The Fisherman's Diary (2020)

Mooi ontroerend verhaal!

Wie vreest voor Nollywood perikelen, kan The Fisherman's Diary (2020) rustig een kansje geven, want het is een behoorlijke gelikte productie. Het ziet er goed uit en is behoorlijk gefilmd. Bovenal is het leuk om zo'n film uit een land als Kameroen te zien. Het acteerwerk is niet het meest naturel wat je ooit zult zien, maar zeker niet slecht. Faith Fidel maakt van Ekah bovendien een sympathieke protagonist. Wie van Afrikaanse muziek houdt kan zijn lol op overigens, want de regisseur gooit er graag liedjes tegenaan om de sfeer te versterken. Met 143 minuten had de film iets korter gemogen, maar het was aardig om eens een recentere film uit Kameroen te zien, na Muna Moto (1975) en Afrique, Je Te Plumerai (1992).

Winnaar van de Grand Prix voor beste regisseur op het Leonid Khromov International Film Festival 2020, kennelijk. For what it's worth.

3*

Deze film uit Kameroen verdwijnt eerstdaags van Netflix, stond al eventjes op mijn lijstje, maar pikte ik nu dus prioritair mee. Gebaseerd op waargebeurde feiten gaande over een visserdochter wiens toekomst ligt in het opvolgen van haar vader als lokale visser.

De genderongelijkheid speelt een belangrijke rol in de film. Meisjes en vrouwen zijn ondergeschikt in deze erg patriarchale gemeenschap. Dat gaat over de klassieke taken, maar zeker ook over het volgen van onderwijs. Onderwijs en studeren wordt beschouwd als luiheid, als des duivels zelfs.

Ook uithuwelijking komt aan bod welk niets meer is dan geïnstitutionaliseerde pedofilie. Schrijnend. Echt scherp wordt het nooit. Het label van 16+ is dan wat overdreven, maar kindvriendelijk is het evenmin. Ik vond het voorts technisch en cinemagrafisch best allemaal prima gedaan. Toch wel knappe beelden hier en daar. Het acteerwerk was matig, maar ok. Best wel eens de moeite om de film mee te pikken.

mooie muziek.

Toegang tot onderwijs voor vrouwen en meisjes is niet een vanzelfsprekendheid in veel landen Diepgewortelde culturele normen en waarden of religieuze overtuiging maken het bijna onmogelijk. Zo ook in deze Kameroense film waarin de twaalfjarige Ekah (Faith Fidel) droomt om naar school te gaan, maar in het conservatieve vissersdorpje waar zij samen met haar vader Solomon (Kang Quintus) woont, is scholing voor vrouwen absoluut uit den boze. Als ze het verhaal hoort van Nobelprijswinnaar Malala Yousafzai, wordt Ekah zelfs nog vastberadener. Geen echt gezellige film maar het raakt de juiste snaren. Van vroege vreugde over de geweldige vader-dochterrelatie naar frustratie in het midden, hartzeer en wanhoop meer naar het einde en afsluitend met hoop en opluchting. Voor een film uit Kameroen is het best goed maar er zijn wel continuïteitsfouten en het acteerwerk is een beetje stroef soap-kwaliteit. Behalve de jonge Fidel die levert een indrukwekkende acteerprestatie. De film bezit ruwe randjes, is erg lang maar krachtig genoeg om een goede indruk te maken!

Regisseur Enah Johnscott, geboren in Wum te Kameroen, levert met deze 143-minutendurende film een soort kritische interpretatie af van een bepaalde Afrikaanse cultuur. Die kritiek komt echter pas in de tweede helft aan de orde, eerst moet er namelijk onmenselijk lang worden opgebouwd om de oersaaie figuren die hier rondlopen wat diepgang te geven. De oversentimentele regie is bijna een parodie van zichzelf en dat begint al bij de rommelige audiobewerking. Niet alleen worden bepaalde scenes qua geluid plots onderbroken of afgekapt zonder dat er geknipt wordt, maar ook de luide muziek botst enorm met de rustige omgeving. Het vernietigt ook een hoop scenes die heftig qua karakter zijn, want eenmaal Johnscott zijn vreselijk lelijke muziekkeuzes eroverheen ploetert is dat effect snel als sneeuw onder de zon verdwenen. Faith Fidel, die gedurende de opnames enkel 12 jaar was, acteert bijzonder sterk en speelt haar volwassen collega's met groots gemak van de mat. De overige personages zijn qua persoonlijkheid divers genoeg, maar weten amper te boeien doordat Johnscott ze altijd een voorspelbare richting opstuurt. De eerste helft van The Fisherman's Diary is werkelijk catastrofaal slecht, maar de tweede helft heeft met dank aan Fidel meerdere opvallend sterke momenten. Daarnaast is het altijd mooi om Kameroen even van dichtbij te zien, dus spijtig was deze filmkeuze na afloop niet. Die vader kreeg overigens pas echt medelijden met zijn dochter nadat bekend werd dat ze was verkocht om een schuld af te betalen, toen Fidel namelijk zelf naar haar vader toeging deed het hem bijna niets. Nou ja, daar krijg ik dan natuurlijk helemaal geen sympathie meer voor.