Les Enfants Rouges (2023)

De 16-jarige Nizar en zijn neef Ashraf, die twee jaar jonger is maken een trektocht. Ze worden brutaal overvallen door jihadstrijders en Nizar wordt onthoofd. Ashraf krijgt een macabere opdracht van de daders. Hij moet het hoofd naar de familie brengen. Zijn broer en zijn ouders zinnen vervolgens op wraak. Dan ziet een vriendin een videoboodschap van de jihadi en beseft dat ook zijn leven in gevaar is.

Het degelijk camerawerk maakt de dreiging voelbaar door de breedbeeld shots van het desolate Mghila-gebergte en de paden bezaaid met landmijnen. Achour kiest voor een rustige vertelstijl en laat zijn acteurs veel ruimte, waardoor de interacties natuurlijk aanvoelen. Niet elke scène is even sterk, maar het geheel blijft boeien door de authenticiteit en het gevoel voor plek en tijd. Het is geen meesterwerk dat overdondert, maar “Les Enfants Rouges” weet zijn verhaal op een overtuigende, menselijke manier te vertellen. Kortom: gewoon een goede film.

De 14-jarige Achraf [Ali Helali] volgt zijn neef Nizar [Yassine Samouni] in een berggebied dat wegens de aanwezigheid van mijnen en terroristen tot verboden terrein is verklaard. Het bezoek aan deze prachtige omgeving krijgt een gruwelijke wending wanneer terroristen Nizar onthoofden en Achraf bewusteloos achterlaten om de boodschap over te brengen dat indringers hier niet welkom zijn. Bij terugkeer moet Achraf zich verantwoorden bij Nizars familie, die overweegt Nazirs lichaam op te halen. Prachtig spel van de jeugdige cast (waaronder Wided Dadebi als leeftijdsgenoot Rahma) en schitterend gefilmde, poëtische droomsequenties in een indringende reconstructie van een waargebeurd incident.