Doof Kind (2017)

Een passende titel voor deze zeer persoonlijke documentaire waarin regisseur Alex de Ronde zijn jongste zoon Tobias centraal stelt. Tobias werd doof geboren, maar zijn gezin paste zich ogenschijnlijk moeiteloos aan door gebarentaal te leren en mede daardoor heeft Tobias zijn doofheid nooit als een belemmering ervaren. De film is een hartstochtelijk pleidooi voor het behoud van gebarentaal (aangezien steeds meer dove of slechthorende kinderen implantaten krijgen aangemeten), maar wellicht een iets te nadrukkelijk eerbetoon aan zoonlief. Dat doet echter niet af aan de openhartigheid van Tobias en zijn oudere broer Joachim, die met zijn inzichten deze film van een belangrijk, onderbelicht perspectief voorziet. Het enorme charisma van Tobias zelf doet de rest.

Film is als onderwerp zeker interessant genoeg, maar filmisch dan weer niet zo heel sterk. Al met al dus toch de moeite waard.

Niet heel bijzondere maar toch interessante documentaire over een dove jongen die vooral laat zien dat doven niet gehandicapt zijn maar eigenlijk alleen een andere taal spreken (die wij horenden ook kunnen leren) en die daarom in hoge mate een subcultuur vormen. Ikzelf vraag me wel af of dove mensen toch niet iets missen in hun leven, namelijk muziek. Een leven zonder muziek zou immers een vergissing zijn, aldus Nietzsche. Maar in zekere zin hebben doven natuurlijk wel muziek: ze hebben ritmegevoel, kunnen ook de beats op een dancefeest voelen en de documentaire laat zien dat ze beslist goed kunnen dansen.

Wat mij betreft een goede en mooie documentaire over het leven van Tobias. Interessant om een kijkje te krijgen in de wereld van een doof persoon. Ik vind Tobias een leuke persoonlijkheid, en wat een lieve familie heeft hij. Een hoge score. 4*

Sterke, interessante en mooie documentaire over de dove Tobias en zijn familie. Top! Daarom 4*