De Dick Maas Methode (2020)

Ik vind deze docu beter te pruimen dan die over Tarantino.

Vanaf vandaag in de bioscoop, tijdens de première afgelopen zondag al genoten. De Dick Maas Methode van Jeffrey de Vore is een bijzonder vlotte en entertainende film geworden.

Maas, die lang is verguisd door het establishment van de Nederlandse filmwereld, wordt geheel terecht eindelijk op een voetstuk geplaatst. Dat betekent overigens niet dat de film kritiekloos is. Hoewel er wel degelijk dieper wordt ingegaan op de tekortkomingen van sommige films, waarbij Dick Maas opvallend openhartig is, merk je wel dat het zwaartepunt van de documentaire bij de succesjaren ligt.

Aan de ene kant is dat het sterke punt van deze documentaire, omdat ze ook echt dat magische gevoel weet te vatten dat ik als kind kreeg als het First Floor Features logo op het scherm kwam: Hollywoodwaardige films uit Nederland! Anderzijds krijgt vooral Flodder (en in het bijzonder de tv-serie, die creatief gezien maar weinig zegt over de filmmaker Dick Maas) wat te veel aandacht. Latere films van Maas, die nog steeds ambitieus waren maar steeds meer gebukt gingen onder de (budgettaire) beperkingen van het Nederlands filmklimaat en de eigenzinnigheid van de regisseur, worden er net wat te snel doorheen gejaagd.

Desalniettemin een erg fijne en vakkundige combinatie van uniek beeldmateriaal en smeuïge interviews over de meest grensverleggende regisseur van Nederland.

3,75*

Leuke docu! Heb mij prima vermaakt. Hoewel ik bijna al zijn films wel eens heb gezien, de Flodder films meerdere malen, kreeg ik zin om zijn andere films weer eens te gaan bekijken, bv Moord wijven. Helaas zijn sommige films moeilijk verkrijgbaar, bv Do not disturb en de Amerikaanse remake van de Lift.

Het is een mooie, open documentaire met veel making of beelden. Gelukkig minder braaf dan die documentaire over Quinten Tarantino.

Schitterende docu over de meest markante filmregisseur die we in Nederland hebben. En zouden moeten koesteren, maar dat gebeurt helaas te weinig aangezien Maas al jaren nauwelijks meer aan geld kan komen voor nieuwe projecten. Ik heb vrij weinig met de Nederlandse film, aangezien het gros van de films treurige romantische comedy's of belabberd geacteerde thrillers zijn. Maar Dick Maas is een van de weinige namen die hier ver bovenuit steekt omdat hij juist anders durft te doen. Dick Maas maakt over de top gaande films die Nederlandse cultuur en gewoonten parodieert of er op zijn minst een leuke draai aan geeft. Flodder is misschien wel de bekendste Nederlandse film die er is, maar ook titels als De Lift, Amsterdamned en Sint mogen er wezen.

In 90 minuten razen we door Maas' zijn loopbaan heen en vertellen mensen die onder hem werkten of Nederlandse filmkenners over de films. Leuk dat ze echt veel mensen hun zegje hebben laten doen. Anderzijds was het misschien ook wel goed geweest als ze er wat minder hadden zodat de anderen langer aan het woord konden komen. Het tempo ligt namelijk wel echt hoog. Maar boeiend blijft het van begin tot eind. Zelf heb ik het meeste met zijn films uit de jaren 80 en 90, dus de productieverhalen over De Ligt, Amsterdamned en de Flodder films en serie spreekt me het meeste aan. Moordwijven en Quiz vond ik erg zwak en paste ook niet bij Maas in mijn ogen. Ik vind het ook wel mooi dat Dick Maas zelf durft te vertellen over wat goed ging, maar ook zeker over de mindere kanten. Hoe zijn First Floor Features groot werd, maar ook weer ten onder ging. Dat hij moeilijk nog aan financiering kan komen, hoe zijn titels in Amerika flopten. Hoe hij met een karig budget Prooi moest maken naar Hollywood standaarden.

Het is geen feel good docu, maar gewoon een eerlijk verhaal met best wat leuke scoops, diepere lagen en anekdotes. Tatjana Simic die vertelt over de impact van de beruchte ''Buurman, wat doet u nu?''-scène of het verdriet dat er was na de dood van Coen van Vrijberghe de Coningh. Maar ook acteurs en producers die Maas gewoon een moeilijke man durven te noemen. Ik vermoed dat de docu geen commercieel succes gaat worden, maar ik zou 'm wel iedereen aanraden.

4*

Leuke docu!

Je kon ook nog van alles zeggen, als je dat nu doet haha. Mooie tijd met Flodder.

Meer Maas.

Aardige docu die met de openingstitels gelijk het vertrouwde gevoel oproept. Een van Neerlands meest succesvolle regisseurs had een release op blu-ray wel verdiend, bijvoorbeeld voorzien van z'n kortfilms. Helaas pindakaas; meer dan een dvd zonder extra's blijkt er niet in te zitten. Het past echter wel bij de man die nuchter en direct overkomt. En bescheiden over zijn meest succesvolle jaren praat. Vakbroeder Martin Koolhoven verwoordt misschien wel het beste wat de filmmaker zo sterk maakt.

