Sympathy for the Devil (2023)

Crazy Cage is zijn volle glorie. Verder heeft de film een behoorlijk voorspelbare verhaal en weet Kinnaman niet te overtuigen. Crazy Cage redt de film van een onvoldoende.

Joel Kinnaman rijdt, aan het begin van deze door monologen aangedreven film, over de Las Vegas Strip op weg naar het ziekenhuis waar zijn (naamloze) vrouw aan het bevallen is van hun tweede kind. Aangekomen in de parkeergarage neemt een mysterieuze man plaats op de achterbank en trekt een pistool. "Rijden", zegt hij.

Dit is een beetje standaard indie-misdaadthriller, echter op één ding na: Nicolas Cage's optreden... met zijn haar rood geverfd en ​​een bijpassend pak.(euh…stelde hij zo dan een satanische huurmoordenaar voor?) De effecten en de algehele productiewaarde zijn professioneel en goed, zeker gezien het vermoedelijk bescheiden budget van de film, maar ook niet heel uitzonderlijk Waar het eenvoudige verhaal terechtkomt is misschien voorspelbaar, maar de reis ernaartoe is leuk en soms spannend...

Sommige van de actiescènes die plaatsvinden, hoewel ze meestal vermakelijk zijn, hebben een vreemd slow-motioneffect En ondanks men hint, om te gaan ontsporen naar horror of geweld, speelt het vooral op veilig en maakt het zijn belofte daarin nooit echt waar. Het is dan ook meer een psychologische thriller en minder een actiefilm. Toch is het een vermakelijke, opzichtige gestileerde in beeld en geluid maar vrijblijvende manier om 90 bescheiden minuten door te brengen.

Vrij zwakke film ondanks dat Kinnaman en Cage wel prima acteerwerk bieden is het script gewoon te zwak om echt goed te zijn. De locatie is ook saai met vooral de auto. Dan ben je natuurlijk erg beperkt in bewegingen. Alles komt dan van gesticulerende handen en mimiek in het gezicht. De diner maakt het een klein beetje beter en er komen ook meer opties die de film kan opgaan. Wat dat betreft eindigt het beter dan het begon, maar het blijft een doorsnee wraakfilm.

Mwa.

Fijn dat Cage nog altijd doorgaat met dit soort rollen. De excentriekere figuren liggen hem duidelijk beter en hij lijkt zich erbinnen prima op zijn gemak te voelen. Het is dan ook zo dat dit soort personages zijn carrière een boost hebben gegeven, waardoor films als Sympathy for the Devil populair kunnen worden.

Het mag dan ook duidelijk zijn wie het hart van de film is. Cage schmiert er weer op los, al komt zijn personage pas echt goed tot z'n recht eenmaal aangekomen in de diner. Kinnaman leek zijn rol wat minder te waarderen. Het is dan ook best een saai figuurtje en Kinnaman lijkt zich helemaal niet op z'n gemak te voelen. Duidelijk een acteur voor de wat stoerdere rollen, al zijn die ook niet bepaald bijzonder.

Wat voornamelijk ontbreekt in deze film is spanning. Het loopt relatief snel van stapel en introductie is er nauwelijks, maar toch komt er van de situatie tussen Cage en Kinnaman absoluut geen spanning vanaf. Vermakelijk is het gelukkig wel, maar je leeft je als kijker nooit echt in. De wat afstandelijke regie helpt er ook niet aan mee. De keuze om de boel vooral stil te houden (een nauwelijks bewegende camera en amper een soundtrack met als doel waarschijnlijk "realisme") is dodelijk. Gebruik dan liever toch maar het luide muzieksausje.

De uitkomst van het verhaal is wat tegenvallend, maar het pad ernaartoe best entertaining. Regisseur Adler moet niet vergeten Cage te bedanken, die de film een aanzienlijk stuk vooruit helpt. Regelmatig weer kunnen lachen om zijn gedrag, ik mag hopen dat hij er lekker mee doorgaat. Voor Adler en Kinnaman moet er verbetering komen, of meer geduld hebben met projecten/rollen kiezen.

David Chamberlain [Joel Kinnaman] is net aangekomen bij het ziekenhuis in Las Vegas waar zijn vrouw op het punt staat te bevallen, wanneer een man [Nicolas Cage] zomaar in zijn auto stapt en David sommeert om hem een lift te geven naar zijn moeder in Boulder City. Uiteraard zit het niet zo simpel in elkaar en de ware motieven voor deze gijzeling ontvouwen zich gedurende de autorit. Het basisgegeven leent zich veel beter voor een korter format en Adler worstelt met de statische setting van het verhaal (dat zich voor een groot deel afspeelt in de auto), maar Cage geeft zijn rol kleur op de intense wijze die we van hem kennen en krijgt prima tegenspel van Kinnaman.

