Unheimliche Geschichten (1932)

Ook al hebben wellicht niet zo veel mensen die gezien (slechts 2 reviews op imdb) deze film mag wat mij betreft niet obscuur blijven. Ja ik vond dit een hele goede film, misschien wel de beste van de challenge tot nu toe. Dit is geen pure remake van de gelijknamige titel uit 1919 waarbij we 5 horrorverhalen, een anthology, krijgen geserveerd. Hier krijgen we 1 verhaal bestaande uit 4 delen die elk op zich een adaptatie/spoof zijn van klassieke horrorverhalen. De meeste onder jullie kennen wel The Black Cat. Het einde is u dan wel bekend. Maar wat als de slechterik weet te ontkomen dat is wat er gebeurt in het eerste segement. Vervolgens is er een reporter die de villain probeert te vangen in 3 pogingen die elk op zich weer adaptaties zijn. De eerste poging is een adaptatie van 'Waxworks' van Paul Leni vervolgens een andere Poe adaptatie 'The System of Dr. Tarr and Prof. Fether' en tot slot 'The Suicide Club' van Robert Stevenson. Het is enorm knap hoe de regisseur deze 4 verhalen tot een mooi en chronologisch geheel kan verwerken. Ok ik denk niet dat een reporter in werkelijkheid zoveel vrijheid krijgt om op onderzoek te gaan maar in dit geval wel begrijpelijk aangezien de politie zich niet echt competent toont. Ik zou zelfs durven zeggen gewoon briljant.

In 1919 kwam de zwijgende film 'Unheimliche Geschichten' uit. Vermoedelijk de eerste horror-anthologie. Deze was regisseur Richard Oswald. Dertien jaar maakte hij een eigen nieuwe bewerking maar ditmaal met geluid. Waarbij alleen de eerste en laatste terugkeerde in deze film. Het was voor acteur Paul Wegener (The Student of Prague en The Golem) zijn eerste sprekende filmrol. Hij speelt een kwaadaardige uitvinder die wordt achtervolgd door onderzoeksjournalist (Harald Paulsen) en zodoende door vier beroemde horrorverhalen wandelt.

Beginnend met Edgar Allen Poe's 'The Black Cat' Echter met één kleine aanpassing de uitvinder ontkomt. En belandt in een wax-museum (dit was meer een parodie op Paul Leni's 'Waxworks'). Vanaf hier wordt het kat-en-muis-spel en komen ze elkaar tegen in de inrichting uit Poe's verhaal, 'The System of Dr. Tarr and Prof. Fether' en bij een vreemde sociëteit waar elke avond een duistere zelfmoordgame wordt gespeeld. (Robert Lewis Stevenson's 'The Suicide Club') De verhalen zijn zoveel jaar naar dato denk ik voor vele wel bekend dus dat voelt best vertrouwd aan. Desondanks is het nog steeds erg vermakelijk.

Paul Wegener als meester-schurk deed het ondanks zijn eerste talkie,nog best goed. Helaas was niet alles evengoed aangepast aan de veranderende tijd door het geluid. Echter gek genoeg was juist een gedeelte waar geluid (zang en muziek)de boventoon voerde voor mij het irritantste. Toch is deze film over het algemeen een goede vermakelijke film. En in 1932 was er volgens mij nog steeds geen andere horror-anthologie, dus heeft regisseur Richard Oswald vermoedelijk tevens de eerste horror-anthologie met geluid gemaakt!