Hevimpi Reissu (2024)

Theunissen

Is zo te zien het vervolg op het leuke "Heavy Trip (2018)"

Ben hem nu aan het pindakazen

"We are Impaled Rektum, and we are here to play symphonic-postapocalyptic-reindeer-grinding-Christ-abusing-extreme-war-pagan-Fennoscandic metal!"

Dankzij kerstengel "Kondoro" heb ik gisteravond deze Finse Komedie / (Heavy metal) Muziek film kunnen kijken en dit is zoals gezegd het vervolg op het leukere "Heavy Trip (2018)" welke ik vijf jaar geleden heb gezien. Jammer genoeg kan deze film niet tippen aan die film en dat omdat het ontbrak aan humor (is ook vaak flauw) en ook het verhaal is min of meer hetzelfde (draait weer om een concert). Wel is het leuk om de vele metal verwijzingen te zien, waarbij vooral Dave Mustaine (gitarist en zanger) van de jaren 80 (toen waren ze ook op hun best en dat inclusief het jaar 1990) thrashmetalband "Megadeth" een aantal keren in de picture staat en zelfs een keer het mikpunt van een grap is. Hij is wel helaas zelf niet te zien in de film en dat is best jammer.

De vier bandleden van de blackmetalband "Impaled Rektum" (de hardste en raarste heavy metal band in de wereld) zitten opgesloten in de gevangenis (daarbij moest ik denken, qua soort en plaats van de gevangenis, aan het geweldige nummer "Over The Wall" van thrashmetalband "Testament") van Noorwegen. Ze krijgen bericht dat de rendierboerderij van de ouders van gitarist Lotvonen (Samuli Jaskio) op het punt staat onder de hamer te komen. Er zal een grote klus en veel geld nodig zijn om de boerderij te redden. De band besluit om de boerderij te redden. Ze weten te ontsnappen uit de gevangenis, en om aan geld te komen reizen ze naar 's werelds grootste metalfestival, namelijk "Wacken Open Air" (welke ook bekend staat als de hemel van elke metalhead) in Noord-Duitsland. Een epische reis naar het hoofdpodium van "Wacken" zal volgen.

"Heavier Trip" begint onmiddellijk na de gebeurtenissen van "Heavy Trip", met de fictieve blackmetalband "Impaled Rektum" opgesloten in een Noorse gevangenis, waar ze geen heavy metal muziek mogen spelen (maar toch stiekem doen). De vier leden van de band, te weten zanger Turo (Johannes Holopainen) die rondloopt in een shirt van deathmetalband "Cannibal Corpse", gitarist Lotvonen (Samuli Jaskio) die rondloopt in een shirt van thrashmetalband "Megadeth", bassist Xytraxm (Max Ovaska) en drummer Oula (Chike Ohanwe), worden benaderd door de bekende metalproducent Maxwell Efraim Fisto (Anatole Taubman) om op te treden op het Duitse openlucht metalfestival "Wacken" voor 50.000 euro, wat ze echter afwijzen omdat bassist Xytraxm vindt dat "Wacken" een over-gecommercialiseerd festival is voor posers en mainstream metalfans.

Natuurlijk komt de band er al snel achter dat de ouders van gitarist Lotvonen hun boerderij / slachthuis zullen verliezen, tenzij ze met 30.000 euro over de brug kunnen komen. Als Lotvonen's vader Pekka (Martti Syrjä) dat nieuws ontvangt, krijgt hij ook een beroerte. Dit leidt ertoe dat de leden van "Impaled Rektum uit de gevangenis" ontsnappen (op een zeer flauwe manier overigens) na circa 21 minuten en het hoog gewaardeerde zeevruchtenbuffet moeten achterlaten. Bovendien gaat bewaakster Dokken (Helén Vikstvedt en het is waarschijnlijk ook een verwijzing naar de Amerikaanse glam metalband uit de jaren 80, die vernoemd is naar zanger Don Dokken), die een hekel heeft aan de band, achter hen aan met een Jeep-achtige auto, genaamd "Fernando", om ze weer op te pakken.

Als ze bij de boerderij van de ouders van Lotvonen aankomen, waarbij vader Pekka ernstig ziek in bed ligt, nemen ze telefonisch contact op met metalproducent Maxwell Efraim Fisto en hopen ze dat hij ze alsnog op "Wacken" laat spelen, waarvoor ze alles willen doen. Hiervoor moeten ze van hem eerst naar een concert in Vilnius in Litouwen en moeten ze zelf maar uitzoeken hoe ze daar komen. Dit doen ze dan in eerste instantie met de auto van Dokken, die ze stelen als zij langskomt bij de boerderij, en daarna gaan ze de grens over door zich te verstoppen in de tourbus van de eveneens fictieve en populaire metalband "Blood Motor", waarbij de zanger, te weten Rob (David Bredin), met aparte zware stem, wel iets weg had qua uiterlijk en stem van de helaas veel te vroeg overleden zanger en bassist Peter Steele van de gothic metal / doom band "Type O Negative".

