T.1.M. (2023)

Op originaliteit scoort deze geen punten, het is alles wat je al eerder zag van op hol geslagen A.I. maar toch is het een aardige en fatsoenlijke film. T. I. M. (Technologically Integrated Manservant) is een menselijk ogende robot die huishoudelijke taken uitvoert en volledig is geïntegreerd in de computersystemen van de eigenaar. Tja...geavanceerde technologie...wat kan er nu fout gaan? Het acteerwerk maakt dat deze film werkt, Georgina Campbell maakt indruk als Abi en Eamon Farren is heerlijk griezelig als robot. Wel enigszins inconsistent door het feit dat T.I.M. een prototype is waar Abi zelf aan werkt maar ze twijfelt nooit aan de humanoïde. Toch is het grootste minpunt dat het voorspelbaar was van begin tot eind. Ook de ontknoping is oké, maar niet echt een verrassing.

Veertig jaar geleden werden er spectaculaire voorspellingen gedaan over robots. Ze zouden het huishouden en alle karweitjes voor ons doen, onze werkuren halveren en onze wagens besturen. Niks van dat alles is uitgekomen. Als er een tafeltje in de weg staat, botsen ze er nog steeds tegenaan.

Het probleem met artificiële intelligentie is dat ze altijd artificieel blijft. Een robot kan geen beslissingen nemen, kan niet creatief zijn, kan niks doen waarvoor die niet geprogrammeerd is. Toch krijg je steeds weer dat angstvisioen van kunstmatige wezens die de macht overnemen.

T.I.M. is een huisrobot die een zeer keurige, wellevende indruk maakt, maar zich steeds meer als een psychopaat gaat gedragen. Georgina Campbell speelt de eigenares die hem aanvankelijk blindelings vertrouwt. Niet alles wat je op een scherm ziet, is echter waar. Een leuk detail is dat Paul weer bakelieten telefoons gaat gebruiken, omdat die niet afgeluisterd worden. Het zou zo'n aflevering van Black Mirror kunnen zijn, waarin de moderne technologie dingen uit de hand doet lopen. Geloofwaardig is het niet, maar wel onderhoudend.

Toch best griezelig... En misschien ook een verwittiging voor onze toekomst?

T.I.M.

Het verhaal volgt Abi, een prothesetechnicus die samen met haar man Paul verhuist naar het platteland voor haar nieuwe functie bij Integrate Robotics. Als onderdeel van haar werk ontvangt ze een prototype van een humanoïde AI-robot genaamd T.I.M.

Ik heb me over het algemeen prima vermaakt met deze film, al moet ik zeggen dat dit vooral dankzij het tweede deel is. Het eerste deel vond ik namelijk tamelijk saai. Pas zodra T.I.M. gevaarlijke trekjes begint te vertonen, wordt het verhaal echt interessant. De manier waarop hij erin slaagt om Abi te manipuleren is intrigerend, al moet ik toegeven dat ik me af en toe aan Abi's keuzes ergerde.

De film schuwt ook geen geweld, en zelfs een paar kills worden niet vermeden. Toch wist het helaas nooit écht spannend te worden. Dat komt mede door het gebrek aan sfeer en voorspelbaarheid. Met een betere uitwerking had dit veel meer impact kunnen hebben. Ondanks deze tekortkomingen zet de film je wel aan het denken over de toekomst en de risico's van kunstmatige intelligentie.

2,5 sterren.

Robots zijn weer hot. Onlangs nog de serie "Tender Hearts" gezien en nu deze film. De film heeft een mooie opbouw, maar zoals te verwachten gaat het fout.

De cast deed het prima en de film zag er prima uit. Vond de film nog realistisch gebracht en de moeite om gezien te hebben.

Brave sciencefictionthriller die wat uitwerking mist op het gebied van technologie. Eamon Farren doet het goed als robot, maar krijgt vanuit regisseur Spencer Brown te weinig mee om intimiderender over te komen. Hierdoor verliezen een hoop potentiële vlakken op het gebied van spanning snel hun kracht. Mark Rowley en Georgina Campbell doen het verder aardig als koppel en T.1.M. vermaakt als film meer dan degelijk, maar het verloop is uiteindelijk toch te voorspelbaar en mist wat durf om memorabel te worden. Misschien had het Brown goed gedaan om nadrukkelijker op zoek te gaan naar een stabiele sfeerzetting, die komt binnen dit geheel namelijk onvoldoende voor de dag.

Onderhoudende SF-film over een robot die het koppel Abi en Paul cadeau krijgt van Abi's nieuwe werkgever.

De robot kan allerlei taken vervullen in het huishouden en zelfs tuinieren is voor hem geen enkel probleem. De robot heeft veel functies en begint langzamerhand zich te bemoeien met het leven van beide hoofdrolspelers waar hij erg ver gaat om de plaats van Paul te kunnen innemen. Goed spel van beide hoofdrolspelers, maar ook de rol van de robot wordt prima ingevuld met een nare mimiek. Misschien niet echt verrassend en eerder een voorspelbaar verloop met weinig echt spannende momenten, maar de film weet de kijker voldoende te boeien. 6/10

Campbell speelt de wetenschappelijke en Rowley de gevoelige rol. De kracht van de film zit in t visuele. De gemiddelde mens gelooft pas iets als men het ziet en dat is "killing". Hersenen misleiden continu daar hetgeen wat jij ziet gekoppeld is aan jouw eigen beleving, ervaringen en samengestelde waarheid. Rowley als gemankeerd persoon krijgt in dit huis een " herkansing". In het nieuwe huis is er echter 1 verrassing, perfect uitgevoerd door Farren. Verder is de film een inkoppertje qua verhaal. De simpelheid waarmee private data wordt weggegeven kun je ook groter trekken, kijk naar de digitalisering en de daaraan gekoppelde controle in onze huidige maatschappij. Iets wat geen ziel heeft kun je nooit vertrouwen. Ik las laatst een mooie uitspraak hieromtrent... De mens is de meest intelligente vorm op aarde en dat geeft de mens scheppingskracht van vele "werktuigen, etc" en wetenschappelijke controle. Wat nu als K.I intelligenter wordt dan de mens? 2,4*