Waarom Wettelen (2024)

Het regiedebuut van auteur Dimitri Verhulst. Verhulst is voornamelijk gekend om zijn eigenzinnig oeuvre als Godverdomse dagen op een godverdomse bol, Problemski Hotel of De helaasheid der dingen. Die laatste twee werden vervolgens ook verfilmd, niet zonder succes overigens.

Voor deze film werkte Verhulst blijkbaar ook samen met de familie van Warmerdam als co-producers. Wel, het is er aan te zien. Nog niet die vlijmscherpe geweldige stijl die Alex er op nahoudt, maar je voelt wel dat Verhulst nog zoekende is en heus nog wat meer in zijn mars heeft.

Waarom Wettelen? - de filmtitel alleen al, is een dwarse eigenzinnige film geworden, een parodie en met de nodige satire. Licht absurd ook. Alle gebruikelijke en traditionele (culturele) gedragingen worden op de schop gegooid. Daten tijdens een uitvaartplechtigheid, waarom niet? Luchtig en vermakelijk. Geen lachsalvo's, maar wel die minzame glimlach. Niet alles is even geslaagd en ik was vooraf benieuwd hoe hij ruim 100 minuten lang het publiek ging entertainen. Hij slaagt daar alvast in. Geen oscarmateriaal uiteraard en hoegenaamd niet perfect, maar Verhulst slaat wel de juiste weg in om mits wat meer metier zijn eigen stijl te ontwikkelen. Het kan bijgevolg gerust nog wat scherper. Fijn alvast!

Christine ligt net in haar graf wanneer notaris [Bert Haelvoet] verschijnt en haar nabestaanden laat weten dat het haar laatste wens was om begraven te worden begraven in Wettelen. Alleen Frido [Dominique van Malder], de chauffeur van de lijkwagen, weet waar Wettelen ligt en weduwnaar Bas [Peter van den Begin] besluit dat de rouwstoet een voettocht van een paar dagen moet maken om Christines laatste wens te eerbiedigen. Dit gegeven is een kapstok voor een serie onsamenhangende sketches. Verhulst heeft enkele veelbelovende ideeën (waaronder het bezoek aan een bruiloft en een verblijf bij een failliet circus), maar de uitwerkingen zijn matig en Verhulst houdt het tempo laag genoeg om iedere grap dood te slaan. Als je kunt lachen om de begrafenistoespraken tijdens de proloog denk je hier misschien anders over. Hulde aan De Voil Majoretten voor ‘Den Tettendans’ (een melige parodie op ‘Tu-Es Foutu’ van InGrid) en de kameel.

Deze film is bizar tot en met, maar de opbouw van het absurdisme sleepte me mee. Het drama neem je misschien niet altijd even serieus door de compleet uit het niets komende humor, maar wordt er ook een soort van door uitgelicht. Waarom Wettelen? is een bijzondere smeltkroes, maar ik vind hem absoluut werken. Lees mijn volledige recensie hier.

Voor mij de slechtste Belgische film ooit. Heel de cinemazaal klonk opgelucht toen de film gedaan was.

Waarom?????

Luisterde ik niet naar mrklm.... Wat een bedroevende film. Een aantal pies en poep grappen en nog wat meer van die niet leuke aktie. Een buitenland met een niet bestaande taal...... Lachen zeg. Had eigenlijk een soort van roadmovie gehoopt/verwacht en de beelden waren af en toe gaaf maar helaas wordt alles om zeep geholpen door die meligheid....

Waarom Wettelen is het regiedebuut van Dimitri Verhulst, al heeft die als schrijver al zijn strepen verdient. En dat zie je ook aan het script. Een leuk verhaal vol zwarte humor met de nodige grappen en dialogen die echt werken. Nog een keer hardop gelachen in de bioscoop. De film is een soort roadtrip met figuurlijk kleurrijke figuren in een heerlijk absurde situatie. Kijk vooral naar de details die de film mee maken.

De producers hebben ervaring met dit soort humor. Oa Koen Mortier (Ex Drummer) en Marc van Warmerdam (producer van de films van zijn broer Alex). De humor is hier iets minder pittig dan bij hun films, maar tegelijk maakt het de film wel toegankelijk met de zelfde type humor. Verhulst mag gerust nog meer films maken. Een mooie start!

Dat kunnen alleen de Belgen.

Maarja, we hebben het over Dimitri Verhulst. De man die al bijna 30 jaar boeken schrijft en heden een keer (en na enkele verfilmingen) zelf op de regiestoel mag zitten. En wat voor chocola ervan maakt? Juist.

