Bite Me (2019)

Aardige ontdekking.

Ook vanuit een totaal onverwachte hoek, want het was een film die ik vooral tijdens het zappen tegenkwam en maar heb meegepakt. Je moet wat als je meer dan 4.300 films hebt gezien. Bite Me was dus voor deze keer de entertainment en ik moet zeggen dat het me bijna in elk opzicht meeviel.

Vooral als romantische film best geslaagd. Edwards maakt goed gebruik van het concept als achtergrond zonder te veel door te drammen. De film verliest zichzelf nooit in te fantasierijke rituelen, maar kiest eigenlijk voor een brug tussen de fantasiewereld en de echte mensenwereld. Precies dat doet de film eigenlijk op twee benen staan, want op het vlak van chemie is het best schattig.

Het jammere is dat je als kijker nooit echt emotioneel betrokken raakt, en zelden echt meeleeft met de personages. Het gevoel dat ik een echt avontuur meemaak zit er nooit bij, maar gelukkig zorgt de humor die voorzichtig genoeg is voor wat luchtigheid. De film vliegt nergens uit de bocht en houdt de focus goed bij de kern. Ik mag het wel eigenlijk.

Soms schattig, goed geacteerd en vermakelijk. Veel films binnen dit genre die met weinig best goed uitpakken zijn er niet meer, maar daardoor is Bite Me een heerlijke meevaller binnen zijn soort. Het pakt gewoon. Het mist die tik om het echt geweldig of bovengemiddeld te maken, maar zoals het nu staat is het moeilijk niet genietbaar te noemen. Gewoon een nette voldoende dus.

Grappig om eerste reactie van shadowed te lezen die best positief is, ik twijfelde bijna of ik zojuist de zelfde film had gekeken. Ondanks ook bij mij de grote getallen aan films die ik al gezien heb, (groot deel nog steeds niet op gestemd) pakte deze voor mij toch echt niet goed uit. Saai, irritant en zelfs voor de slechts 83 minuten was het een hele lange zit. En ook geen personage waarom je juist verder wil kijken. Ik ben meestal de optimist met ach toch wel een voldoende, of net eronder met een 2,5 maar ik kan hier echt niet meer dan een 1,5 voor geven.