Crossing (2024)

Het FilmFest Gent is voor ons afgetrapt met een knaller. Met een fijne Q&A achteraf met de lieflijke Deniz Dumanli heb ik er nog meer van genoten. Hoewel ik weinig wist op voorhand - zo heb ik het liefst op filmfestivals - ben ik zowaar van mijn sokken geblazen van dit intiem portret van een vrouw op zoek naar haar verloren nichtje in het drukke Istanbul.

Crossing Istanbul is op de eerste plaats een menselijke film. Het zet de personages op de voorgrond en zet het verhaal op de tweede plaats. Dit was een geniale zet. De diverse personages die je tegenkomt zijn namelijk ieder enorm grondig uitgediept. De film heeft een plek geraakt in mijn filmliefhebbend hart doordat er weinig verteld en zoveel getoond wordt in een enkel beeld. Pijn, spijt, verlangen, liefde, angst,... Regisseur Levan Akin begrijpt duidelijk het begrip show, don't tell.

Filmtechnisch is het ook zeer sterk uitgevoerd. Ik heb een zwak voor longtakes dus ik was verheugd om te zien dat er een paar werden ingevoegd. De kleuren zijn rauw en de score is tot een miniem gebracht. Deze leegte wordt opgevuld door de kleurrijke mensen die op het scherm te zien zijn. Een perfecte balans.

Een kleine opmerking die ik heb, wat me dan ook verhindert om de volle vijf sterren toe te kennen, is dat de film niet goed weet wanneer te eindigen. Ergens tussen de tweede en derde akte kon het ook wat bondiger. Dit is mijn mening maar ik snap volledig dat het moeilijk was deze scènes eruit te knippen.

Mijn man en ik waren muisstil toen de credits voorbijkwamen. Een Turks-Georgische film over de trans-community die een statement maakt zonder pretentieus te zijn en geen stereotiep einde heeft. Dat heb ik graag!

4,5*

Hartverwarmende film, waarin een gepensioneerde vrouw uit Georgië samen met een brutaal joch op zoek gaat naar haar (trans)nicht in Istanbul, de stad waar je wellicht niet gevonden wilt worden. Rauwe beelden van een rauwe stad waar een transgemeenschap lijkt te gedijen, wat de film meer tot een sprookje maakt dan een weergave van de harde Turkse realiteit.

Twee outcasts op zoek naar een outcast. Geen beeld teveel, geen woord teveel, met een prachtig einde dat je even op het verkeerde been zet (en hoe passend dat de Georgische taal en de Turkse taal genderneutraal zijn: ze kennen geen hij/zij).

Op zich wel een fijne film maar dan behoudens het hoofdverhaal eigenlijk. Juist die centrale relatie tussen de oudere vrouw en de jongere man werkte totaal niet. Maar al het andere wel. Prachtige shots van Istanbul soms. Als de bus aankomt en de camera uitzoomt om de grootsheid te tonen, maar ook leuke foefjes zoals een tracking shot de boot op dat de hoofdrolspelers volgt en dan zijn eigen weg gaat. Of een shot van de jongen op de boot, de camera draait en volgt dan een andere vrouw. Ook iemand waarvan je lange tijd denkt dat zij de persoon is die gezocht wordt. Verder een mooi inkijkje in de buurtjes van de grootstad en je krijgt haast een impressionistisch beeld voorgeschoteld daarvan. Het einde had niet zo gehoeven, of ze nu iemand heeft gevonden, of dat dat een droom was of dat het meer een wens is: ik had liever gehad dat het verhaal klaar was zonder gelukte zoektocht. 3,5*.

Na haar pensionering besluit docent Lia [Mzia Arabuli] een ereschuld in te lossen door op zoek te gaan naar haar nicht. Tiener Achi [Lucas Kankava] heeft een contactadres in Istanbul. Dit ongebruikelijke Georgische duo reist samen af naar de Turkse hoofdstad en ontdekken dat het gaat om het adres van een huis voor verstoten LBHTI-jongeren. Ondanks de culturele verschillen en de taalbarrière volharden Lia in hun zoektocht. Parallel loopt het verhaal van Evrim [Deniz Dumanli], een transgender vrouw die in Istanbul werkt voor ‘Pink Life’, een belangenorganisatie voor LHTI-ers. Uiteraard komen de twee verhalen tegen het einde samen, maar veel belangrijker is de persoonlijke groei van Lia en Achi tijdens een avontuurlijke zoektocht waardoor hun wereldbeeld verandert … en hun onderlinge verstandhouding. Fijne roadmovie zonder gemoraliseer, prima geacteerd en prachtig gefilmd op locatie in Istanbul en Batumi (Georgië.) Winnaar van de juryprijs op het Berlijns Filmfestival.

Interessante film die me vooral boeide omwille van de omgeving, het decor. Het was niet bepaald de toeristische route die Lia en Achi volgen daar in Istanboel, maar een gure buurt met prostituees en schamele hotels. Ook het afval en aftandse huizen maken deel uit van de wijk. Even indrukwekkend was de entree in Istaboel via de grote brug over de Bosporus waarbij je in de verte de skyline of gestapelde huisjes aanschouwde.

Daarnaast een boeiend doch misschien te eenvoudig duo. Het is de klassieke truc om twee antipolen bij elkaar te zetten, maar het werkt wel. Erg sympathiek is die Lia niet en het bleef me verwonderen hoe lang en waarom Achi het volhield.

Het verhaal eindigt wat vaag en daar hou ik wel van. Ook het echte leven is zo, een gevoel tussen hoop en wanhoop. Fijn!

Zeker een mooie film. Het verhaal is dun en het einde is nogal vaag maar het is een pakkende onderdompeling in het stedelijke Istanbul, waar, zo wordt gezegd, mensen naartoe komen om te verdwijnen, of om iets achter zich te laten. Een gepensioneerde Georgische lerares zoekt haar nicht (een transseksueel) in Istanbul samen met een jongeman die de verstikkende omgeving wil ontvluchten waarin hij leeft.

Beide personages komen aanvankelijk erg tegengesteld aan elkaar over, maar vinden stilaan binding. De jongen vindt een vooruitzicht door die oudere dame te helpen (vooral met de taal), en de dame is zijn sleutel naar een toekomst. Meestal gaan films belabberde volkswijken als criminele kweekvijvers afschilderen; Niks van hier. Hier zie je aan de rand de trans-community maar dat is eigenlijk niet echt het onderwerp van de film; wordt vooral gebruikt als onderdeel van het stadsdecor. Mooi wel dat die mensen nu eens heel menselijk en gevoelsmatig geportretteerd worden. Je ziet mensen die elkaar helpen en elkaar zoeken en dat zorgde voor een authentieke vibe doorheen de film. Crossing zoekt en vindt het goede in de mensen.