One for the Road (2023)

Mark drinkt. Hij drinkt veel. Hij drinkt graag. Hij is een gezelschapsdrinker en een solodrinker. Dat klinkt ernstig en dat is het ook. Het excessieve drinken van de protagonist is een probleem. En hij is niet de enige met het probleem, zo blijkt. Een scène waarin op een feestje een grappige multiplechoicetest wordt afgenomen laat zien dat alle aanwezigen een probleem met alcohol hebben. Een grappige vaststelling maar ook een ernstige. Een beetje maatschappijkritiek is de film niet vreemd.
Het grootste deel van de film bestaat uit de bewustwording van Mark dat hij een probleem heeft. Een pad dat vele dalen kent. Toch weet One for the Road van dit gegeven een aangename tragikomedie te maken. Ernst wordt succesvol met humor verbonden. De weg die voert naar bewustwording is overigens niet bijster origineel. De film volgt de sporen die dergelijke films over een verslaving altijd volgen. Het vechten, het kortstondig overwinnen enzovoort. Toegevoegd wordt een psychologische analyse die Mark’s verslavingszucht moet verklaren. Een analyse die tamelijk nietszeggend is en die men beter achterwege had gelaten.
Vanaf een bepaald moment sluipt de romantische komedie de film binnen. Niet zoetsappig, maar meer levensecht. Het is niet al goud wat er blinkt. Behalve door positiviteit en loutering wordt de relatie tussen Mark en de eveneens alcoholistische Helena gekenmerkt door hatelijkheid. De momenten van terugval zijn soms behoorlijk heftig en bepaald niet om te lachen. De interacties tussen beiden zijn afwisselend grappig, ontroerend, desperaat en deprimerend. Al naar gelang de staat van zijn. De introductie van Helena is een interessante toevoeging aan het verhaal dat zich tot dat moment alleen op Mark richt. Net op tijd, want ik begon al een lichte irritatie met betrekking tot Mark te ontwikkelen. Niet echt mijn type, zal ik maar zeggen.
One for the Road is een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Van momenten. Het maakt van de film een ietwat episodische voorstelling. Het kijkt op zich prettig weg. De film rekt de voorstelling alleen wat te lang. Aan de continue wisselingen tussen hoog- en laagconjunctuur van de personages lijkt maar geen einde te komen. Het duurt lang voordat de cyclus wordt onderbroken door een echte ontwikkeling. Als die komt werkt die bevrijdend. En dan is het ook genoeg geweest. Uiteindelijk is One for the Road dan een prima film. Alleen wat te lang.