Keiko, Me Wo Sumasete (2022)

De dove Keiko Ogawa [Yukino Kishii] bokst ruim anderhalf jaar in een sobere boksclub waar ze met trainer Matsumoto [Shinichirô Matsuura] een efficiënte manier van communiceren heeft ontwikkeld waardoor ze inmiddels professioneel bokser is geworden. Wanneer de eigenaar [Tomokazu Miura] laat doorschemeren dat de toekomst van de boksclub op het spel staat, dreigt Keiko’s sportieve en persoonlijke mentaliteit verloren te gaan. De trainingsequenties zijn indrukwekkend en Miyakes keuze om de bokswedstrijden te filmen als de stilistische tegenhanger van Raging Bull of Rocky, geeft dit een hoge mate van originaliteit. Kishii is bijzonder goed in de hoofdrol, maar het verhaal is wat aan de magere kant.

De shots tijdens de aftiteling vielen nog het meest op. Daar ging veel kracht vanuit, waren mooi maar ik vroeg me echt af: waarom krijgen we deze beelden? Wat wil de regisseur er nu nog mee zeggen en waar heb ik dan zonet naar gekeken? Ja, een portret van een jonge bokster, maar wat hebben die beelden van de grootstad ermee te maken? Want in de rest van de film kwam dat (het leven in de grootstad) nergens als thema naar boven. Raar.

Vooral een enorm trage zit. Een film mag best traag zijn met verstilde beelden (graag zelfs denk ik weleens) maar die beelden moeten wel een zekere zeggingskracht hebben. En in deze film ontbrak het daaraan, De hoofdrolspeelster weet ook niet heel veel diepgang mee te geven en het hele feit dat ze doof is vond ik niet per goed verwerkt in de film. An sich zou dat niet moeten uitmaken wat een personage allemaal onder de leden heeft maar ik vroeg me soms wel af waarom men hiervoor gekozen had. Al is de invalshoek best boeiend. Al met al enkele aardige momenten maar te veel los zand. 2,5*.

Ik ben het wel eens met de bovenstaande berichten. Een film met duidelijk potentieel, maar ik had weinig idee wat de film precies wou vertellen. Het zal ook aan mij liggen, maar ik had vaak het vervelende idee dat het een Chinese of Taiwanese film was. Mede door de hoofdrolspeelster, maar ook door het armtierig decor dat ik niet direct aan Tokyo of Japan link.

De film kabbelt rustig verder over een Japanse bokster die doof is. Dat levert - net als voor andere sporten wellicht - zijn beperkingen op die met enige creativiteit of inspanning ingetoomd kunnen worden.

De trainingsethos werd wel goed in beeld gebracht met veel aandacht dan voor het personage (bovengeschikt aan de drills). De moeizame relatie met haar moeder was verhaaltechnisch een lichtpuntje, net als de blind wordende coach. Niet slecht allemaal, maar het mocht wat pittiger.