden weet te loodsen.

Opvallend genoeg krijgen we het werk van Niki nooit te zien; de film wil zich enkel richten op de kunstenares zelf. De emoties spatten daarbij soms van het scherm, en langzaam maar zeker wordt de kijker steeds verder meegezogen in haar wereld. Tegelijkertijd een mooi tijdsbeeld in deze sterke film, echt van genoten.