Matig filmpje. Hoewel Cage natuurlijk niet de beste acteur is vind ik 'm in sommige films wel grappig. Helaas is dit niet zo'n film. Er zitten veel dode momenten in waar er eigenlijk alleen maar gepraat wordt, en dialogen zijn nou niet bepaald de sterkste kant van Cage. Er zitten enkele scènes in die de boel een klein beetje doen opleven, maar die zijn gering en niet bepaald spectaculair. Geen voldoende.

Redelijke film over een man die bij een andere man in de auto stapt en een pistool op hem richt. Een mager plot en een simpele opzet, waardoor de film soms wat eentonig is (de niet al te lange speelduur is dan ook een pluspunt). En natuurlijk is er Nicolas Cage die hier weer lekker ongestoord een onvoorspelbare en intense rol weet neer te zetten.

Wat mij direct opviel was dat Cage dat zijige stemmetje liet varen. Er kwam daadwerkelijk iets van emotie uit zijn strot. Zou hij een wederopstanding beleven?

Het verhaal is vrij standaard. Toch vind ik dat zich een boeiend kat en muis spelletje ontwikkelt. Het gaat vooral om de dialogen. En beide heren spelen dat goed.

Soms wat ongeloofwaardig. Maar dat was niet storend.

Spannende film. Lekker tempo.

Matige thriller. Het verhaal is niet heel origineel en best voorspelbaar. De film komt wat moeilijk op gang en is best taai de eerste helft. Pas bij het restaurant komt er wat vaart in en wordt de film enigszins vermakelijk. De lijn houdt men vast tot het einde. Het acteerwerk is redelijk en Cage zit weer een vertrouwde rol. Visueel wat sober en donker maar wel sfeervol dankzij het nachtelijke Vegas. 2.0/2.5

Nicolas Cage is een begenadigd acteur, die vaak gaat voor leuke en creatieve rollen. Het is een vrije geest die zich helemaal laat gaan in elke rol.

Sympathy for the Devil is echter het levende bewijs dat er meer nodig is dan een leuke acteur om ook een goede film te maken. Een bevredigend scenario is hier in geen velde of wegen te bekennen. Pakweg het eerste half uur is nog dragelijk maar daarna wordt het een eindeloze herhaling van zetten, belachelijke plotwendingen en zelfs een over acterende Nicolas Cage kan op een gegeven moment nauwelijks nog bekoren.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik met heel veel moeite het einde heb gehaald en een paar dagen na het zien van de film de grote lijn volledig was vergeten. Op zijn best zou je deze film kunnen typeren als een stompzinnig tussendoortjes of misschien nog beter als een reminder voor Nicolas Cage dat hij niet op elke rol, ja moet zeggen.

Heel matig, alleen geschikt voor die hard Cage fans.

Producer Nicolas Cage, hoofdrolspeler Nicolas Cage. Dit keer zit Cage goed in zijn rol als getraumatiseerde psychopaat, die ervan overtuigd is dat Kinnaman de persoon is die hij moet hebben. Het geheel wordt geschetst als goed tegenover kwaad. God tegenover zijn gevallen Engel. Het licht blijkt sterker en hoe dat zich verhoudt tussen de twee maakt deze film bovengemiddeld. Ik ervaarde wat The Hitcher met Rutger Hauer momenten. Muziekkeuzes zijn goed geplaatst, overgang van Jimmy Radcliffe's Without your Love naar Alicia Bridges' I love the Nightlife.... jammer van de Travoltaimitatie.

Niet echt een geweldige film.

Op één of andere manier krijg ik er een vervelend gevoel bij.

Joel is altijd wel leuk om naar te kijken. Nicolas kan schitterend zijn, maar ook beschamend. In deze film was die beschamend.

Niet onaardige duivelse rit, maar uiteindelijk toch teveel rechttoe rechtaan, oftewel een twaalf in een dozijn wraakverhaal waarin een psychologische onderlaag node gemist wordt. Cage en Kinnaman spelen hun rol naar behoren en ook de sfeer en de cinematografie zijn dik in orde, waardoor de gehele exercitie voor mij als kijker zeker geen straf was.