Janet Planet (2023)

Een film over een ouder wordende slechte hippie moeder die haar slechte gewoontes niet kan afleren wat betreft mannen en haar eigen belangen belangrijker vindt dan die van haar dochter. Misschien wel een heel goed voorbeeld dat mensen continue dezelfde fout keer op keer maken en dat niet kunnen afleren. Moeilijk te zeggen of het vanuit de perspectief van de moeder niet uitmaakt dat haar dochter daaronder lijdt of dat ze het gewoonweg niet doorheeft. Deze hippie vrouwen komen mij wel bekend voor. De ene is veel bezig met mannen en de andere hippie vrouw heeft als het ware geen geld of carrière maar denkt wel mensen de les te lezen terwijl haar eigen leven weinig memorabel is. Best wel interessante materie, al weet ik niet of ik de film nu met een te cynische bril aan het bekijken ben. Daarnaast is de setting fijn; een lange, broeierige zomer in een houten huis in de natuur. Dit soort zomers heb ik eigenlijk niet meer want heb het te druk maar ken het wel van vroeger en dat gevoel wordt goed uitgebeeld. Best een aparte film met een aparte scene waarbij de man plots verdwijnt en die scene kan ik niet helemaal plaatsen. Misschien dat iemand die de film heeft gezien dat kan uitleggen.

Een vooral visueel interessante film over een moeder-dochterrelatie. Janet Planet schetst een kosmos gezien door een kinderbril. Het is de wereld van de elfjarige Lacy die in haar universum haar afstandelijke moeder Janet als de centrale planeet ziet waar alles om heen draait. De astronomische analogie zegt iets over het overweldigende aura dat de emotioneel onbereikbare maar immer aanwezige moederfiguur bezit.

De film bestaat uit episoden die een aantal zomerse weken bestrijken en de verhouding tussen moeder en dochter blootlegt. De film trapt af met een episode die meteen duidelijk maakt dat Lacy een introvert persoon is, dat zij schreeuwt om moederlijke aandacht en dat moeder Janet bij verschillende mannen steeds op zoek is naar een bepaalde erkenning. Erkenning van wat? Ik heb geen idee. De achterliggende redenen zijn onduidelijk. De hoedanigheid van de erkenning eveneens. De personages zijn en blijven diffuse wezens. Ook is meteen duidelijk dat in de film heel weinig gebeurt. De kijker is getuige van veel contemplatieve sequenties en kan zich verlustigen aan het pittoreske landschap en moed putten uit de zomerse sfeer.

Er gebeurt niet veel. Zomerse belevenissen zijn in het geheugen nu eenmaal veel leuker en memorabeler dan in werkelijkheid. Ik kreeg wel sterk de indruk dat achter het weinige en triviale dat gebeurt een bijzondere betekenis steekt. De contemplatieve geaardheid van de beelden trekt dermate de aandacht dat die gevolgtrekking wel gemaakt moet worden. Mij ontging de betekenis (zo die er is) overigens volledig. Ik onderging Janet Planet als een langdradige exercitie maar vond troost in de zomerse sfeertekening.

Traag met ontzettend veel saaie stukken. De cast speelt best oké, maar voor de rest is het behoorlijk slaapverwekkend. Geen voldoende.