The 100 Candles Game: The Last Possession (2023)

De Argentijnse filmmaker Nicolás Onetti begon met opvallend heerlijk genrewerk (samen met zijn broer) Helaas wordt goed genrewerk, niet altijd evengoed gewaardeerd. De laatste jaren treedt hij ook veel vaker op als producent en met enige regelmaat brengt hij van dit soort anthologie-films uit. Niet dat die beter worden gewaardeerd maar aangezien deze worden samengesteld uit shorts die op horrorfilms-festivals in de prijzen zijn gevallen, zijn ze ook met relatief lager budget te maken.

Na twee delen van Nightmare Radio en de film The Red Book Ritual is het nu tijd voor het vervolg op de gelijknamige film van een paar jaar geleden. Nadeel van het gebruik van bestaande shorts is dat de wraparound nooit helemaal aansluit. Ze proberen dit een beetje op te lossen door een groepje het spel 100 kaarsen is 100 verhalen te laten spelen.

Echter deze begint eigenlijk direct met het eerste segment; "Arcana" uit 2015 van de Portugese filmmaker Jerónimo Rocha Een eenvoudig plot; kerker met een vrouw die er vies, vervallen en eng uitziet, losjes gebaseerd op de legende; A Dama Pé de Cabra (The Lady with a Cloven Hoof) Er is geen verhaal maar wel praktische effecten, een meeslepend geluidsontwerp (klokken) en zeker niet kijken tijdens het eten! Heerlijk begin!

Hierna neemt het raamwerkverhaal en naamgever; "The Last Possession" van Guillermo Lockhart, het over. Met een zeer zwakke connectie volg je dan vier influencers die naar een verlaten, vervallen landhuis gaan voor het 100 kaarsen-spel en dus verhalen beginnen te vertellen;

Tweede segment; "The Fortune Teller" uit 2019 van de Amerikaanse David Ferino (volgens zijn website stage gelopen bij Martin Scorsese) Denk dat iedereen wel eens het vingerspelletje Happertje, origami-orakel of waarzegger heb gespeeld? Een gevouwen papiertje waar de ene speler een getal noemt, en de andere speler het happertje net zoveel keer open en dicht doet. Tja...je moet natuurlijk wel weten welk papier je gebruikt! In dit filmpje is eveneens voor mij bekendste acteur McKaley Miller (“Into the Dark” serie aflevering Pure en films Ma 2019, You’re Killing Me 2023) te zien. Met zijn zeer korte speelduur (5min) kan je er eigenlijk niet veel mee maar het laatste speciale effect ziet er in ieder geval wel goed uit.

Hierna wordt er door één van de influencers met een fotoalbum een verhaal verteld over het huis en een vloek van Lady Anne Fairfax (Magui Bravi, zat ook in de vorige 100 candles) en haar dienstmeid Clementine.

Verder met het derde segment; "Five Minutes" uit 2015 van de Duitse Maximilian Niemann. Zoals ik uit opmerking lees, was het oorspronkelijk zo'n interactieve film/game waar de kijker, de mogelijkheid krijg om te beslissen. Bij deze krijg je zelfs een reeks taken en kan het spelniveau worden ingesteld. Hoe het precies zit weet ik niet want nu was dit een gewone short met zombies Waar helaas het gimmickachtige gevoel nooit echt verdwijnt. Fatsoenlijk maar niets bijzonders

Het vierde "Let Her Go" uit 2015 van de Mexicaanse Arie Socorro. Een hotelkamer, een telefoon en de stem van een man die aandringt om de vrouw los te laten. Ja ik hield hier wel van lekker mysterie van “Wat is er in godsnaam aan de hand” komt tot explosief einde Een botsing tussen verlangen, schijn en de koude waarheid in hotelkamer met schemerverlichting. Eenvoudig maar effectief!

Vijfde segment "Detrás de la puerta aka Behind the door" uit 2019 van de Argentijnse Andrés Borghi. Een vrouw zoekt de hulp van een heks om contact op te nemen met haar overleden vader. Het komt met de waarschuwing dat ze de deur als eerste moet openen. Geen groter verrassing in horrorfilm dacht ik zo...

Het laatste en zesde segment "Black Moon" uit 2019 van de Amerikaanse Ryan Graff Tijdens een zwarte maan, is een jonge moeder op weg naar huis als ze door het geluid huilend meisje een tunnel wordt in gelokt. Tunnels in de nacht zijn een behoorlijk griezelige plek en dus een geweldige geïsoleerde locatie voor horrorfilms. Deze korte film slaagt er goed in die subtiele angst over te brengen! Top!

Met 73 minuten speelduur is het best kort voor een anthologiefilm en zoals het elke griezelcollectie is er heel wat variatie in stijl en creativiteit. Niet iedereen zal dat even prettig vinden. Plus doordat deze kortverhalen ook nog eens niet speciaal voor de anthologie zijn gemaakt, is het nog moeilijker om dit tot een geheel te krijgen. Daar slaagt deze film wel in! Al had ik niet echt een wow-gevoel bij deze, vond ik hem wel leuk, alhoewel je wel een hele slechte bloemlezing moet maken wil ik het niet leuk te vinden!