Maniac Tales (2016)

Jee.

Op Netflix spookt vanalles rond in het aanbod en een fanatieke filmkijker kan dus op allerlei soorten films stuiten als hij of zij even rondkijkt. Maniac Tales was daarbinnen dan ook een toevallige vondst, waarbij ik er pas tijdens het kijken achterkwam dat het een daadwerkelijke anthologiefilm betrof. Het betreft een Spaans stukje film die graag een breder publiek wil aanspreken en daarom maar de Engelse taal heeft ingevoerd i.p.v. Spaans.

Skull of Desire (1,0*). Het eerste segment is haast een parodie, want het valt als kijker moeilijk serieus te nemen als volbloed horrorfilm. Regisseuse Denise Castro heeft in ieder geval absoluut geen tijd aan het script besteedt, want de twee gasten die hier op komen dagen kunnen niet veel anders dan met hun gedachtes in pornoland rondbanjeren. Het was werkelijk ongelooflijk hoeveel onzin eruit kwam per dialoog, maar ook het vreemde geëxperimenteer met editing en muziek maakte een amateuristische indruk. Het gemak van het onderliggende concept had nog wel iets, maar op algemeen vlak kende dit stukje wel erg weinig potentie.

Cimbelin (1,5*). Dit segment kijkt weg als een soort bewegend schilderij. Zeer aparte en kunstzinnige animatiebenadering die ik persoonlijk na bijna 5000 films nog nooit eerder heb gezien, maar het hapert en schuurt aan alle kanten. Regisseur Kike Mesa ervaart al heel snel moeite om een figuur van punt A naar B te krijgen en dan kijkt Cimbelin al snel weg als een soort bad trip. De voice-acting is werkelijk schaamteloos matig, maar enkele animatiesequenties die afwijken van de hoofdstilering zien er geweldig uit. De structuur van het verhaal is overigens ver te zoeken.

The Perfect Moment (1,0*). Idioterie ontmoet idioterie in dit segment van regisseur Enrique García, die wanhopig naar een bepaalde vorm van originaliteit opzoek lijkt te willen gaan. Het levert werkelijk een spervuur op aan vreselijk oninteressante personages en halfbakken horrorwendingen. Enkele gore momenten maken indruk, maar de trage opkomst wekt uitsluitend irritatie op. Verder regelmatig met verbazing zitten kijken naar het "bijzondere" acteerwerk.

The Visit (1,5*). Iets beter gedecoreerd op visueel vlak, maar het concept is zo uitgekauwd dat de verrassing die regisseur Abdelatif Hwidar eraan hoopt te geven compleet ineffectief is. Het kijkt weg als een soort samenvatting van een langere film, waarbij de finale een complete dooddoener vormt dankzij de matige CGI. Het is wel zowat het eerste segment dat met computereffecten wilde experimenteren en dat valt meteen op, maar verder is het eerder een halfbakken horrorfilm dan vernieuwende genreklassieker.

Main Tale (1,5*). Het einde is leuk en de opbouw kent wat appeal omdat het zo hak-op-de-tak is. Het kent echter een groot gebrek aan structuur en introduceert allerlei irrelevante personages die alleen maar ingeschreven lijken te zijn om het verhaal wat op te rekken. Regisseur Rodrigo Sancho heeft geen kaas gegeten van spanningsopbouw en dendert redelijk levenloos door het verhaal in, maar enkele leden hierin kunnen gelukkig daadwerkelijk acteren. Ik vond het verhaal al bij al erg idioot en gehaast, laat staan handig als verbindingsverhaal.

Het gemiddelde komt neer op een 1,30*. Afgerond zal dat neer moeten komen op een 1,5*, maar het is met tegenzin. Waarbij een anthologiefilm normaal gesproken een afwisseling vormt tussen leuke en minder leuke segmenten kent deze film haast uitsluitend pure matigheid.