Toegeven, een briljante docu kun je dit met alle goede wil van de wereld niet noemen. Teveel talking heads werken in combinatie met een hoog tempo niet altijd even lekker en over de breuk tussen Geels en Maas krijgen we als kijker weinig mee. Ook wat gevlei van René Mioch over goede acteerprestaties en dergelijke doet afbreuk, maar over het algemeen een eerlijk beeld. Inclusief de downfall (en nee dat is geen woordgrapje) en zijn carrière die heden ten dage weer wat in de lift zit (misschien toch wel). Voor je het weet zit je voor je gevoel naar een analoge aftiteling te kijken die naar meer smaakt. Meer Maas.

***

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Goeie documentaire over één van Nederlands bekenste regiseurs, Dick Maas. Een simpele opzet met archiefmateriaal en talking heads, waaronder Dick Maas zelf ook. Toch wel genoeg leuke anekdotes en oude, achter-de-schermen-beelden. Ook het hele rise-and-fall van filmproductiebedrijf First Floor Features is wel interessant. Uiteraard wordt er het langst stilgestaan bij zijn meest succesvolle periode (de jaren '80).

Sympathieke documentaire over het werk van Dick Maas. Zijn films zijn origineel, komisch, nuchter en typisch Nederlands. Als je al zijn films zo voorbij ziet komen besef je wat Maas allemaal heeft betekent voor de Nederlandse film en ook voor The Golden Earring.

Zijn oeuvre bestaat uit hoge pieken en diepe dalen maar wel altijd met de bedoeling om een creatieve en vooral leuke film te maken. Ik hoop dan ook van harte dat het hilarische Prooi niet zijn laatste film zal zijn.

Deze documentaire is in ieder geval waardevol met het oog op de Nederlandse filmgeschiedenis en het is een groot compliment aan het adres van Dick Maas.

Leuke, vaak erg grappige documentaire over de carrière van Dick Maas. De beginjaren zijn, net als binnen het oeuvre van de regisseur, het meest interessant, met heerlijk sappige verhalen van alle betrokkenen, waaronder de onderkoelde droogkloot Maas zelf. Zijn meer recente projecten worden naar het einde toe helaas een beetje plichtmatig afgeraffeld. Maar goed, we komen als kijker toch vooral voor de heilige drie-eenheid De Lift, Flodder en Amsterdamned. En wat dat betreft stelt de documentaire zeker niet teleur.

Maas-avontuur.

De Dick Maas Methode was een documentaire die me op het eerste gezicht niets leek. Dick Maas is dan ook niet bepaald mijn favoriete regisseur. Een naam die erg op het entertainment is gericht. Daar is niet veel mis mee, maar overtuigender dan een 3,0* zijn z'n films voor mij nooit geweest.

Recentelijk kwam deze documentaire voorbij op een zender waar ik gratis toegang tot heb, dus heb de docu toch maar meegepakt. De documentaire was vervolgens een heel ander soort verhaal dan dat ik verwacht had. Ik had niet echt gelezen waar het als geheel betrekking op zou hebben, maar in principe is het niet veel meer dan een tochtje door de carrière van Maas waarbij over elke film kort wat gesproken wordt.

Het is best vermakelijk om dat te zien, maar uiteindelijk ben je beter af op de Wikipedia-pagina dan hier. Ik vond het redelijk makkelijk allemaal. Pak alle films van een regisseur, de regisseur zelf en wat namen die daaraan hebben meegewerkt, die allemaal wat delen over de desbetreffende film. Veel meer doet deze documentaire niet, en ik vond het jammer dat er niet echt informatie werd laten zien waar we geen toegang tot hebben.

Wel leuk om te zien hoe eerlijk Maas is over zijn regie. Gewoon tot het punt en nuchter verteld, daar kan ik genoeg waardering voor opbrengen. Niet iedereen is verder even interessant om naar te luisteren. Sommige opmerkingen over bepaalde scenes zijn nog wel leuk, verder is dit niet echt een film waarvan ik denk dat ik er veel van heb geleerd. Met de informatie die ze hebben, had ik eerlijk gezegd ook niet een documentaire gemaakt. Maar voor de liefhebbers zal dat vast anders zijn.

Waar de films van Verhoeven bewust slecht zijn maar toch iets van diepte hebben, al was het maar omdat ze onze slechte smaak een spiegel voorhouden, zijn de films van Dick Maas eigenlijk alleen maar slecht en gespeend van elk niveau. Ze appelleren puur aan de hersenloze sensatiezucht – stunts, geweld, seks, slapstick en onderbroekenhumor – van de onontwikkelde mens en het lijkt wel alsof de Nederlander zo’n beetje de slechtst ontwikkelde mens op Aarde is, gelet op het feit dat Dick Maas überhaupt hier z’n films heeft kunnen maken. Dat er toch mensen zijn die ze serieus genoeg nemen om er een serieuze documentaire over te maken is dan zowel een bevestiging ervan als fascinerend bizar.