Als ze dan in Vilnius aankomen en ze het optreden van metalband "Blood Motor" bijwonen, valt zanger Rob op een gegeven moment uit op het podium en ziet zanger Turo zijn kans om het over te nemen en dit tot genoegen van metalproducent Maxwell Efraim Fisto, die namelijk grote plannen heeft met Turo en daar draait dan de rest van het verhaal zich om, waarbij de overige bandleden één voor één afhaken (eerst Xytrax die niets geeft om metalproducent Fisto die voor spanning binnen de band zorgt, daarna Oula die moeite heeft om zijn humeur onder controle te houden, en als laatste Lotvonen die erachter probeert te komen hoe hij ooit zo goed kan worden als zijn held David Mustaine van "Megadeth").

We zitten dan rond de 39e minuut en tot dan toe heb ik nergens om moeten lachen en bracht alleen het optreden in de gevangenis, waar ze stiekem toch een death / black metal nummer spelen welke wel vet klonk (mede door de blastbeat), een glimlach op mijn gezicht en dat gebeurde ook in de 39e minuut als je opeens de tekst "Gimme Chocolate" te horen krijgt en we de Japanse metal-, zang- en dansgroep "Babymetal" (opgericht in 2010, dus het is geen fictieve band) hun bekendste en beste (qua muziek en niet qua zang) nummer "Gimme chocolate!!" zien uitvoeren op het concert en dat is altijd leuk om te horen en te zien.

Naderhand zien we de bandleden van "Babymetal", te weten Suzuka Nakamoto (als Su-metal), Moa Kikuchi (als Moametal) en Yui Mizuno (asl Yuimetal), nog praten met Xytrax (die ze stiekem goed vindt, maar dat niet wilt toegeven) en Oula (die hen introduceert aan Xytrax) en ook willen ze naderhand Xytrax nog een lift geven in hun busje naar "Wacken", wat Xytrax echter weigert, waarna hij opgepikt (of beter gezegd opgepakt) wordt door Dokken in haar auto.

De rest van het verhaal is opzicht flauw en draait vooral om Turo en metalproducent Maxwell Efraim Fisto (die "Impaled Rektum", en vooral dan zanger Turo, onder druk zet om hun ziel te verkopen voor financieel gewin), Dokken die achter hen aanzit en drie bandleden oppakt, de bandleden die één voor één vertrekken vanwege Turo, en het "Wacken Open Air" concert, waar ook "Blood Motor" aanwezig is en die dan afrekenen met de vervelende metalproducent, die o.a. Rob vernedert heeft. Te lachen valt er eigenlijk nog steeds weinig, maar wel was het leuk als ze uitgenodigd worden op een feestje, waarbij er o.a. een naakte man als buffet ligt. Als Lotvonen er dan eten vanaf pakt, zegt de naakte man tegen hem:

"Hey! That is not a sausage, sir."

Dat was opzicht wel grappig en ook als de bandleden van "Blood Motor" metalproducent Maxwell Efraim Fisto tegenkomen op "Wacken" en zanger Rob dan onverstaanbaar tegen hem praat (of beter gezegd hem een uitbrander geeft), en hij daarna tegen hem zegt:

"Nice speech, Chewbacca."

En ook de laatste seconden van de film moest ik nog glimlachen als Turo dan mijn openingszin zegt. Dat zegt hij trouwens niet op "Wacken", maar in gevangenis. Want uiteindelijk komen ze daar weer terecht, waarna de film is afgelopen na circa 92 minuten. Daarna volgt wel nog één extra scène, waarin je te zien krijgt dat vader Pekka weer beter is. Voor de rest is het leuk om de vele verwijzingen naar bekende metalbands (waar helaas geen muziek van te horen is) en personen te zien. Zo heeft gitarist Lotvonen in de gevangenis een foto van Dave Mustaine hangen aan de muur waar hij een groot fan van is (daarom loopt hij ook rond in een shirt van "Megadeth"), krijgt zanger Turo op een gegeven moment van metalproducent Fisto de bekende zwarte hoed van Lemmy Kilmister van de Britse heavymetalband Motörhead, zegt Dokken op een gegeven moment (als ze in shock is) onderstaande tekst:

"I'm the monarch, of the kingdom of the dead. Infamous butcher. Angel of death."

En dat is natuurlijk een stukje tekst van het bekende nummer "Angel Of Death" van de thrashmetalband "Slayer" (is ook mijn favoriete thrashmetalband) en dat nummer staat ook altijd hoog in de "NPO Radio 2 Top 2000" (gisterenavond weer gestart) en dit jaar op plaats 243.