Moeder/tante/oma Christine is overleden, maar dat stukje slaan we over. We beginnen met de lijkwagen en zijn depressieve bestuurder die een wasbeurt krijgt, een uitvaart (met zeer weinig gasten) dat wacht op het zojuist genoemde, en het kist met Christine die veel te laat arriveert.

Kan het nog erger? Jawel. Pas op het moment dat het kist in de kuil ligt komt de notaris tussenbeide met de boodschap dat Christine graag in Wettelen begraven wilt worden. Wettelen? Waar is dat? De begrafenisondernemer die vroeger nota bene Taxichauffeur was, weet dat dan toevallig.

Ja, dit schotelt de kijker een soort van... ja... hoe zal ik dat zeggen? Een stapsgewijze roadmovie voor. Letterlijk. Want daar waar een rouwstoet normaal een korte afstand heeft, moeten ze nu heel België doorkruizen om in de zekere Wettelen te komen. Natuurlijk komen we langs allemaal desolate en troosteloze plaatsen waar België er natuurlijk vol van zit en spelen er onderling allerlei wrijvingen en discussies en een soort van sentiment.
Natuurlijk met overspel, een sentimentele herinnering van hoe je vroeger in je broek gekakt hebt, allerlei familiegeheimen die liever onderbelicht konden blijven, een vergeten zoon, een gedesillusioneerde seksgefrustreerde middelbare vrouw die slechts meeloopt zonder zowel Christine als de nabestaanden ook maar te kennen, de lijkwagen die door de keuring moet, een trouwfeest met frikandellen en cocktails, een overnachting in een klooster. En het heeft wat. En het werkt op je lachspieren op de manier zoals alleen de Vlamingen dat kunnen doen.

En Wettelen is niet zomaar een plaats. Nee. Vanaf dat moment neigen we zelfs een beetje de Science Fiction-kant op te gaan.

Verhulst heeft met zijn debuut hulp gehad van Koen Mortier en de familie Warmerdam (niet Alex) en ook die bijdrage is hierin te zien. Wat is het resultaat? Gewoonweg een zalige, foute en zwartgallig stukje onderbroekenlol waar de spot met de dood uiteraard niet geschuwd wordt. Hierin is de romanschrijver zeker in geslaagd.

En ja, als kijker vraag je je aan het eind nog steeds af: Waarom Wettelen?

4,5*

gewoon te absurd, na een half uurtje weggelopen...

In Waarom Wettelen begraaft Bas zijn vrouw Christine. Wanneer tijdens de begrafenis de notaris plots opduikt met haar laatste wens om in Wettelen begraven te worden, start een dagenlange rouwwandeling vol komische gebeurtenissen en verwerking van familieproblemen. Daarbovenop komt de vraag: "Waar ligt Wettelen eigenlijk?".

Dimitri Verhulst heeft een bizarre, eigenzinnige en vooral erg absurde tragikomedie op poten gezet. Er gebeurt regelmatig wat waar je toch wel even van staat te kijken. Het leuke is dat de unieke humor praktisch altijd werkt. Mijn man en ik lagen meermaals strijk van het lachen om de visuele moppen en de droge manier waarop alles wordt aangepakt. Als je het omschrijft aan anderen kan dit snel overkomen als een platte comedy met weinig om handen. Toch is dit een erg ingetogen film met een niet echt luchtige toon.

Met Peter Van Den Begin weet je bijna zeker dat het wel goed komt. De andere acteurs zijn van eerder wisselende kwaliteit. Het spel tussen de twee zussen is nogal houterig en de soms onnatuurlijke dialogen helpen hier ook niet bij. Qua verhaal had ik misschien wat meer vaart of inhoud verwacht maar vervelen deed het zeker niet. Ook werden veel dingen (ik denk bewust) wat vaag gehouden. Dit werkte vaak iets te verwarrend. Misschien moet Verhulst nog leren knippen in zijn werk en had het algemene script nog een nieuwe versie nodig maar ik vergeef hem.

Ik snap oprecht de haat jegens deze film niet. Het is een absurde, zwart-komische dramedy met een paar erg sterke moppen. Ik wil gerust meer van dit zien.

3,5*

Droogkomische, surrealistische film over een begrafenisstoet die er dagen over doet om op de plaats van bestemming aan te komen, het mysterieuze Wettelen. Het script is zeker niet perfect en er zijn een aantal dode (!) momenten, maar tegelijkertijd valt er toch wel veel te genieten. De personages zijn lekker onderkoeld, de dialogen heerlijk droogkloterig en het camerawerk bijzonder fraai. Naarmate de film vordert nemen de surrealistische aspecten toe; tegen het einde arriveren zowel personages als kijker in een bizarre, bijna sprookjesachtige wereld.