The Candidate (2010)

Rijk worden over de rug van anderen. Je collega’s de vernieling in werken. David Fincher nam Facebook, Martin Scorsese DiCaprio. Er zijn talloze films die kapitalistisch gedachtegoed mengen met het compromisloze gedrag van de geldbeluste mens, en telkens weer komen ze in essentie op hetzelfde uit: in een wereld van neoliberale mores is geen ruimte voor zwakheid. Het is eten of gegeten worden, daar aan Wall Street waar de wolven wonen. Competitie en rivaliteit zijn waarden van alle tijden. Toch is het strijdtoneel van de werkvloer ook een uitgesproken modern fenomeen. Als geld alleen in de verbeelding bestaat, kunnen je collega’s misschien ook een stuk gemakkelijker in lucht veranderen. In Brian de Palma’s Passion is het survival of the fittest-principe op zichzelf een raison d’être. Veel platter ga je je drama niet krijgen, maar dat is nu precies het punt: emoties zijn versteend, werknemers spelen hard tegen hard.

The Candidate neemt het bovenstaande als uitgangspunt, en verwerkt het tot een strak satirische cocktail van zwarte humor en een surrealistisch Black Mirroresque vraagstuk: wat als de rivaliteit op de werkvloer een zodanige loop neemt dat je vervelende collega’s op aanvraag uit de weg kunt laten ruimen? Een gezegende uitkomst voor de haatdragende Burton Grunzer (gespeeld door Tom Gulager), die tijdens de openingsscène knarsetandend moet toekijken hoe een collega prutst met zijn presentatie (de cast bevat tevens kersverse Royal Meghan Markle, als dat je ding is). Deze short van de Amerikaanse filmmaker David Karlak is onsubtiel en op het karikaturale af als het aankomt op de grove karakterschetsen, maar het bitterdonkere script doet wonderen. Kijk en blijf kijken tot het briljante einde.

[eerder (sept. 18) hier gepubliceerd]