Verder komen de bandleden na circa 53 minuten terecht in een winkel / museum m.b.t. de geschiedenis van Rock / Metal muziek en daarin zien we o.a. de linkerhand (met 6 vingers ) van Dave Mustaine, waarop een bordje staat met de tekst:

"No sucking on Mustaine's fingers"

En wat Turo natuurlijk wel doet en best flauw was, en verder zien we een brandende gitaar van de invloedrijke Amerikaanse gitarist en singer-songwriter Jimi Hendrix en ook de urn van de overleden Amerikaans metalzanger Ronnie James Dio. Zowel met de gitaar als met urn wordt er gegooid als Dokken in de winkel komt en die daarna door Oula door een raam naar buiten wordt gegooid. Dokken is daarna ook in shock en zegt dan de eerder genoemde tekst van het nummer "Angel Of Death".

En als laatste komt Lotvonen op "Wacken" iemand tegen die erg op Dave Mustaine lijkt, maar hem niet is. Wel heeft deze persoon een keer met Dave Mustaine gesproken vanwege een perfect uitgevoerde gitaarsolo (daar was Dave Mustaine ook altijd geweldig in, luister anders maar eens naar het schitterende nummer "My Last Words", vooral de orgasmatische gitaarsolo naar 3:23 minuut, van "Megadeth") en daarover zegt de persoon tegen Lotvonen:

"Heh. I met him backstage and I told him he just played the best goddamn solo that's ever been played. Know what he told me? I wrote it down just so I'd never forget."

Hij opent dan zijn spijkerblouse, waarop zijn borst getatoeëerd staat:

"I don't give a fuck what you think - Dave Mustaine."

De onbekende cast deed het opzicht leuk en verdienstelijk en het was leuk dat alle bandleden van "Impaled Rektum" nu ook weer te zien zijn. Wel vond ik ze in "Heavy Trip" leuker en daar werden ze ook nog één voor één op een leuke manier geïntroduceerd. Verder vond ik David Bredin in de rol van zanger Bob leuk en hij zag er ook indrukwekkend uit en ook is het leuk dat "Babymetal" meespeelt en optreedt in de film.

Al met met al is "Heavier Trip" me eigenlijk tegengevallen. Zo is het verhaal behoorlijk flauw en is het ook een soort herhaling van "Heavy Trip", ontbreekt het aan humor (de meeste humor is ook flauw) en ontbreekt het eigenlijk ook aan (mooie) vrouwen (en dus eigenlijk ook aan borsten ). De enige drie vrouwen die in deze film te zien waren zijn Helén Vikstvedt als bewaakster Dokken (die eruit zag als een manwijf), Ruth Rosenfeld als de bassist van "Blood Motor" en welke ook best een mooie vrouw is en de 70-jarige Sinikka Mokkila als de moeder van Lotvonen. Als je "Heavier Trip" wilt gaan bekijken en je hebt "Heavy Trip)" uit 2018 nog niet gezien, dan moet je die eigenlijk eerst kijken, want dan weet je ook hoe de blackmetalband "Impaled Rektum" ontstaan is en waarom ze tijdens de opening van deze film in de gevangenis zitten.

Op de film poster lijkt Johannes Holopainen (als Turo) net op Bret Michaels, die de zanger is van de Amerikaanse jaren 80 glamrockband "Poison".

Dit flauwe vervolg op het charmante origineel stapt in de bekende valkuilen: het moet allemaal groter en meer spectaculair, met oppervlakkig en geforceerd resultaat. De hoofdpersonen van de finse death metal-band Impaled Rektum (!) moeten ditmaal zien te ontsnappen uit de gevangenis en afreizen naar het metalfestival Wacken in Duitsland, teneinde het familiebedrijf van één van de bandleden te redden. De tocht is niet zonder leuke momenten en de muziek heerst wederom, maar het is hoofdzakelijk helaas een nogal voorspelbaar en vlak gebeuren. Tegen het einde is er overigens nog wel een geweldige Dave Mustaine-grap.

De death metal versie van Paddington 2 - tenminste, daar doet het begin in de gevangenis me onherstelbaar aan denken. Jammer dat een van de sterke punten uit het eerste deel, de onwaarschijnlijke romance tussen de voorman van de death metal band met zijn day job als schoonmaker in het psychiatrische ziekenhuis en het bloemenmeisje (Minka Kuustonen) geen vervolg krijgt. Want om die tuinbroek ging het nou juist.

Leuk wel om even backstage te zijn bij WOA. Maar veel diepte krijgt dit tweede deel daar nog steeds niet mee, en de humor is ook net iets aan de te dunne kant.